"ในตอนนั้นพวกข้าไม่สามารถเลี้ยงเด็กทั้งสองคนไว้ด้วยกันได้จริงๆ อาซานในตอนนั้นเพียงสิบหนาว ได้รับาเ็ที่ศีรษะ ทำให้ความจำของเ้าใน่วัยเด็กหายไป
ข้าจึงได้นำเ้าไปทิ้งไว้ชายป่าของหมู่บ้านตระกูลเจีย จากนั้นบิดาบุญธรรมของเ้าจึงรับเ้าไปเลี้ยงดู เพียงแต่พวกข้าไม่คิดว่าตระกูลนั้น จะใจดำอำมหิตกับเ้าเหลือเกิน แล้วที่สำคัญข้าไม่คิดว่าองค์หญิงและเ้าจะกลายเป็คู่สามีภรรยากัน แต่ในเมื่อเป็เช่นนั้นข้าก็ทำได้เพียงแค่ยินดีกับพวกเ้าทั้งสอง
เพราะพวกข้าทั้งสองไม่สามารถกลับไปได้ในตอนนั้น สถานะขององค์หญิงกลับคืนมาได้มิได้ พวกข้าจึงเพียงทำได้แค่ยินดีกับองค์หญิงและเ้า"
“เดี๋ยวนะเ้าคะท่านพ่อ ถ้าท่านแม่เป็องค์หญิงของแคว้นจ้าว ก็แสดงว่าท่านแม่เป็น้องสาวของฮ่องเต้องค์ปัจจุบันหรือเ้าคะ” โอ้มากอด ข้าแทบจะอุทานออกมาวันละร้อยรอบ
เคยอ่านเจอแต่ในนิยาย พอมาเจอกับตัวนี่ น่าใเหมือนกันแหะ ใครจะคิดละ ว่าชาติก่อนเป็เด็กสาวปกติแท้ ๆ แต่ชาตินี้กลับกลายมาเป็เช้อจ้าวเสียได้ อะเมซวิ่งจริงๆ วุ้ย
"ใช่แล้วล่ะจินเออร์" ท่านตาหันมาตอบคำถามของข้าแทนท่านพ่อ ที่ตอนนี้สายตากำลังบ่งบอกถึงอารมณ์ที่หลากหลายผสมกันไปหมด
"แล้วท่านพ่อละเ้าคะ" จากที่ข้าฟังท่านตาและท่านยายพูดแล้ว แสดงว่าความเป็มาของท่านพ่อก็ต้องไม่ธรรมดา ไปๆ มาๆ ชีวิตข้านี้ เอาแน่เอานอนไม่ได้เลย อืออ
“ใช่ขอรับ แล้วข้าละขอรับท่านพ่อท่านแม่” ท่านพ่อเมื่อตั้งสติได้ จึงเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่มีความสั่นอยู่ในนั้น หากมิสั่นคงมิใช่ เมื่อคิดว่าตนเองนั้น อาจจะมิเหมาะสมกับตัวภรรยา อีกทั้งอดีตที่ผ่านมา ยังทำให้ภรรยาและบุตรสาวตัวน้อยเ็ปหนักหนา
“เ้าอย่างนั้นหรือ...ขอโทษเ้าจริงๆ อาซาน ความจริงแล้วเ้าคือลูกขององครักษ์ซี ที่เป็คนนำทางพวกข้ามาที่แห่งนี้ เพื่อคุ้มครององค์หญิงและพวกข้า พ่อของเ้าได้สละชีวิตตนเอง หลอกล่อพวกมันไปอีกทางหนึ่ง” ท่านตาเอ่ยออกมาอย่างลำบากใจ หากแต่ในแววตานั้น การกระทำและคำพูดต่างบ่งบอกว่า เป็ห่วงความรู้สึกของท่านพ่อมากเพียงใด ที่ต้องรับรู้ความจริงหลายๆ สิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนี้และอนาคต
ซานหลงนิ่งเงียบไปชั่วครู่หนึ่ง แววตาล่องลอยคล้ายจะกำลังทำความเข้าใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นได้ปรากฏออกมา จนทุกคนสังเกตได้ หลังจากได้ยินคำตอบความดีใจที่รู้ว่าตนเองมีครอบครัว ครอบครัวของตนเองคือใคร แต่ก็มีความเศร้าออกมาทางสีหน้า ที่ไม่มีโอกาสเจอพ่อแม่ที่แท้จริง ไม่นับเื่แววตาที่หม่นหมองลงไปไม่น้อย เมื่อทราบถึงความแตกต่างของตนเองและภรรยา เพียงแต่หลินเหมยสังเกตเห็น จึงไม่ปล่อยให้สามีตนเองน้อยเนื้อต่ำใจ ยื่นมือออกไปกอบกุมมือของสามีไว้ เพียงแค่พริบตาสีหน้าของซานหลงจึงกลับมาราบเรียบตามเดิม
“แต่มันผ่านมาตั้งสิบห้าปีแล้ว คงไม่มีประโยชน์ที่จะรื้อฟื้นขึ้นมา ข้าคิดว่าเราปล่อยมันให้ดำเนินไปเช่นนั้นก็ดีแล้วเ้าค่ะ ท่านพ่อท่านแม่” ท่านแม่เอ่ยออกมาอย่างเข้าใจในทุกๆ ฝ่าย เพราะหากตอนนี้ให้นางลงมือทำสิ่งใด แต่นางถามหน่อยเถิดนางจะทำไปเพื่อสิ่งใด ในเมื่อตอนนี้นางมีความสุขมากเพียงพอแล้ว
"เดี๋ยวก่อนเถิดเพคะองค์หญิง ในเมื่อท่านรับรู้ความจริงแล้ว โปรดทรงเรียกบ่าว ว่าบ่าวเถอะเพคะ หม่อมฉันละอายใจมาตลอดระยะเวลาสิบห้าปีนี้เหลือเกิน" เป่ยฮูหยิน เมื่อได้ยินองค์หญิงเอ่ยเรียกว่าท่านแม่เหมือนเดิม จึงหันไปและนั่งลงกับพื้นเพื่อทำความเคารพ เพียงแต่หลินเหมยหาใช่คนที่ลืมบุญคุญคน จึงห้ามทั้งคู่ลงไปนั่งบนพื้น
"โถ่ ท่านพ่อท่านแม่เ้าคะ ตอนนี้ลูกหาใช่องค์หญิงหรือใครอื่นแล้ว ตอนนี้ข้าเป่ยหลินเหมยคือลูกสาวของพวกท่าน และยังเป็ภรรยาของอาซาน เป็มารดาของอาจิน เพียงเท่านี้ ลูกก็ดีใจมากแล้วเ้าค่ะ หากไม่มีพวกท่านในวันนั้น อาจจะไม่มีลูกในวันนี้ก็ได้"
"จริงๆ แล้วก็เป็ความผิดของคนแก่ อย่างพวกข้านั่นแหละ กว่าจะรู้ว่าทุกอย่างได้กลับคืนสู่ภาวะปกติแล้ว มันก็เลยมาจนถึงตอนที่องค์หญิงแต่งงานกับเ้าแล้วล่ะอาซาน
พวกข้าเห็นว่าเ้าทั้งสองคนเติบโตมาโดยที่ไม่รู้สถานะ และกำลังจะมีจินเออร์ พวกข้าจึงไม่อยากจะแยกบิดา ภรรยาและลูกออกจากกัน เ้าคงรู้ดีว่าเื่ฐานันดรศักดิ์ ย่อมเป็สิ่งสำคัญของโลกใบนี้ อีกอย่างก่อนองครักษ์ซีจากไป ได้ฝากคำพูดไว้ว่า ในเมื่อกลับไปก็โดนตามล่า ก็ปล่อยให้องค์หญิงน้อยใช้ชีวิตอย่างสงบสุขเถิด"
“ท่านตาเ้าขา คือหลานสงสัยอีกแล้วเ้าค่ะเ้าค่ะ ทำไมถึงมีการก่อฏเกิดขึ้นหรือเ้าคะ แล้วทำไมถึงเป็ท่านแม่ ที่ต้องโดนตามฆ่าด้วย”
"นั่นก็พ่อแม่ของเ้าเกิดมาพร้อมกับคำทำนายที่บอกว่าสายเืของนาง จะให้กำเนิดบุตรแห่งหงส์และัที่ยิ่งใหญ่ ไปทั่วสารทิศ เ้าคงรู้ดีว่าคำทำนายไม่เคยส่งผลดีต่อใคร
ในเมื่อแม่ของเ้าเป็องค์หญิง พ่อของท่านแม่ของเ้าย่อมเป็อดีตฮ่องเต้และต้องมีสนมมากมาย ฉะนั้นย่อมต้องมีพี่น้องมากมายที่แก่งแย่งชิงดีกัน และยินยอมไม่ได้ที่เ้าจะถือกำเนิดขึ้นมาในครรภ์ของนาง แม้ในตอนนั้นองค์หญิงจะอายุเพียง 5 ขวบหนาวก็ตาม
จึงทำการตัดไฟเสียแต่ต้นลม เวลาจึงผ่านไปเนิ่นนาน พระเชษฐาขององค์หญิง สามารถกอบกู้บ้านเมืองกลับคืนมาได้ ส่วนพวกข้าที่ได้รับภารกิจคุ้มครองเพวกเ้า จึงทำได้เพียงหลบซ้อนตัวไปเรื่อยๆ และกว่าจะรู้ความจริงก็ผ่านมาเนิ่นนานแล้ว
จึงจะตัดสินใจใช้ชีวิตไปตามมีตามเกิด จนในวันนี้หลายๆ สิ่งในครอบครัวของพวกเราดีขึ้น คนแก่อย่างพวกข้า จึงได้แต่หวังว่าสักวันหนึ่ง องค์หญิงจะสามารถกลับคืนสู่ฐานันดรศักดิ์ของท่านได้ พวกข้าจะได้ตายตาหลับเสียที"
“ขอบพระคุณพวกท่านมากๆ ขอรับ ที่อยู่คุ้มครองและดูแลพวกเรามาถึงวันนี้”
“คุณชายซีหลง อย่าคารวะพวกข้าอีกเลยขอรับ ตอนนี้พวกข้าได้ปลดปล่อยความลับในใจ ที่มีมาเนิ่นนานแล้ว”
“ท่านตา ท่านยายเ้าค่ะ นอกจากเื่ฐาะของท่านพ่อและท่านแม่แล้ว แล้วเื่พลังปราณละเ้าค่ะ” ข้าแอบสงสัยเหมือนกัน ชีวิตข้านอกจากข้ามภพข้ามชาติ ฐานะพลิกผัน แล้วยังต้องมารับรู้เื่พลังปราณบนโลกใบนี้ ไหนจะยังมีเื่ มาร ปีศาจ ์อะไรนั้นอีก ข้าสับสนไปหมด
“จินหลงสินะ ที่บอกเ้า”
“ใช่แล้วเ้าค่ะ จินหลงเป็คนบอกลูก” เอ๊ะ อีกแล้ววว ทำไมท่านตาท่านยายเหมือนคนที่รู้ทุกอย่างไปหมดเลยล่ะ
“ตามที่จินหลงบอกเ้านั้นแหละ จริงๆ พวกเราทั้งหมดมีพลังปราณ เพียงแต่ข้าและยายแก่ ได้ทำลายมันทิ้งไปเพื่อ มิให้ใครตามหาเจอ ส่วนคุณชายซีหลงกับองค์หญิงหลินเหมย บ่าวไม่ทราบจริงๆ เ้าค่ะ เมื่อรับทั้งสองคนมาก็พบว่าพลังหายไปแล้ว”
“ผนึกพลัง ท่านพ่อกับท่านแม่ของเ้านะ โดนผนึกพลังอย่างไรล่ะ” เสียงที่ได้ยินคือเสียงของจินหลงที่ส่งพลังจิตมาพูดคุยกับข้า
“ห๊าาผนึกพลัง ?” ข้าได้ยินถึงกับะโออกไป อะไรมันจะแฟนซีขนาดนั้น
“ใช่แล้วจินเออร์ ท่านพ่อท่านแม่ของเ้าอาจจะโดนผนึกพลัง ว่าแต่เ้ารู้ได้อย่างไร”
“เอ่ออ จินหลงเป็คนบอกหลานเ้าค่ะ เมื่อกี้”
“อืมมม เื่ราวมันเป็แบบนี้….”
“มีคนแอบฟังเ้าอยู่ ยัยเด็กอัปลักษณ์”
“ห๊าาาา คนร้ายอย่างนั้นหรือ”
“ไม่ใช่ คนพวกนี้ไม่มีจิตสังหาร เพียงแต่มาลอบสังเกตการณ์เท่านั้น เ้าจะให้ข้าทำเช่นไร”
“ทำให้สลบ เดี๋ยวข้าจะให้ท่านพ่อจับลงมามัดไว้”
ตุ้บ // เสียงเหมือนของตกลงมาจากที่สูง
“เสียงอะไรนอกบ้านกันตาแก่”
“ไม่ต้องใเ้าค่ะ ทุกคน มีคนลอบสังเกตการณ์บ้านเรา แต่ข้าให้จินหลงจัดการแล้วเ้าค่ะ”
“จินเออร์เ้าทำร้ายคนหรือ”
“เปล่าเ้าค่ะ ลูกเพียงให้จินหลงทำให้คนเ่าั้สลบไป รบกวนท่านตาและท่านพ่อออกไปจัดการมัดคนที่ตกลงมาด้วยนะเ้าค่ะ”
“ถ้าเป็แบบนั้นก็ดีไปจินเออร์ แม่เพียงมิอยากให้เ้ามือเปื้อนเื”
“ข้าทราบแล้วเ้าค่ะ”
หลังจากนั้นท่านตาและท่านพ่อจึงออกไปจับคนร้ายมัดไว้กับต้นเหมยที่พวกนั้นตกลงมา เมื่อมัดเรียบร้อยแล้ว จินหลงจึงทำให้ฟื้นขึ้นมา คนร้ายมือฟื้นขึ้นมาแล้วก็ใที่ตนเองเป็ผู้มีระดับพลังปราณสีเหลืองถือว่าสูงมาก ในหมู่คนฝึกยุทธ์และองครักษ์ด้วยกัน
1K
![[MHA] ก็แค่คนไร้ค่า (Omegaveres)](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1641032252_94992900.webp)
