นี่คือการเดินทางสู่อันตรายสู่มหันตภัยเลวร้ายย
ฉันจะมีชีวิตอยู่ไปทำไม ฉันจะมีลมหายใจหายใจไปทำไม~~
ฉัดด!! ฮืออออเพลงพี่แก้มเดอะสตาร์ลอยเข้ามาในหัวเลยมึงง ดาร์กมึงบอกกุมาสิว่ามึงได้ใบขับขี่มาได้ยังง้ายยน้ำตาจิไหลขี่รถบ้าบอคอแตกยังไงถึงขี่ยังงี้ถนนกว้างๆทางโล่งๆมีทำไมมึงไม่ขี่มึงไปขี่เบียดคนอื่นเขาทำม้ายย การจราจรที่แสนจะแออัดรถก็ติดซะเหลือเกินอีกทั้งบรรยากาศก็ช่างเป็ใจเมฆดำลอยเหนือหัวกุมาเลยอย่าเชียวนะเว้ยน้องไนท์ไม่ได้เอาร่มมานะถ้าตกลงมาไนท์จะ.. ไนท์จะ.. ไนท์จะฟ้องแม่แหน่
เปรี้ยง!!!
ขอบคุณ เป็การซ้ำเติมได้ดีมาก โหยยแค่จะฟ้องแม่แค่เนี่ยทำมาเป็โมโหง่องแง่งมากอ่ะมึงคุณฟ้า
"ไนท์"
"เนี่ยพี่ดาร์กดูนะ พอไนท์พูดด่าก้อนเมฆสีดำในใจว่าถ้ามันทำฝนตกไนท์จะฟ้องแม่เท่านั้นแหละเว้ย มันเกรี้ยวกราดทันทีเลยร้องเปรี้ยงปร้างใหญ่เลย"
"=_=!! "
เปราะ!!
"โว๊ยยมาเขกหัวทำไมหนิมึงขับรถอยู่นะพี่อย่าลืมสิเดี๋ยวได้แหกโค้งก่อนถึงบ้านพอดี"
พูดพลางทำหน้าบูดหน้าบึ่งให้รู้ว่าไม่พอใจที่มันมาเขกหัวแบบนี้!! ทำหน้ายังไงมันก็ไม่เห็นหรอกผมใส่หมวกกันนอกเต็มใบบอกเลยว่าโคตรหนัก เจ็บไหมล่ะมือมึงเขกมาได้ ไอ้ผมก็ไม่เห็นหรอกว่าดาร์กมันทำหน้ายังไงแต่ผมรู้ว่ามันต้องทำหน้าเอือมๆใส่ผมแน่นอน ไนท์รู้ไนท์สำผัสได้เชื่อไนท์สิ!
"สติไนท์สติ คนบ้าอะไรไปทะเลาะกับลมฟ้าอากาศ"
เอ้า! ผิดอีกเออๆช่างเหอะจะทะเลาะกับอะไรก็ช่างผมเหอะคนที่มีจินตนาการล้ำเลิศเท่านั้นที่จะทำแบบผมได้คนไม่มีจินตนาการเลิศๆไม่มีสิทธิ์พูดจ๊ะ
บ้านทรงโมเดิร์นขนาดกลางๆไม่เล็กไม่ใหญ่เพราะเราอยู่กันแบบครอบครัวอบอุ่นอยู่กัน3คนจะทำใหญ่อะไรหนักหนามันเปลือง! หน้าบ้านเป็สวนดอกไม้เล็กๆมีทั้งดอกลีลาวดี ดอกมะลิและคุณนายตื่นสายช่วยทำให้บรรยากาศร่มรื่นน่าอยู่ อ้อ!ผมกับดาร์กเรามีลูกแล้วนะ
อ๊ะๆอย่าคิดไปไกลลูกของเรานั้นมี4ขา ตัวใหญ่ ขนปุกปุยสีเทาขาวตาสีฟ้า แถ่ม แถ้ม แถ้มมม ลูกของเราคือไซบีเรียนฮัสกีนั่นเองง มันชื่อไดม่อนตัวมันใหญ่เกือบเท่ากับผมแหนะนิสัยมันอะเลิสสุดๆเอาอะไรมาหยุดก็ไม่อยู่
"โฮ่ง! "
เฮ้เธอนั่นเป็ลูกบ่าวบ้านไหนแวบแรกที่หันไปมันเข้าหัวใจอย่างแรงงง ไดม่อนลูกพ่อคิดถึงที่สุดมาให้พ่อกอดให้ชื่นใจหน่อยเร็ว! ทันทีที่พี่ละมุนซึ่งเป็แม่บ้านที่คุณแม่จ้างมามาเปิดประตูให้พวกผมไดม่อนมันก็วิ่งแบบสี่คูณร้อยมาหาพวกผมทันทีผมที่ตั้งท่าอ้าแขนรับลูกรักที่วิ่งลิ้นห้อยมาหาอยู่นั้นเป็อันต้องเงิบแดกเมื่อ ไอ้ม่อนย่อชื่อแม่งมันดิฟหักมุมกะทันหันแค่ก้าวเดียวมันจะถึงผมอยู่แล้วแต่สายตาไอ้ม่อนเหลือบไปเห็นแด๊ดของมันมันถึงกับเมินผมวิ่งหูตั้งหางกระดิกไปหาไอ้ดาร์กแบบระริกระรี้
ชีวิตแค่โดนทำร้ายแต่ที่สุดมันต้องไม่โดนทำร้าย แค่วันนี้หัวใจสลาย~~
งอนทั้งคนแล้วก็หมาบอกเลยเชิญไปรักกันไกลๆเลย! ผมลุกขึ้นแล้วเดินเข้าบ้านทันทีแบบไม่หันหลังกลับไปมองข้างหลังปล่อยให้พ่อลูกมันเล่นกันไปผมจะไม่สน เหมือนจะได้ยินเสียงดาร์กหัวเราะในลำคอแว่วๆ เมื่อเดินเข้ามาในบ้านก็เห็นมี๊นั่งดูโทรทัศน์อยู่ที่โซฟามามี๊ผมแกเป็แม่บ้านครับในแต่ล่ะวันมีหน้าที่ดูแลผมกับป๊าแค่นั้น เพราะป๊าไม่ยอมให้มามี๊ออกไปทำงานอ้างว่ากลัวมามี๊เหนื่อยบ้างล่ะ เดี๋ยวมีคนมาชอบบ้างล่ะ สารพัดที่จะแถที่จะเอามาอ้างจนสุดท้ายมามี๊ก็ยอมอยู่บ้านเฉยๆโดยให้เหตุผลว่ารำคาญคุณบ่น อ่ะจ้าสุขสันต์กันไปเบาๆครอบครัวของเราช่างครื้นเครง ทำไมบอกว่าในบ้านมีสามคนบวกไอ้ม่อนหนึ่งตัวแล้วพี่ละมุนคือใคร พี่ละมุนเป็แม่บ้านที่มามี๊จ้างมาแกไม่ได้ค้างกับเราแต่แกมาทำงานแบบเช้าไปเย็นกลับพี่ละมุนแกย่างเข้าสี่สิบแล้วตอนแรกบอกมาค้างบ้านด้วยกันแกก็ไม่ยอมบอกเป็ห่วงหลาน หลานแกพึ่งจะสามขวบกว่าๆลูกแกต้องไปทำงานต่างจังหวัดกับสามีเลยเอาลูกมาฝากให้แกเลี้ยงเงินก็ส่งมาให้แกไม่มากมันเลยไม่เพียงพอต่อค่าใช้จ่ายภายในบ้านเพราะหลานแกพึ่งจะเข้าเตรียมอนุบาลต้องใช้เงินอยู่เหมือนกันมามี๊สงสารจึงจ้างแกมาเป็แม่บ้าน พี่ละมุนทำอาหารเก่งแถมรสชาติยังอร่อยงานบ้านก็เก่งที่ถูกใจน้องไนท์ที่สุดคือทำขนมหวานอร่อยย
"มามี๊สวัสดีครับ"
ฟอด! ชื่นจายยแก้มมามี๊หอมที่สุดในโลกเลยเรียนเหนื่อยๆกลับบ้านมาก็ต้องเติมพลังงานชาร์จแบตกันหน่อยพอดีแบตหมดฮ่าๆ
"มามี๊สวัสดีครับ"
ฟอด! คุ้นๆไหมประโยคเดียวกันการกระทำเหมือนกันแต่ต่างกันตรงที่ผู้ถูกกระทำ ดาร์กมึงต้องหอมแม่กูไม่ใช่กูโว้ยยมึงหนิสับสนอะไรห๊ะ!ผมหันไปมองดาร์กตาเขียวปัดแต่มันหาได้สนใจไม่มันยังเดินไปนั่งโซฟาข้างแม่หน้าตาเฉยพร้อมทั้งลูกรักของมันที่ช่างออเซาะฉอเลาะกระแดะเอาหัวเอาหางไปคลอเคลียมัน เดี๋ยวเหอะมึงทั้งพ่อทั้งลูกมันน่านัก!
"ฮ่าๆ สวัสดีจ้าเด็กๆยังเหมือนเดิมเลยนะตาดาร์กชอบกวนไนท์ยังไงก็ยังทำเหมือนเดิมเลย มากันเหนื่อยๆทานของว่างกันก่อนไหม"
มันคือสันดานมันมามี๊ สันดานแกล้งคนหน้าตายแก้ยังไงก็ไม่หายหรอกพูดแล้วของขึ้น ที่นั่งหน้าดำหน้าแดงอยู่แบบนี้ไม่ได้เขินที่โดนหอมแก้มนะเว้ยพอดีอากาศมันร้อนแอร์บ้านผมมันเสียช่างยังไม่มาซ่อม จริ๊ง!
"ดาร์กไม่รบกวนมี๊ดีกว่าครับ ว่าจะกลับบ้านเลยข้างนอกอากาศครึ้มๆเหมือนฝนจะตกเดี๋ยวขับรถกลับลำบากครับ"
"ฝนตกก็ไม่ต้องกลับดิจะยากอะไร"
ความปากไวความพูดไม่คิดฮืออออออพูดแล้วก็มานั่งหน้าร้อนอยู่แบบนี้ เมื่อกี้เขาไม่ได้พูดนะอย่าพากันจ้องแบบนั้นดิไม่รู้จะทำตัวยังไงเลยอ่ะ
"นั่นสิจ๊ะกับไม่ได้ก็ไม่ต้องกลับนอนบ้านมี๊ก็ได้ใช่ไหมจ๊ะน้องไนท์"
มี๊ไม่อ่อนโยนมี๊แกล้งลูกกก ก็ไม่อยากให้มันกลับอ่ะฝนทำท่าจะตกแล้วด้วยกลัวมันขับออกจากบ้านผมปุ๊บแล้วฝนตกปั๊บมันจะจอดรถที่ไหนอีกอย่างมันขี่มอเตอร์ไซค์ต้องตากฝนกลับบ้านอีกถนนก็ลื่นเกิดรถล้มไปทำไง แล้วถ้ามันป่วยจนนอนซมอยู่บ้านอีกใครจะดูแลได้ข่าวว่าพ่อกับแม่มันไปอังกฤษด้วยเป็ห่วงอ่ะบอกเลย บอกคุณคนอ่านนะไม่ได้บอกมันบอกมันไม่ได้เดี๋ยวมันล้อ
ซ่าาา!
"หึ! สงสัยคงต้องค้างที่นี่แล้วแหละครับสมใจคนแถวนี้เลยสิ"
บ้าบอใครเขาอยากให้ค้างด้วยแค่บอกว่ากลับไม่ได้ก็ไม่ต้องกลับเอ๊งส่วนมามี๊ของผมนั้นได้ยิ้มล้อผมไปเรียบร้อย อะไรกันอย่ามายิ้มแบบนั้นนะแค่.. แค่นี้ก็เขินจะแย่อยู่แล้วว ซะที่ไหนกันเล่า!!
"โอเค ถ้างั้นขึ้นไปเล่นข้างบนกันก่อนนะแล้วค่อยลงมากินข้าวพร้อมกันตอนหกโมงเย็นนะจ๊ะ อ้อ! พี่ดาร์กนอนห้องเดียวกับไนท์เลยนะมี๊ี้เีจัดห้องให้ใหม่"
"ครับ"
เอ่ออมี๊ครับตรงเกินไปไหมอ้อมๆบ้างก็ดีนะ โอ๊ยปวดเฮดดผมพาดาร์กขึ้นมาบนห้องซึ่งห้องผมก็ไม่มีอะไรมากหรอกครับห้องผู้ชายธรรมดาๆนี่แหละแค่ทั้งห้องตกแต่งด้วยสีฟ้า ผ้าม่านสีฟ้า เตียงสีฟ้าบนเตียงมีตุ๊กตาแมวจี้น่ารักๆอยู่สองสามตัวโคมไฟก็เป็รูปหมาขี้อ้อนแค่นั้นเองผู้ชายที่ไหนเขาก็แต่งห้องแบบนี้ เชื่อไนท์สิ!
***************************
"เมื่อไรจะเลิกชอบสีฟ้า"
ดาร์กถามพร้อมกับมองสำรวจไปรอบๆห้อง เขาคุ้นเคยกับห้องนี้เป็อย่างดีเพราะบ่อยครั้งที่เขามักจะมานอนค้างที่ห้องนี้ มันน่าจะชื่อบลูมากกว่าไนท์นะถ้าจะคลั่งสีฟ้าขนาดนี้ ดาร์กคิดในใจพลางส่ายหน้าอ่อนใจ ไนท์เป็คนที่ชอบสีฟ้ามากเรียกว่าคลั่งเลยแหละั้แ่จำความได้ก็เห็นไนท์ชอบทุกอย่างที่เป็สีฟ้าไม่ว่าจะเสื้อผ้า รองเท้า กระเป๋า ทุกอย่างล้วนแต่เป็สีฟ้าทั้งนั้นอาจจะมีสีอื่นแจมบ้างแต่ก็เป็เพียงเล็กน้อยเท่านั้น
"พี่ดาร์คสงสัยใช่ไหมว่าทำไมน้องไนท์ถึงชอบสีฟ้าขนาดนี้ สีฟ้าเป็สีที่มองแล้วสบายตามันไม่ได้ดูหวานจนเกินไปไม่ได้ร้อนแรงหรือมืดมน มันให้ความรู้สึกว่าสดใสร่าเริงมองไม่เบื่อมองได้เรื่อยๆเหมือนตอนที่เรากำลังมองท้องฟ้าไงล่ะ"
คนตัวเล็กพูดพลางเดินไปนั่งที่ปลายเตียงมองรอบๆห้องตัวเองแล้วมองออกไปที่หน้าต่างสายตาเหม่อลอยมองท้องฟ้าที่กว้างใหญ่ไกลสุดลูกหูลูกตาปล่อยอารมณ์ล่องลอยไปกับความรู้สึกต่างๆ
"พี่ก็อยากจะถามเหมือนกันนอกจากท้องฟ้าแล้วทำไมถึงชอบนั่งดูฝนตกและท้องฟ้า"
ดาร์กพูดขึ้นพร้อมกับเดินไปนั่งปลายเตียงที่ว่างข้างๆไนท์เขาสงสัยมาตลอดไนท์ชอบนั่งมองฝนตกผ่านทางหน้าต่างใสๆหรือบางครั้งเมื่อมองท้องฟ้าก็จะเหม่อลอยไม่รู้ว่าภายในหัวเล็กๆนั่นคิดอะไรมากมายอยู่ในใจมีเื่อะไรไม่สบายใจหรือเปล่าทำไมถึงมีท่าทางแบบนั้น ไนท์หันกลับมามองหน้าดาร์กแล้วยิ้มบางๆพร้อมสายตาที่สื่อความหมายมากมายทั้งเศร้าหมองทั้งมีความสุขซึ่งดาร์กก็ไม่อาจจะรู้ได้เหมือนกันว่าสายตาคู่นั้น้าจะสื่อความหมายอะไรให้เขาได้รับรู้ พี่ดาร์กพี่เคยมองไนท์มากกว่าเพื่อนหรือน้องไหมเคยคิดจะรักไนท์ในสถานะอื่นหรือเปล่า
"ไม่มีอะไรมากหรอกพี่ดาร์ก แค่ท้องฟ้ามันให้ความรู้สึกที่มากมายมันเปลี่ยนไปตามรูปร่างของก้อนเมฆเปลี่ยนไปตามสีของท้องฟ้า ส่วนสายฝนมันแทนอารมณ์เศร้าๆของเราได้ไงไม่อยากร้องไห้ก็ให้ท้องฟ้าร้องไห้ให้ฝนเป็น้ำตาแทนเราไง"
พูดพร้อมกับยิ้มให้ดาร์กซึ่งมองการกระทำของไนท์อยู่ตลอดเวลา ไม่สบายใจสินะ ดาร์กได้แค่คิดในใจไม่ได้พูดมันออกมาเพราะรู้ว่าคนเรามัน้าที่จะมีความลับที่ไม่อยากบอกใครเหมือนกันไม่ว่าเขาหรือแม้แต่ไนท์ความลับบางอย่างถ้าพูดออกไปแล้วทำให้ทุกอย่างพังหรือแม้แต่ทำให้ชีวิตที่เป็อยู่เปลี่ยนไปเขาก็ขอที่จะเก็บความลับนี้ไว้เพียงคนเดียวเหมือนกัน
"ทำไมต้องดราม่า"
อารมณ์แหกโค้งแทบไม่ทันหลังจากที่ผมอุตส่าห์ดราม่าซีนอารมณ์หนักหน่วงอยู่นั้นอิพี่ดาร์กก็ไม่ได้ให้ความร่วมมือกับอารมณ์ดราม่ากูเลยยยนอกจากจะถามหน้าตายแล้วยังปีนขึ้นเตียงคว้าผ้าห่มมาห่มพร้อมกับบอกผมว่า
"นอนพักก่อนนะมี๊เรียกกินข้าวก็เรียกด้วยแล้วกัน"
แล้วเธอก็จากไปอย่างสงบห่มผ้าหลับตาปิดระบบการสื่อสารทุกอย่างผมได้แต่อ้าปากค้างคนบ้าอะไรจะหน้ามึนได้ขนาดนี้ว่ะหลับหนีกันพร้อมกับทำหน้าตายที่ไม่แยแสต่ออาการดราม่าของผมเลยสักนิด เฮ้ย! ไม่สนใจกันหน่อยหรอไนท์ดราม่านะเนี่ย โว๊ะ! คนบ้าคนบอโคตรหน้ามึนพูดพลางกระทืบเท้าปึงปังเดินไปที่ประตูเพื่อจะออกข้างนอกจะได้ไม่รบกวนคนนอน!
"ไนท์อยากขาหักใช่ไหม"
พูดทั้งๆที่ยังหลับตาอยู่นายแน่มากอัจฉริยะเกินไปดาร์กไม่ชอบให้เดินกระทืบเท้าเพราะครั้งหนึ่งผมไม่พอใจคุณแม่ที่บังคับให้กินยาเลยเดินกระทืบเท้าเดินขึ้นห้องจากนั้นเป็ยังไงรู้ไหมดาร์กเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับก้านมะยมปิดประตูลงกลอนเสร็จสรรพเดินมาหาไม่พูดไม่จาจากนั้นตีฟาดก้านมะยมใส่ขาผมหนึ่งทีไม่แรงหรอกแต่แสบใช้ได้เมื่อตีเสร็จก็ให้เหตุผลว่าทำแบบนี้ไม่น่ารักมันเสียมารยาทเขาจะด่าว่าไม่มีใครสั่งใครสอนจากนั้นก็โดนผมงอนไปตามระเบียบรู้แหละว่าผิดไม่เห็นต้องตีกันเลยแต่นางก็น่ารักนะง้อด้วยชาเขียวแก้วเดียวจบ! ทำหน้ามุ่ยให้รู้ว่าไม่พอใจก่อนจะพูดขึ้นว่า
"ขอโทษคร้าบบ"
คนตัวโตมองหน้าเด็กน้อยที่อายุพอๆกันกับเขาแต่นิสัยไม่ต่างจากเด็กห้าขวบไม่พอใจก็หน้ามุ่ยเรียกร้องความสนใจเก่งที่หนึ่งที่เดินกระทืบเท้าแบบนั้นทำไมเขาจะไม่รู้งอนที่เขาไม่สนใจอารมณ์ดราม่าของไนท์ไงจะอะไรซะอีกก็แค่ไม่อยากเซ้าซี้บังคับให้พูดไม่อยากให้ฝืนก็เลยทำเป็ไม่ถามไม่สนใจแล้วสุดท้ายเป็ไงงอนเขาที่ไม่สนใจเด็กจริงๆ
"มานอนด้วยกันนี่มา"
ขยับไปนอนเตียงอีกฝั่งหนึ่งเผื่อพื้นที่ให้คนขี้งอนได้ขึ้นมานอนพักด้วยกันเรียนก็ไม่หนักหนาอะไรหรอกแค่วันนี้เปิดเทอมวันแรกตากแดดตากลมไหนจะฝ่าวิกฤตรถที่โคตรติดอีกก็คงเหนื่อยกับการเดินทางบ้างเป็ธรรมดาถึงจะเดินทางไม่ไกลก็เถอะ
"ไหนบอกว่าจะให้ปลุกตอนมี๊เรียกไปกินข้าวไง"
ถึงจะพูดแบบนั้นแต่คนหน้ามุ้ยก็ปีนขึ้นเตียงล้มตัวนอนข้างๆเขา ไม่ได้ใจง่ายนะแค่ง่วงเฉยๆไม่ใจง่ายเลยนะเดี๋ยวมี๋ก็มาปลุกเองแหละดาร์ก รู้นิสัยผมดีว่าเป็คนไม่ชอบเดินทางไปไหนมาไหนชอบนอนเล่นอยู่บ้านมากกว่าเพราะเกลียดควันรถได้กลิ่นทีไรปวดหัวทุกทีไหนจะแดดแรงๆถึงบางครั้งไม่ได้ขี่บิ๊กไบค์คันงามของดาร์กก็เหอะนั่งในรถที่มีแอร์ก็ใช่ว่าจะไม่ร้อนนะบางทีออกจากรถมานี่สุกพร้อมกินเลยแหละ เปลือกตาบางเริ่มปิดพร้อมกับลมหายใจที่เข้าออกสม่ำเสมอสื่อถึงคนที่นอนอยู่ข้างๆว่าตอนนี้ได้ล่วงเข้าสู่นิทรารมณ์เป็ที่เรียบร้อยคนตัวโตลืมตาขึ้นมองใบหน้าเนียนเกินผู้ชาย ขนตางอน จมูกโด่งรั้น ริมฝีปากสีชมพูอมแดงตามสไตล์ลูกคุณหนูที่ไม่เคยโดนแดดและไม่ดื่มเหล้าสูบบุหรี่ มือหนาเกลี่ยผมที่หล่นมาปิดหน้าผากอย่างแ่เบาเขาคิดว่าในหัวเล็กนั้นคิดอะไรบ้างในแต่ล่ะวันซ่อนอะไรบ้างไว้ในใจที่ไม่อยากบอกใคร เขาไม่อยากให้คนตัวเล็กเศร้าหรือแม้แต่ไม่สบายใจเพราะทุกการกระทำของไนท์อยู่ในสายตาเขาเสมอไม่ว่าจะเวลาไหนก็ตามริมฝีปากหนาค่อยๆบรรจงจูบที่หน้าผากเนียนอย่างแ่เบาด้วยกลัวว่าอีกคนจะตื่นและเห็นสิ่งที่เขาทำอยู่
"ฝันดีนะครับน้องไนท์"
คำพูดแสนหวานที่เอ่ยออกมาแ่เบาช่วยให้คนที่ตอนนี้กำลังหลับใหลอยู่ในนิทรารมณ์ถึงกับยิ้มบางเบาราวกับว่ารับรู้สิ่งที่เขากำลังสื่อและบอกกับเ้าของคำพูดว่าตนนั้นฝันดีแค่ไหน
**************************
เนื้อเื่ก็จะเรื่อยๆนะคะเน้นความน่ารักของครอบครัวและคนพิเศษ อุ๊ปป! ยังไม่ได้แก้คำผิดนะจ๊ะสีฟ้าคือสีโปรดของไรน์เองจ๊ะเลยถือโอกาสระบายมันซะเลยยย55555
9K
![ซือจุนไม่ต้องการข้า [นิยายวายจีนโบราณ\Yaoi]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1671404059_76218548.webp)
