มาถึงรอบที่สองของการแข่งขัน ซึ่งเป็การพบกันระหว่างคู่รักในอนาคตอย่างจีจี้และโงกุน ที่ฝ่ายชายดูเหมือนจะจำฝ่ายหญิงไม่ได้เลยแม้แต่น้อย ซึ่งมันทำให้ฝ่ายหญิงนั้นโกรธมากจนกระโจนเข้าใส่โงกุนอย่างรวดเร็ว พร้อมกับกระหน่ำฝ่ามือในการฟาดและจ้วงแทงใส่โงกุนทันที ทางโงกุนนั้นสามารถที่จะป้องกันการโจมตีของอีกฝ่ายได้อย่างง่ายดาย ไม่ว่าจะโจมตีมายังไงจีจี้ก็ไม่สามารถที่โมตีถูกตัวของอีกฝ่ายได้เลย ซึ่งการทะเลาะของคู่รักนั้นก็ดำนินเรื่อยๆ โดยที่กาโร่นั้นหาได้สนใจในเื่เสียเท่าไหร่ ก่อนที่ทุกอย่างจะจบลงโดยการโงกุนต่อยอัดลมจนผลักร่างของจีจี้ลงเวทีไปอย่างง่ายดาย
พอจีจี้ได้ตกเวทีไปก็ได้เฉลยว่าตัวเองคือใครนั้นก็ทำให้ โงกุนนั้นใอย่างมากก่อนที่เ้าตัวจะต้องทำตามสัญญาที่เคยให้เอาไว้ กลายเป็ว่าการประลองของทั้งคู่กลายเป็งานขอแต่งงานไปเลย มันทำให้ผู้ชมต่างส่งเสียงเชียร์มากกว่าเดิม ก่อนที่ทั้งคู่จะเดินลงไปจากเวทีพร้อมกันส่วนคู่ต่อไปก็เป็ของคุริรินที่จะต้องเจอกับ มารูเนียร์ซึ่งคูริรินก็ได้สามาถความประหลาดใจให้แก่ มารจูเนียไม่น้อยด้วยการโดนอีกฝ่ายซัดหมัดเข้าหน้าไปหนึ่งหมัด กับความอึกที่เ้าตัวคาดไม่ถึงจนทำให้มารจูเนียร์เริ่มเอาจริง
มารจูเนียร์ได้เบ่งพลังของตัวเองก่อนที่กล้ามเนื้อของเ้าตัวจะขยายขนาดขึ้นไม่มาก พร้อมกับตั้งท่าพร้อมโจมตี โดยการยืดแขนไปจับขาของคูริรินแล้วฟาดไปกับพื้นเวทีก่อนที่จะโยนขึ้นไปบนฟ้าแล้วตามขึ้นไปเพื่อจะปิดฉากทางคูริรินเองก็ไม่ยอมที่จะจบแบบนี้เลยจะใช้ใบตายของตนเอง เ้าตัวได้รวบรวมพลังของตัวเองทั้งหมด “พลังคลื่น~ เต่า!!!” ที่ฝ่ามือทั้งสองข้างได้ปรากฏคลื่นพลังงานทรงกลมสีฟ้าขึ้นมา ก่อนที่คูริรินจะเหวี่ยงตักลับแล้วยื่นฝ่ามือทั้งออกไปใส่มารจูเนียร์ ที่ตามขึ้นมาการโจมตีของคูริรินได้เกิดแสงสีฟ้าสว่างจ้าไปทั่วท้องฟ้า “เยี่ยมสำเร็จแล้ว” บลูม่าส่งเสียงออกมาดีใจ แต่ไม่นานที่ความดีใจอยู่ได้เพียงแปปเดียว
มารจูเนียร์สามารถหลบการโจมตีของคูริรินได้ ก่อนที่จะเ้าตัวจำกำมือทั้งสองข้างเข้าไว้ด้วยกัน แล้วทุบใส่กลางหัวของอันล้านโล้นของคูริรินแบบเต็มแรงส่งผลให้ คูริรินร่วงลงไปด้านล่างกระแทกพื้นเวทีอย่างแรงจนพื้นเวทีแตกกระจายตกบริเวณที่ตกกระแทก “ชิมันจะตายไหมเนี่ย เผลอเล่นแรงมากเกินไป” มารจูเนียร์สบถออกมาด้วยความหัวเสีย แต่คูริรินก็ได้ฝืนตัวลุกขึ้นมาอีกครั้ง ซึ่งมันทำให้มารจูเนียร์ ตกตะลึงไปเลยเพราะเ้าตัวคิดว่าอีกฝ่ายไม่ตายก็ลุกขึ้นมาไม่ได้แน่นอน แต่คูริรินนั้นไม่สามารถที่จะสู้ต่อได้แล้ว จึงขอยอมแพ้แต่โดยดีโงกุนจึงรีบมาหิ้วปีกของเพื่อนของตนแล้วพากลับหลังเวที พร้อมกับพูดชมในความแข็งแกร่งของเ้าตัวและในที่สุดรอบสุดท้ายของคู่แรกก็มาถึงเป็การพบกันของหยำฉาและกาโร่ นั้นเองทั้งสองมองหน้าซึ่งกาโร่มองด้วยสายตาเย้ยหยันอีกฝ่าย ซึ่งมันทำให้หยำฉ่าไม่พอใจเอามากๆ
“อะไรๆ ทำหน้าแบบนั้นคิดว่าแกเก่งมากรึไง” หยำฉ่าพูดออกมาด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ “ก็เก่งกว่าแกมากละกันไอเ้ากระสอบทรายเอ๋ย” กาโร่กล่าวสวนทันควันพร้อมด้วยรอยยิ้มมุมปาก “ว่าไงน่ะแกเรียกใครว่ากระสอบทรายมิทราบ” หยำฉาพูดพร้อมยกกำปั้นของตัวเองขึ้นมาด้วยความโกรธ “เอาล่ะครับคู่นี้ก็เดือดก่อนก่อนแข่งจะเริ่มเลยน่ะครับคุณผู้ชม” โฆษกได้กล่าวขึ้นมา
“เอาเลยจัดการมันเลยท่านหย่ำฉา” ปูอันส่งเสียงเชียร์สุดตัว “แต่แหม่อีกฝ่ายหน้าหล่อแบบดุดันดีน่ะ” “นั่นนะสิ” ส่อนสองสาวกลับมองแต่ใบหน้าของกาโร่ “เห้ยๆมันใช่เวลาไหมพวกเธอ” อูรอนมองด้วยสายตาเอื้อมๆ ส่วนผู้เฒ่าเต่านั้นมองดูอย่างเงียบๆ พลางวิเคราะห์ตัวของกาโณ่ไปด้วย
พอเริ่มสัญญารการประลองขึ้นหยำฉ่าก็ได้ะโขึ้นฟ้าใส่กาโร่ทันที พร้อมกับหวดด้วยขาซ้ายเตะเข้าใส่แต่ก็โดนกาโณ่ปัดทิ้งอย่างง่ายๆก่อนที่จะโดน กาโร่ะโเตะเสยแบบตีลังกากลับหลังใส่เข้าเต็มๆท้องของหยำฉาเต็ม จนส่งร่างของอีกฝ่าที่อยู่กลางอากาสเสียสมดุลร่วงกระแทกเพื่ออย่างแรง “อะเหื้อก! นะ..หน่อยแน่แก” หยำฉากุมท้องของตัวเองลุกขึ้น “ทำได้แค่นี้รำไงเ้ากระสอบทราย” กาโร่พูดจาปั่นประสาทใส่อีกครั้ง “แก น่ะ แก” หยำฉ่าได้พุ่งเข้าใส่อีกครั้งด้วยความโกรธ “เจอนี้หน่อยเป็ไง หมัดพายุเขี้ยวหมาป่า” หยำฉาได้โจมตีใส่กาโรด้วยพายุหมัดของตนเอง แต่กาโร่ก็ทำเพียงปัดป้องและหลบอย่างง่ายดาย “มีแค่นี้หรอวิชาหมัดของแก” กาโร่ได้ปัดมือของหยำฉาที่ซัดเข้ามาทิ้งอย่างง่ายก่อนที่จะกำหมัดขวาแน่นแล้ว ต่อยเข้ากลางลิ้นปี้ของหยำฉาไปเต็มๆ แล้วตามด้วยเตะก้านคอของอีกฝ่ายลอยกระแทกพื้นเวทีก่อนที่จะกลิ้งคลุกฝุ่นเวทีจนเกือบจะตกเวที
“ท่านหยำฉ่า” ปูอันตกตะลึงกับภาพตกหน้า “โกหกหน้าหยำฉาโดนใครจากไหนไม่รู้อักอยู่ฝ่ายเดียวแบบนี้” อูรอนเองตกใตเช่นกัน “หยำฉา” บลูม่าเอามือกุมอกด้วยความเป็ห่วง “อะไรกันๆ เจอไปแค่นั้นก็จอดแล้วหรอสมแล้วล่ะน่ะเ้ากระสอบทราย” กาโร่กางแขนทั้งสองขึ้นอย่างไม่ได้ “แค่กๆๆ ใครมะ..มันเป็กระสอบทรายไม่ทราบ” หยำฉ่าได้ยันตัวลุกขึ้นมาก่อนที่จะเคเืที่มุมปาก “โอ~ ยังลุกขึ้นมาได้แหะ แต่ไม่ลุกขึ้นมาจะดีกว่าละน่ะไม่งั้นได้เจ็บกว่านี้แน่ๆ” กาโณ่พูดข่มอีกฝ่ายด้วยความเหนือกว่า “ใครจะไปกลัวคำขู่แกฟ่ะ” หย่ำฉ่าทำท่าปัดมือบอกปฏิเสธคำพูดอีกฝ่าย
จบ.........
ไรท์: ไม่ค้างเนาะ
57
