พระจ้าวช่วย คุณพ่อหนูเป็กรี่!
ตอน แม่ที่แท้จริง
"มานี่เลย ปิดทีวีแล้วมานั่งฟัง" เสียงดุดันของคุณพ่อ
เด็กๆหันขวับแล้วลุกวิ่งมานั่งพับเพียบกับพื้น เงยหน้าสลอนอยู่หน้าโซฟาที่วัลลภนั่งอยู่ พวกเธอกลัวสีหน้าที่ดูเอาจริงของพ่อมาก
"เป็เมียมาเฟียน่ะมันไม่มีความสุขหรอกนะ มันมีแต่ในหนังกับนิยายแค่นั้นแหละที่สุขสม" คุณพ่อก้มมองใบหน้าน้อยๆทั้งสามขณะสอนสั่ง น้ำเสียงของเค้าราบเรียบแต่ดุดันน่าเกรงขาม
"ค่ะ ๆ" อีว่ากับอาเว่นพยักหน้ารับ
"งั้นกินเบียร์ไปด้วยสอนไปด้วยดีไหมคะ" เอวี่เสนอแนะ
"อืมก็ดี วันนี้ยิ่งเจอเื่แบดๆมา" วัลลภตอบ
"พวกเรารินเองคร่า" อีว่ากับอาเว่นวิ่งไปที่ห้องครัว สักพักกลับมาพร้อมกับขวดเบียร์และแก้วหนึ่งใบ
"มาเฟียน่ะคือพวกชั่ว ทั้งค้ายา ทั้งค้ามนุษย์ มันไม่ใช่คนดิบคนดีอะไรหรอกนะ" คุณพ่อซดเบียร์แล้วสอนต่อ
ค่ะ! เด็กๆพยักหน้ารับพร้อมกัน พวกเธอยังนั่งพับเพียบอยู่บนพื้น
"เพราะฉะนั้นอย่าคิดว่ามาเฟียจะรักใครจริง อย่าคิดว่าคนเลวจะให้ความสุขกับพวกหนูได้" คุณพ่อชี้นิ้วไปมา อีกมือยกเบียร์ดื่มดับกระหาย
"เติมของ" เอวี่เอ่ย
จ๊อก! ๆ ๆ อีว่าลุกขึ้นรินเบียร์ใส่แก้ว
อึก! ๆ ๆ วัลลภซดไปหลายแก้ว สวดสอนลูกๆไปหลายบท
"เมายาง เมาแล้วม้าง" แฝดสามสุมหัวกระซิบกระซาบกัน
"พ่อจ๋า ตกลงแม่เราเป็ใคร บอกได้หมาย" เด็กๆเงยหน้าอ้อน
"ก็เป็ลูกสาวมาเฟียยังไงล่ะ ชั้นอุส่าห์เก็บเป็ความลับมาแปดปีเต็มๆ" คุณพ่อโพล่งออกมาด้วยความเมา
ห๋าาาา! เอวี่กับอีว่าสะดุ้งโหยง
"เข้! แม่พวกเราเป็มาเฟีย" อาเว่นยืดอก
"มาเฟียที่ไหนอ่ะพ่อจ๋า" อีว่าอ้อนถามต่อ
"มาเฟียอเมริกันไง" วัลลภตอบ
"หมะ แม่เราเป็ฝรั่งอ๋อ" เอวี่ลิ้นพันกัน
อืม! คุณพ่อพยักหน้า
"ว่าแล้วทำไมพวกเราส๊วย" อีว่าเอ่ย
จ๊อก! ๆ อาเว่นลุกขึ้นรินเบียร์เติมใส่แก้ว
"แล้วเจอกันได้ไงอ่ะ" เอวี่ยิงคำถามไปตามแผน
"ตอนนั้นเราไปเจอกันหลังพ่อชนะศึกมวยปล้ำ เราอยู่ด้วยกันสองปีกว่า จนพวกเธอคลอด" วัลลภตอบแล้วซดเบียร์อึกใหญ่
"แล้วยังไงต่อคะ จากกันยังไง" อีว่ากับอาเว่นถามอย่างร้อนรน
"พ่อโซเฟียส ก็ตาของพวกลูกนั่นหละสั่งห้ามเราคบกัน" คุณพ่อตอบแล้วถอนหายใจแรง
"ทำไมคะ" สามแฝดถามพร้อมกัน ใบหน้าแดงก่ำ หัวใจดวงน้อยสั่นระรัว
"ก็ตามาเฟียนั่นมันอยากให้โซเฟียสแต่งกับฝรั่งด้วยกัน มันขู่ว่าถ้ายังคบกันอีกจะฆ่าพ่อกับลูกๆ พ่อถึงได้พาพวกเธอหนีกลับมาไง" วัลลภตอบ
"แม้ง" เอวี่ลุกขึ้นยืนกำหมัด กำปั้นน้อยๆของเด็กชั้นป.สองสั่นไปหมด
"ดราม่ายิ่งกว่าในหนังซะอีก" อีว่าบ่น
"แล้วเราจะทำยังไง ทำยังไงให้ได้แม่มา" อาเว่นยังนั่งพับเพียบอยู่
"แม่พวกเธอสัญญาว่าจะรอให้ตาตายแล้วจะมาหา" คุณพ่อตอบ
อื้ม! เด็กๆพยักหน้ารับอย่างมีหวัง หัวใจของพวกเธอกำลังพองโต
"แต่ไม่รู้ว่าเมื่อไรจะตายซักที" ไม่ได้ติดต่อกันนานแล้วด้วย ไม่รู้แม่ลืมสัญญาไปรึยัง" คุณพ่อพูดต่อ เค้าเงยหน้ามองทะลุเพดานขึ้นไปบนฟ้า ดวงตาลอยๆด้วยความเมา
เฮ้อ! เด็กๆถอนหายใจพร้อมกัน
ฟู่ว! วัลลภถอนหายใจแรง
เค้ารู้สึกผิดมาตลอดที่ใช้เงินที่แม่ของเด็กๆส่งมาให้จนหมด ลงทุนก็เจ๊ง เล่นหุ้นก็ขาดทุน
"งั้นพวกเราไปนอนแล้วนะคะ แพนด้ารออยู่" เด็กๆเอ่ยแล้ววิ่งไปจูงหมาตัวใหญ่เข้าห้องนอน
พวกเธอปิดไฟแต่กลับลากผ้าห่มมาคลุม นอนคว่ำสุมหัวอยู่บนพื้นข้างๆเตียง
"งั้นก็ฆ่าตาสิ ใช่ไหม แม่ก็มาหาเราได้เลยใช่ไหม" เสียงแจ้วเล็ดลอดออกมาจากกองผ้าห่ม
2K
