ผมเคยอยู่ในร่มกาสาวพัสตร์มาเป็เวลา 3 ปีเต็ม โลกของผมก่อนหน้านี้ถูกล้อมด้วยความเงียบสงบ การปฏิบัติธรรม และข้อวัตรปฏิบัติที่เข้มงวด ทุกอย่างในชีวิตถูกกำหนดไว้ชัดเจน... จนกระทั่งผมสึกออกมา
"กลับมาเป็ฆราวาสแล้วนะ จะได้ลองใช้ชีวิตแบบคนธรรมดาเสียที" คำพูดของเพื่อนสนิทที่ชวนผมไปเที่ยวในคืนนั้นยังดังในหัว
ผมไม่เคยเข้าผับ ไม่เคยััแสงสีเสียงยามค่ำคืนอย่างที่คนอื่นเขาว่ากัน คืนนั้นผมแต่งตัวธรรมดา เสื้อยืด กางเกงยีนส์ ท่าทางที่อาจดูเก้ๆ กังๆ ทำให้ผมรู้สึกเหมือนเป็คนแปลกหน้าท่ามกลางกลุ่มคนที่ดูสนุกสนานในแสงไฟสลัว
เสียงเพลงดังกระหึ่ม เบียร์แก้วแรกถูกยัดเข้ามาในมือผมโดยเพื่อนที่ลากผมมาด้วย
"เอ้า! ลองดูหน่อย แล้วนายจะรู้ว่าชีวิตมันต้องมีอะไรสนุกกว่านั่งสมาธิ"
ในขณะที่ผมกำลังนั่งงงๆ อยู่ในมุมหนึ่งของผับ ดวงตาของผมก็เหลือบไปเห็นผู้หญิงคนหนึ่ง เธอดูโดดเด่นกว่าใครในห้องนั้น ชุดเดรสรัดรูปสีดำขับให้เห็นส่วนโค้งเว้าที่สะกดสายตา เธอหันมามองผม เราสบตากันแค่ไม่กี่วินาที แต่มันยาวนานพอที่จะทำให้ผมรู้สึกเหมือนหัวใจเต้นผิดจังหวะ
เธอยิ้มให้ผมก่อนจะเดินตรงเข้ามา ใบหน้าของเธอสวยคมและมั่นใจ
"นั่งคนเดียวเหรอคะ?" >>> อ่านต่อตอนถัดไป