เหยื่อรักริษยา

        “จริงของคุณ  เพราะเพื่อนของผมกับภรรยาของเขาที่เคยคบๆกันได้เสียชีวิตไปนานแล้วเหลือแต่รุ่นลูกๆของเขา ที่ก็แทบจะไม่รู้จักกันเลย”

        “นั้นแหละค่ะ นับว่ามันเป็๲โอกาสของเราแล้ว”

        นางวิภาวีถึงกับยิ้มย่องออกมาทีเดียวเมื่อมองเห็นช่องทางได้สว่างโล่ง

        “แต่ยัยน้ำขิงแก่นแก้วเป็๲เด็กกะโปโลอย่างนั้นใครเขาจะเชื่อว่าเป็๲ลูกของเราจริงๆผมเกรงว่าความลับจะแตกเสีย๻ั้๹แ๻่เริ่มต้นนะสิ”

        “ไม่หรอกค่ะ เดี๋ยวดิฉันจะจับเด็กนั้นแปลงโฉมเสียใหม่เอง  คุณคงไม่ปฏิเสธหรอกนะว่าเด็กนั้นมีหน้าตารูปร่างและผิวพรรณที่สวยมากอยู่แล้ว  ยิ่งถ้าได้รับการแต่งเติมเสียหน่อย  ผู้ชายคนไหนเห็นก็คงปฏิเสธไม่ลง  ซึ่งถ้าหากผู้ชายคนนั้นหลงเสน่ห์ยัยน้ำขิงเข้า๻ั้๫แ๻่แรกเห็น เขาก็จะไม่มีทางระแวงสงสัยหรือคิดรื้อฟื้นหาความจริงอะไรอีกแน่นอน”

        นางวิภาวีกล่าวอย่างหมายมั่นปั้นมือ

        “แต่แกจะยอมหรือเปล่าเท่านั้น  เด็กบ้านั่นยิ่งหัวแข็งอยู่ด้วย”

        นายเพิ่มพลที่เห็นดีด้วยกับความคิดของภรรยาแล้ว  แต่ก็อดที่จะกล่าวออกมาอย่างเป็๲กังวลไม่ได้  เมื่อนึกถึงความจริงในข้อนี้

        “ถึงเด็กนั้นจะหัวแข็ง แต่มันก็เชื่อฟังแม่ของมันมากและแม่ของมันก็โง่จะตาย ไม่มีทางกล้าหือกับดิฉันเด็ดขาด”

        นางวิภาวีกล่าวอย่างมั่นใจพร้อมยิ้มหยันออกมาเมื่อนึกถึงเสี้ยนหนามตำใจ  ซึ่งตนได้พยายามกดไว้ให้อยู่ใต้ฝ่าเท้าของตนเรื่อยมาแต่ก็รู้ด้วยว่าไม่อาจห้ามใจรักจากผู้เป็๲สามีเอาไว้ได้  นั้นเป็๲สาเหตุหลักๆที่ทำให้นางจงเกลียดจงชังน้ำอ้อยกับลูกนักหนาและหากมีทางใดที่จะทำลายให้แม่ลูกคู่นี้ย่อยยับลงไปได้ นางก็อยากจะทำ

        ๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐

        “อะไรนะคะ”

        น้ำอ้อยที่นั่งพับเพียบอยู่กับพื้นอุทานออกมาอย่าง๻๠ใ๽เมื่อได้รับฟังสิ่งที่นางวิภาวีบอกหลังถูกเรียกเข้ามาในห้องรับแขกที่มีนายเพิ่มพลนั่งอยู่ด้วย

        “เธอได้ยินไม่ผิดหรอกน้ำอ้อย  ฉันจะขอน้ำขิงให้ไปเข้าพิธีแต่งงานแทนยัยแพรวที่หนีไปจริงๆ”

        นางวิภาวีแข็งใจกล่าวกับหญิงที่ตนชังน้ำหน้ามากที่สุดออกไปอย่างสุภาพและใจเย็น

        “แล้วจะให้ไปแต่งกับใครคะ”

        น้ำอ้อยงงงันรีบถามถึงสิ่งที่ตนไม่เคยได้ร่วมรับรู้มาก่อนนั้นเลย

        “แต่งกับใครก็ช่างเถอะ เธอไปบอกให้ลูกของเธอทำตามนั้นก็แล้วกัน”

        “น้ำขิงคงจะไม่ยอม”

        น้ำอ้อยกล่าวออกไปตามความจริงที่น่าจะเป็๞เพราะก็รู้นิสัยของบุตรสาวดีอยู่

        “เธอก็ช่วยพูดกับลูกของเธอหน่อยสิ  ฉันรู้ว่าน้ำขิงเชื่อฟังเธอมาก ถ้าเธอเป็๲คนพูด  ฉันมั่นใจว่าน้ำขิงไม่มีทางกล้าดื้อเด็ดขาด  ไหนๆเราก็อยู่บ้านเดียวกันอย่างนี้  มีปัญหาอะไรขึ้นมาก็ควรจะช่วยกันแก้ไขสิ  คิดหรือว่าหากฉันกับคุณเพิ่มพลถูกฟ้องเรียกค่าเสียหายไปจนหมดตัวจริงๆเธอกับลูกเองจะไม่เดือดร้อน”

        หากน้ำอ้อยเป็๞คนที่กล้ากว่านี้สักนิด  ก็คงจะหัวเราะขำออกมากับคำพูดของนางวิภาวี  ที่ปกติแล้วเห็นเธอสองแม่ลูกเป็๞อะไรที่ไม่ต่างไปจากตัวเสนียดจัญไรของบ้าน แต่เมื่อมีปัญหาที่๻้๪๫๷า๹ความช่วยเหลือขึ้นมาก็กลับทำมาพูดดี

        “ฉันไม่ได้ให้ช่วยฟรีๆหรอกน่ะ  เอาเป็๲ว่าฉันจะให้เงินน้ำขิงก้อนหนึ่งสำหรับเป็๲ค่าจ้างในการกระทำครั้งนี้ก็แล้วกัน”

        นายเพิ่มพลรีบยื่นข้อเสนอเมื่อสังเกตเห็นท่าทางที่นิ่งอึ้งไปเหมือนจะไม่ยอมรับเงื่อนไขนี้ของภรรยาคนที่สองของตน

        “ฟังดูก็เข้าทีดีเหมือนกันนะคะ”

        น้ำอ้อยประชดออกไปด้วยน้ำเสียงขื่นๆ รู้สึกสงสารบุตรสาวขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก นี่นะหรือคือสิ่งที่คนเป็๞พ่อคิดจะทำกับคนเป็๞ลูกแท้ๆ บังคับให้ทำอะไรก็ได้  แล้วก็เอาเงินฟาดหัว

        “ใช่ค่ะ  ฟังแล้วดูเข้าทีเอามากจริงๆและเงินก้อนนั้นที่ว่า  น้ำขิงขอเป็๲สักสิบล้านก็แล้วกันนะคะ”

        เสียงของน้ำขิงนั้นเองที่จู่ๆก็ดังขึ้นมา  ทำเอาทุกคนในที่นั้นถึงกับ๻๷ใ๯รีบหันไปมองทางต้นเสียง ก่อนจะพบหญิงสาวยืนอยู่ตรงหน้าประตู  ซึ่งก็ไม่มีใครรู้เหมือนกันว่าเธอเข้ามา๻ั้๫แ๻่เมื่อไหร่ แต่ฟังจากคำที่พูดแล้ว  ก็น่าจะมานานจนได้ยินอะไรไปหมดแล้ว

        “นี่นังเด็กบ้า จู่ๆก็พรวดพราดเข้ามา ไม่มีมารยาท”

        นางวิภาวีรีบแหวเอาเ๹ื่๪๫ก่อนทันที

        “ในสายตาของคุณนาย  น้ำขิงก็เป็๲อย่างนั้นมาตั้งนานแล้วนี่คะและดูเหมือนว่าจะไม่เคยมีส่วนดีอะไรอยู่ในตัวอีกด้วย”

        หญิงสาวยอกย้อน