บทที่ 5 คนคลูเป็หนุ่มมหาลัย (2)
เปิดภาคเรียนแรกกิจกรรมรับน้องของรุ่นพี่ในมหาลัยผ่านไปอย่างสนุกสนาน เนื่องจากมหาลัยมีนโยบายให้มีกิจกรรมรับน้องแบบสร้างสรรค์ รุ่นพี่จึงพารุ่นน้องปีหนึ่งทำกิจกรรมแบบง่าย ๆ เน้นการทำความรู้จักกัน เพื่อที่จะได้ช่วยเหลือกันได้ยามจำเป็ ช้างและแคนเลือกเรียนคณะวิศวะเหมือนกันแต่คนละเอก บางวิชาที่เป็วิชาพื้นฐานจะได้เรียนด้วยกันบ้าง ช้างเรียกเอกวิชาวิศวคอมพิวเตอร์ ตอนนี้ช้างมีเพื่อนใหม่ในมหาลัยที่สนิทกันอยู่ห้าคน มีเปรี้ยวซึ่งเป็หญิงสาวสวยเป็หัวหน้ากลุ่ม ธูปเป็คนหน้าตาดีนิสัยเรียบร้อย ทิวหน้าตาหล่อสูงยาวเข่าดีมันสูงตั้ง185 เขาอิจฉามันมาก เหมยเป็คนไทยเชื้อสายจีนหน้ากลมตาชั้นเดี่ยวสวยแบบอาหมวยของแท้ และเขานายกรินทร์ ธนจิรกานต์หรือเพื่อน ๆ เรียกว่าช้าง ลูกชายกำนันสิงค์กับคุณนายพรรณนาราที่หน้าตาหล่อเหลาที่สุดในกลุ่ม
“ช้าง ไปกินข้าวได้แล้ว” ฝ่ามือของเปรี้ยวตบเข้าที่ไหล่ของช้างอย่าแรงทำให้ช้างสะดุ้ง
“เชี้ย ผ่ามือหรือตีนหมีว่ะโครตเจ็บ” ช้างร้องอุทาน
“สัตว์ เรียกตั้งนานแกก็ไม่ตอบสักที ละเมอหาผัวอยู่รึไง” เปรี้ยวว่าเพื่อนอย่างขำ ๆ ช้างมองหน้าเปรี้ยวอย่างปลง ๆ ตอนรู้จักกันแรก ๆ ก็ เธอ คุณ เขา แต่พอผ่านไปสองเดือนเท่านั้นด้วยความสนิทกันทั้งเหี้ย ทั้งสัตว์ มากันเป็ซาฟารี เห็นมันหน้าตาสวยแบบนี้อย่าให้ด่าเลย ขนาดเขาที่ว่าปากจัดแล้วยังย้อมแพ้ให้มัน
“อย่างกูต้องเมีเมียโว้ยยย” เขาตอบกลับไปอย่างโมโห เปรี้ยวมันชอบบอกว่าเขาสวย มันบอกว่าเขาต้องมีผัวสักวัน มันเป็สาววายของแท้ขนาดพี่ชายมันยังโดนจับจิ้นกับผู้ชายไปทั่ว
“ไป ๆ ลุกไปกินข้าวกัน เดี๋ยวตอนบ่ายสองมีเรียนอีกคาบนะครับ” ธูปเดินเข้ามาห้าม ก่อนที่เพื่อนทั้งสองจะประชันฝีปากกัน
“ไปกินไหนดี ?” เหมยถามความเห็นของเพื่อนๆ
“ไปกินฝั่งคณะแพทย์ไหมเอารถทิวไป ?” ทิวแสดงความเห็น
ในกลุ่มพวกเขาห้าคนมีทิวและเปรี้ยวเป็คนกรุงเทพฯ พักอยู่บ้านและใช้รถยนต์มาเรียน
“ตกลง” ทุกคนตอบเป็เสียงเดียวกัน
ภายในบริเวณโรงอาหารของคณะแพทย์ ช้างกำลังมองหาโต๊ะว่าง โรงอาหารคณะนี้นักศึกษาคณะอื่นชอบแวะมาทานกัน เพราะสถานที่หรูหราอาหารก็อร่อยกว่าโรงอาหารของที่อื่น
“แกกินอะไรช้าง ธูปเอาอะไร?” ทิวถามเพื่อน
“กูเอาเตี๋ยวเล็กหมูตุ๋น” ช้างตอบเพื่อนก่อนจะนั่งเและวางกระเป๋าบนโต๊ะ
“เราเอาเหมือนทิวก็ได้” ธูปตอบก่อนจะว่างกระเป๋า
“ใครจะเอาน้ำอะไรเราจะไปซื้อให้ ?” ธูปถามความ้าของเพื่อนๆ
“แปปซี่” ทิวตอบ
“น้ำลำไย” ช้างบอกธูป เปรี้ยวตบหัวช้างทันที
“อิช้าง มึงกินอย่างอื่นเป็ไหม จะไปกินที่โรงอาหารคณะไหนมึงก็แดรกแต่เมนูเดิม ๆ เตี๋ยวหมูตุ๋นกับน้ำลำใยเนี้ยเปลี่ยนบ้างเถอะ” เปรี้ยวว่าให้ช้าง
“เอ๊า ก็คนมันรักเดี๋ยวใจเดี๋ยวนี้หว่า” ช้างหันไปตอบเปรี้ยว
“เราว่าช้างี้เีคิดมากกว่า” ธูปว่าให้ช้าง ก่อนที่จะเดินออกไปจากโต๊ะเพื่อซื้อน้ำให้กับทุกคน
“กูผิดสะงั้น ^0^” ช้างพึมพำทำให้เพื่อนทั้งสามหัวเราะ
“เฝ้าโต๊ะดี ๆ ” เหมยบอกช้าง ก่อนที่จะเดินตามเปรี้ยวไปทางร้านอาหาร กำลังนั่งกินข้าวกันอยู่ดี ๆ เสียงร้องและของนักศึกษาสาว ๆ ที่โรงอาหารก็ดังขึ้น ช้างหันไปมองตามเสียงร้องของทุกคนก่อนจะมองเห็นผู้ชายที่ใส่เสื้อเชิ้ตสีขาว เดินนำหน้านักศึกษามาทางโรงอาหาร เขาสวมแว่นตาไร้กรอบ จมูกโด่งเป็สันหน้าตาคล้ายคนต่างชาติความสูงที่ดูสูงกว่าทุกคน ทำให้ผู้ชายคนนั้นดูโดดเด่นกว่านักศึกษาที่เดินตามหลังมาด้วยกัน ช้างมองแวบหนึ่งก่อนที่จะหันมาสนใจก๋วยเตี๋ยวของเขา กำลังจะกินคำสุดท้ายหูของเขาได้ยินนักศึกษาโต๊ะข้าง ๆ กระซิบกระซาบพูดคุยกัน
“แก นั้น อาจารย์หมอที่หล่อที่สุดในมหลาลัย” นักศึกษาสาวหนึ่ง
“อ๊ายย หล่อมากแก” นักศึกษาสาวสอง
“โอ้ยย ถ้าได้สักคืนฉันจะไม่ลืมพระคุณเลย” เสียงผู้ชายแอบสาวดังขึ้น ทำให้ช้างคิดตามผู้ชายที่หุ่นล่ำแอบสาวสาว กำลังปลุกปล้ำกอดจูบอาจารย์หมอสุดหล่อที่สาว ๆ คลั่งไคล้ ด้วยจิตนาการที่เป็เลิศทำให้ช้างตกตะลึงและสำลักก๋วยเตี๋ยวที่กำลังกิน แค๊ก แค๊ก ช้างไออย่างแรง
“ช้างเป็อะไรไหม?” ธูปยกมือลูบหลังให้เพื่อนพร้อมกับยื่นน้ำให้
“อี๊ อีช้างทำไมแกซกมกอย่างนี้” เปรี้ยวพูดเสียงดังก่อนที่จะส่งทิชซู่เปียกให้ เขารับทิชซู่มาจากมือเพื่อนสาวมาเช็ดปากเช็ดจมูก
“กูขอโทษ” ช้างบอกเพื่อน ๆ
“ไม่เป็ไร นายเป็ยังไงบ้าง” เหมยถามเพื่อนด้วยความเป็ห่วง
“ดีขึ้นแล้ว” ช้างตอบพร้อมกับไอออกมาอีกครั้ง
“โอเค งั้นก็เก็บของแล้วกลับกันเถอะ” ทิวชวนเพื่อน ๆ ขณะที่กลุ่มของช้างเดินออกมาที่ลานจอดรถ
พระเพลิงหรือ ด๊อกเตอร์นายแพทย์พระเพลิง ธารธาราวรโชติ ที่กำลังเป็ที่พูดถึงของนักศึกษาในโรงอาหาร นั่งรอเพื่อนอยู่ภายในรถได้ พระเพลิงเห็นเด็กนักศึกษาเดินผ่านหน้ารถกำลังจะขึ้นรถที่จอดอยู่ข้าง ๆ รถของเขา เด็กคนนั้นหยุดเดินและหันหน้ามาทางประตูรถข้างคนขับแล้วส่องกระจก รถคันนี้พระเพลิงติดฟิล์มปรอทกันร้อนทำให้คนข้างนอกมองไม่เห็นคนข้างในรถ ช้างที่ไม่รู้ว่าภายในรถมีคนนั่งอยู่ ได้เอาผ้าเช็ดหน้าเช็ดจมูก ยิงฟัน หันซ้ายหันขวาก่อนจะเอาลิปมันออกมาทาปาก เพราะเขารู้สึกว่าปากแห้งก่อนจะเม้มและทำปากจู๋ ภายในรถพระเพลิงกำลังยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายคลิปไว้เขารู้สึกตลกเด็กคนนี้มาก
“มึงจะขึ้นรถได้รึยังส่องอยู่นั้นแหละ ส่องให้ตายมึงก็ไม่มีวันสวยขึ้นหรอก” เปรี้ยวเลื่อนกระจกรถลงพร้ะโกนด่าเพื่อนด้วยความหมั่นใส้
“กูหล่อเถอะ” ช้างร้องด่าเพื่อนพร้อมกับเปิดประตูรถขึ้นนั่งข้างคนขับ พระเพลิงมองตามท้ายรถที่ขับออกไปจนสุดสายตา ก่อนจะเปิดเล่นคลิปโทรศัพท์ที่เขาเพิ่งถ่ายจะว่าไปเด็กคนนี้ก็น่ารักดีพระเพลิงอมยิ้มอย่างอารมณ์ดี มือกดเล่นคลิปอีกครั้ง เสียเคาะกระจกดังขึ้นเพลิงเก็บมือถือแล้วกดเปิดประตูให้หญิงสาวเปิดประตูขึ้นมาบนรถ
“ขอโทษที่ทำให้เพลิงต้องรอ” แพรวพราวกล่าวด้วยน้ำเสียงที่รู้สึกผิด เธอและพระเพลิงรู้จักกันมาได้ห้าปีแล้ว ั้แ่สมัยที่พระเพลิงไปต่อปริญญาที่ต่างประเทศ ตอนนั้นเธอไปเรียนต่างประเทศเหมือนกัน ได้รู้จักกับพระเพลิงเพราะเพื่อนแนะนำอีกที เมื่อเธอเรียนจบก็กลับประเทศไทยและมาสมัครเป็อาจารย์สอนที่มหาลัยแห่งนี้ เพราะได้ข่าวว่าพระเพลิงรับเป็อาจารย์สอนพิเศษให้กับนักศึกษาคณะแพทย์ ตลอดเวลาที่ได้รู้จักกันพระเพลิงไม่เคยแสดงความรู้สึกพิเศษกับเธอเลยนอกจากความเป็เพื่อน แต่แพรวพราวหวังว่าความสนิทสนมจะทำให้พระเพลิงเปลี่ยนใจเพราะมีข่าวซุบซิบบนอินเตอร์เนต เื่ที่เธอและเพลิงคบหาดูใจกัน แต่พระเพลิงก็ไม่เคยออกมาปฏิเสธหรือตามแก้ข่าวทำให้แพรวพราวมีความหวัง
“เพลิงจะพาพราวไปทานข้าวที่ไหน”
“จอมทัพกับมินทร์ และเพื่อนอีกสองสามคนโทรบอกว่าจองโต๊ะร้านอาหารเรือนเ้านางไว้แล้ว” เพลิงตอบหญิงสาวที่นั่งข้าง ๆ ก่อนที่จะขับรถออกไปจากลานจอดรถ