สิ้นคำหลินฮ่าวก็ได้พุ่งเข้ามาหวังที่จะกำหราบฉินเยว่เฟิงให้ได้ ไม่ถึงครึ่งจั้งมือของหลินฮ่าวกำลังจะคว้าไปที่ลำคอของฉินเยว่เฟิง ทว่าร่างของฉินเยว่เฟิงก็วูบไหวหายไปราวกับอากาศที่ไม่เคยมีอยู่ และฉินเยว่เฟิงก็ปรากฏอีกที่ในทันที สร้างความตะลึงแก่หลินฮ่าวหรือแม้กระทั่งผู้จัดการหงและคนอื่นๆภายในโรงเตี๊ยมแห่งนี้
"นะ..นี่... เหตุใดเ้าถึงเร็วเช่นนี้ได้ เป็แค่สวะแท้ๆ!!" หลินฮ่าวเอ่ย
"ข้าจะเป็สวะหรือไม่ก็มิใช่เ้าจะมาตัดสิน แต่ตอนนี้ข้าว่าเ้าคิดหาวิธีรักษาตันเถียนเ้าเถอะ!!" ฉินเยว่เฟิงกล่าวเสียงขรึมพร้อมกับพุ่งไปโจมตีตรงตันเถียนของหลินฮ่าวทันที
ตูมมมม!! โครมมมม!! ตัวหลินฮ่าวโดนฝ่ามือกระแทกที่ตันเถียนจากนั้นร่างของเขาก็ปลิวออกไป3จั้ง
"อั๊กก..." พรวดดด!! หลินฮ่าวกระอักเืออกมา แล้วมองไปที่ฉินเยว่เฟิงด้วยสายตาที่หวาดกลัวและอาฆาตแค้น
"หึหึหึหึ..เ้าบังอาจทำกับข้าเช่นนี้เ้าได้ตายแน่พ่อข้าคือ "หลินหยวนคง" ผู้นำตระกูลหลินคนปัจจุบันมีพลังขอบเขตทะเลปราณขั้น5 ต่อให้เ้าหนีไปไกลสุดหล้าฟ้าเขียวก็มิอาจรอดพ้นไปได้ เ้าคอยดูเถอะแค้นนี้ช้าเร็วข้าจะต้องชำระคืนเป็พันๆเท่า!!! พวกเรากลับ!!"
สิ้นคำพวกหลินฮ่าวก็พากันเดินกลับออกไปด้วยท่าทางอิดโรย แม้ว่าฉินเยว่เฟิงอยากจะสังหารหลินฮ่าวแค่ไหนแต่ตามกฎของโรงเตี๊ยมแห่งนี้ห้ามสังหารกันเด็ดขาด แม้จะมีการขัดแย้งกันหากไม่ถึงการสังหารหรือกระทบแขกคนอื่นๆทางโรงเตี๊ยมก็จะไม่เข้าไปยุ่ง "เพราะกฎของโลกนี้คือผู้แข็งแกร่งเป็จ้าวผู้อ่อนแอเป็บ่าวไพร่ "
"คุณชายท่าน้าพักผ่อนเลยหรือไม่ แม้ว่าทางโรงเตี๊ยมเราจะไม่ยุ่งกับความขัดแย้งของเหล่าจอมยุทธ์ทั้งหลายแต่ก็มีกฎว่าหากเป็ลูกค้าของเราแล้ว เราจะรับรองความปลอดภัยให้ระดับนึงในขอบเขตที่เราสามารถทำได้ เมื่อกี้ข้าได้ยินว่าเป็คนจากตระกูลหลินแห่งเมืองอำพันพิสุทธิ์ผู้นำตระกูลมีพลังขอบเขตทะเลปราณขั้น5 เช่นนั้นก็มิใช่ปัญหาเว้นแต่บรรพชนของตระกูลหลินจะมาด้วยตัวเอง คุณชายวางใจได้" ผู้จัดการหงเอ่ย
"โอ้...เช่นนั้นก็ดียิ่งข้าขอขอบคุณผู้จัดการหง" ฉินเยว่เฟิงอดประหลาดใจไม่ได้ว่าโรงเตี๊ยมมีบริการเช่นนี้ด้วย
หลังจากฉินเยว่เฟิงได้เข้ามาในห้องพักแล้วเขาก็ได้ัักับพลังปราณจำนวนมากในห้อง เขาอดที่จะแปลกใจกับค่ายกลรวบรวมลมปราณระดับ4นี้ไม่ได้ แม้ว่าจะมีความรู้มากมายจากมรดกของอาจารย์แต่ทว่าเขาก็ไม่เคยััค่ายกลของจริงเลยสักครั้ง เพราะว่าทรัพยาการในการสร้างค่ายกลไม่เพียงพอ
"นี่คือห้องของคุณชาย หากไม่มีอะไรแล้วข้าไม่ขอรบกวน เชิญคุณชายพักผ่อนตามสบาย" ผู้จาดการหงพูดขึ้นพร้อมคำนับ
"ข้าขอขอบคุณผู้จัดการหงมาก" ฉินเยว่เฟิงพูดขึ้นพร้อมคำนับตอบ
หลังจากนั้นฉินเยว่เฟิงก็ได้พักผ่อนพร้อมกับฝึกปราณ หลอมโอสถ จารึค่ายกล หลอมศาสตราไปพลางๆเพื่อรองานคัดเลือกศิษย์ ใน10 วันต่อมา วันนี้เป็วันที่นิกายขุนเขาอัคคีได้เปิดทำการคัดเลือกศิษย์ที่มีพร์ในการฝึกยุทธิ์เข้าเป็ศิษย์ ทันใดนั้นเอง
ตู้มมม!!! เสียงดังเกิดขึ้นในร่างกายของฉินเยว่เฟิง ฮู้มมมม!!!! เสียงลมพัดไหวภายในห้องของเขาและเขาก็ลืมตาขึ้น
"ข้าบรรลุขอบเขตฝึกปราณขั้น7 แล้วข้าสามารถเอาชนะ ขอบเขตหลอมปราณขั้น1ได้สบายและพอสูสีกับขั้น2ได้ อืมมม..เช่นนั้นตามความรู้ของท่านอาจารย์ ข้าคงจะเป็ปรมาจารย์โอสถ,ค่ายกล.ศาสตราวุธ ขั้น2 ระดับ7สินะ แต่ข้าสามารถกลั่นหลอมหรือจารึกค่ายกลขั้น3 ระดับ1 ได้ เช่นนั้นหากข้าเปิดเผยความสามารถพวกนี้ข้าคงได้รับตำแหน่งศิษย์หลักของนิกายเป็แน่ แต่ว่าไม้เด่นเกินไพรย่อมหักโค่นได้ง่าย ข้าควรเก็บงำไว้ดีกว่าหากข้ามีพลังปกป้องตนเองได้เมื่อใดค่อยว่ากัน ตอนนี้ข้าควรไปร่วมงานคัดเลือกได้แล้ว"
จากนั้นฉินเยว่เฟิงก็ได้มาถึงบันไดทางเข้าขึ้นไปบนหุบเขาแห่งหนึ่งมีป้ายตรงหน้าประตูว่า "นิกายขุนเขาอัคคี" ภายในนิกายมีกลิ่นอายพลังปราณหนาแน่นยิ่งนัก ทิวทัศน์สวยงาม บรรยากาศสดชื่นเหมาะแก่การฝึกบำเพ็ญเพียร มีสัตว์เลี้ยงของศิษย์และเหล่าผู้าุโในนิกายบินว่อนวนไปวนมา ดูแล้วอย่างกับแดนเซียนอย่างไรอย่างนั้น ฉินเยว่เฟิงเห็นแล้วยังอดตะลึงกับภาพตรงหน้าไม่ได้มันช่างสวยตระการตาเสียเหลือเกิน เขาได้มองไปรอบๆปรากฎผู้ฝึกยุทธ์พเนจร ลูกหลานตระกูลน้อยใหญ่ต่างๆได้พากันมาร่วมงานคัดเลือกศิษย์ที่นี่ ดูคร่าวๆแล้วคาดว่าจะมีประมาณ 50,000คน ที่เดินทางมาคัดเลือกในรอบนี้ ที่ทางนิกายจะจัดขึ้นในรอบทุกๆ 5 ปี
ฉินเยว่เฟิงได้เดินขึ้นไปบนเขาเพื่อเข้าร่วมงานนี้ เขาเดินไปได้5ลี้ก็ถึงประตูใหญ่บานหนึ่งที่อลังการและดูสวยงามกว่าประตูข้างล่างนั้นมากโข ผ่านไปจะเป็ลานกว้างขนาดใหญ่มหึมาที่สามารถบรรจุคนได้เกือบ1แสนคนด้านซ้ายมีลานประลอง20ลาน ด้านขวามีแท่นหลอมโอสถ, หลอมศาสตรา, และจารึกค่ายกล อย่างละ10แท่น และตรงกลางมีอยู่ 4 แถว แถวที่1 เป็แถวศิษย์คัดเลือกพลังปราณ แถวที่2 เป็ศิษย์คัดเลือกหลอมโอสถ แถวที่3 เป็ศิษย์คัดเลือกหลอมศาสตรา แถวที่4 เป็ศิษย์คัดเลือกจารึกค่ายกล ฉินเยว่เฟิงเดินไปต่อแถวที่1 เพราะเขาไม่อยากเปิดเผยความสามารถทั้งหมดของเขา ด้านหน้าจะมีผู้าุโคอยตรวจสอบอยู่3ด่าน ด่านที่1ตรวจอายุ ด่านที่2ตรวจพร์ ด่านที่3ตรวจพลังฝึกฝน เป็แบบนี้ทั้ง 4 แถว
"นิกายขุนเขาอัคคีของเราจะคัดเืศิษย์ั้แ่อายุ 12-16ปี หากผู้ใดรู้ว่าไม่เข้าเกณฑ์จงถอนตัวไปซะจะได้มิเสียเวลาของผู้อื่น" เสียงผู้าุโคนนึงดังก้องทั่วทั้งลานคัดเลือก
แค่คำพูดนี้ก็ทำให้มีคนถอนตัวไปแล้ว 10,000 คนด้ายท่าทางที่เศร้าหมอง เห็นได้ว่านิกายเข้มงวดในการรับศิษย์แค่ไหน
"อายุ 17 ไม่ผ่าน"
"อายุ 13 ผ่าน"
"อายุ 15 ผ่าน"
เวลาผ่านไปเรื่อยๆแค่ด่านแรกคนที่โดนคัดออกมีถึง 5,000คน เหลือผู้คัดเลือกทั้งหมด 35,000 คนที่ผ่านไปด่าน2 ในด่านที่2นี้ตรวจพร์
"ในด่านที่2 นี้เป็ด่านตรวจพร์ พร์นั้นแบ่งเป็ เหลือง,เขียว,ส้ม,แดง,ม่วง,ทอง, แต่ละขั้นจะมี 1-9 ระดับ นิกายเราจะรับั้แ่ ขั้นเหลืองระดับ5ขึ้นไป เอาล่ะข้าหวังว่าพวกเ้าคงเข้าใจแล้ว เริ่มการตรวจสอบได้!!"
"ขั้นเหลืองระดับ5 ผ่าน"
"ขั้นเหลืองระดับ9 ผ่าน"
"ขั้นเขียวระดับ3 ผ่าน"
"ต่อไป ฟางรุ่ย ขั้นแดงระดับ5 ผ่าน!!"
"โอ้ขั้นแดงระดับ5 แม่นางคนนั้นคงจะเป็ลูกสาวของตระกูลใหญ่เป็แน่"
"ว้าวว ขั้นแดงระดับ5 ล่ะนี่สินะที่เขาเรียกว่าอัจฉริยะ"
เสียงผู้คนในลานคัดเลือกดังเซ็งแซ่บางคนชื่นชม บางคนอิจฉา บางคนเฉยเมยแตกต่างกันไป
"ต่อไป หานเฟิง ขั้นแดงระดับ9 ผ่าน!!!"
"ต่อไป หม่าจวิน ขั้นม่วงระดับ3 ผ่าน!!"
"ต่อไป หวงลู่ฟาน ขั้นม่วงระดับ 5 ผ่าน!!"
"โอ้ววว นิมันเหล่านายน้อยของตระกูลใหญ่นี่ สมกับเป็อัจฉริยะจริงๆ" เสียงผู้คนดังขึ้นมาเนืองๆ
"ต่อไป ลั่วจางเหวิน ขั้นทองระดับ1 ผ่าน!!!"
"ต่อไป ลั่วชางไห่ ขั้นทองระดับ2 ผ่าน!!"
"ต่อไป หลินฮ่าว ขั้นทองระดับ2 ผ่าน!!"
"ต่อไป หลินเจี่ย ขั้นทองระดับ4 ผ่าน!!"
"ต่อไป ฟู่เหยา ขั้นทองระดับ5 ผ่าน!!!
"ต่อไป เหลียงซี ขั้นทองระดับ5 ผ่าน!!"
"ต่อไป กู่ฉางชิง ขั้นทองระดับ7 ผ่าน!!!
"โอ้วววว... นั่นมันเหล่านายน้อยและธิดาของท่านเ้าเมืองแต่ละเมืองหนิมิคาดคิดเลยว่าแต่ละคนจะเป็อัจฉริยะขนาดนี้"เสียงผู้คนดังขึ้นอีกครั้งด้วยความตะลึง
ฉินเยว่เฟิงใเล็กน้อยเพราะเขาได้ทำลายตันเถียนหลินฮ่าวไปแล้วแต่ว่าวันนี้กลับเห็นหลินฮ่าวสามารถมาเข้าร่วมงานคัดเลือกศิษย์ได้ แสดงว่าเื้ัของหลินฮ่าวคนนี้ไม่ธรรมดา
"ต่อไป ฉินเยว่เฟิง"
ทันทีที่เอ่ยชื่อออกมา หลินฮ่าวได้มองไปทางลานคัดเลือกเห็นเด็กหนุ่มอาภรณ์ขาว หน้าตาหล่อเหลา ผิวขาวดั่งหยก คิ้วคมเข้ม เดินออกมาหลินฮ่าวก็เกิดอาการโกรธจัดมองไปด้วยแววตาดุร้าย
"ท่านพี่ไอ้เด็กนั่นแหละที่มันทำลายตันเถียนข้า หากมิได้ตระกูลช่วยเหลือได้ทันตอนนั้นข้าคงพิการไปตลอดชีวิต" หลินฮ่าวได้พูดกับเด็กหนุ่มตรงหน้านั่นคือ "หลินเจี่ย" นั่นเอง หลินเจี่ยนายน้อยคนโตของตระกูลหลินเป็พี่ชายของหลินฮ่าว
"อืมม..ข้ารู้แล้ว" หลินเจี่ยขานรับด้วยสีหน้าเ็า
พอฉินเยว่เฟิงเดินไปถึงก็ได้วางมือบนศิลาตรวจสอบ วู้มมมมม!! แสงสีรุ้งสว่างจ้ารัศมีกว้างไกล ทำให้ผู้คนตกตะลึงจนขวัญหนีดีฝ่อ เหล่าผู้าุโที่คุมการสอบยังต้องตะลึงแต่ทว่าต่อมาก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงทั่วทั้งลานเงียบกริบ ผู้าุโที่คุมการคัดเลือกก็ไม่รู้จะตัดสินเช่นไรเนื่องจากเขาก็ไม่เคยเจอรัศมีแบบนี้
"ฮ่าฮ่าฮ่า..ไอ้บ้านนอกรัศมีนี่มันอะไรกันเ้ามันก็แค่ขยะเองหรือนี่ ข้านึกว่าเ้าจะเป็อัจฉริยะเสียอีก หึ!!ไสหัวไปเสียมันเสียเวลาคนอื่น" หลินฮ่าวที่มีความแค้นอยู่แล้วได้สบถคำด่าออกมาโดยไม่สนใจผู้ใด
ฉินเยว่เฟิงได้มองมายังต้นเสียงนั่นคือหลินฮ่าวนั่นเอง แต่เขามิได้พูดอะไรโต้ตอบ
"ฮึ่มม!! ทำเป็เคร่งขึมต่อไปเถอะ เ้ามิยอมรับรึว่าเ้าคือขยะ ไอ้บ้านนอกที่ไม่ผ่านการทดสอบอย่างเ้าจะเอาอะไรมาเทียบข้ากัน เอาเถอะนายน้อยผู้นี้ใจดี หากเ้าก้มกราบข้า3ครั้งข้าจะให้อภัยเ้าแลรับเ้าเป็คนใช้ติดตามข้าเข้านิกายเป็อย่างไร" หลินฮ่าวได้กล่าวถากถางฉินเยว่เฟิงไม่หยุดหย่อน
ณ ภายในนิกาย ห้องโถงใหญ่แห่งหนึ่ง
"หืม!!? นะ..นี่มัน!!!! พร์ ขะ..ขะ..ขั้นจักรพรรดิ ระดับ... กะ..กะ..9!!!!" ทันทีสิ้นเสียงผู้าุโระดับสูงคนนึงก็เกิดความตะลึงในสายตาของแต่ละคนที่นั่งประชุมอยู่ในที่นี้ด้วยกัน
"อะไรนะพร์ขั้นจักรพรรดิระดับ9 นี่มันมิใช่อัจฉริยะระดับราชวงค์หรือสำนักใหญ่ๆหรอกรึนี่"
"บ้าน่าเด็กที่มีพร์แบบนี้มาอยู่ที่ห่างไกลได้เยี่ยงไร"
"ฮ่าฮ่าฮ่า..์เมตตานิกายข้าโดยแท้ส่งเด็กที่มีพร์มาให้นิกายของเรา"
เหล่าผู้าุโและคนระดับสูงที่นั่งประชุมอยู่ในห้องโถงต่างได้รับรู้ถึงพลังของฉินเยว่เฟิงก็ได้ตะลึงไปชั่วขนะ
"ข้าขอเสนอให้พักการประชุมไว้ก่อนแล้วพวกเราไปดูว่า เป็ผู้ใดที่มีพร์เยี่ยงนี้" ผู้าุโคนนึงเสนอความเห็น เหล่าผู้าุโคนอื่นๆต่างเห็นด้วยทั้งหมด จากนั้นแต่ละคนก็ได้พักการประชุมและได้ลุกออกไปเพื่อที่จะไปดูอัจฉริยะที่ท้าทาย์คนนี้!!
1K
