เสียงฝีเท้าเร่งเร้าดังสะท้อนในทางเดินใต้ดินเก่าร้างที่ชื้นและมืด มันไม่ใช่เสียงของผู้หลบหนีเท่านั้น แต่รวมถึงเสียงของผู้ไล่ล่าอีกด้วย
แสงไฟจากปลายอุโมงค์คือความหวังสุดท้าย
ชายแปลกหน้าปีนบันไดเปิดฝาเหล็กขึ้นสู่ท่าเรือร้างริมแม่น้ำ เสียงเครื่องยนต์ไอน้ำสั่นแรงเหมือนสัตว์ร้ายาเ็ที่อยากหนีให้พ้นจากกรง
จันทร์หอมรีบปีนตามขึ้นไป
แต่ธีร์… หยุด
เสียงฝีเท้าไล่หลังมาเร็วเกินคาด เขาประเมินพลาด
เขาหันกลับไปมองความมืดเื้ั เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามา หัวใจเต้นแรง แต่ใบหน้ากลับนิ่งสนิท
‘แม่จะปลอดภัย หากเรายู่ข้างหลังคอยถ่วงเวลาอีกสักหน่อย’
เขาปลดกล่องเล็ก ๆ จากห่อสะพาย หยิบแผ่นทองแดงบางๆสองแผ่นเสียบเข้ากล่องพร้อมฝุ่นตะไคร่แห้งที่เก็บมาจากผนัง
บีบ…
เสียง ‘ติ๊ก’ เบา ๆ ดังขึ้น ก่อนที่กล่องจะเริ่มคายควันสีเทาแปลกประหลาดคล้ายหมอก
ธีร์วางมันไว้กลางทาง แล้วพุ่งขึ้นบันไดเหล็ก ทันก่อนที่หัวกระบอกปืนจากผู้ตามล่าจะโผล่ขึ้นมา
กล่องหมอกะเิเสียงดังสนั่น ควันสีเทาเข้มลอยตลบคลุมช่องทาง ไม่ทำให้สำลัก แต่ทำให้ทัศนวิสัยของผู้ล่ามืดไปชั่วขณะ
ทันทีที่เท้าธีร์แตะพื้นดาดฟ้าของท่าเรือ เสียงยิงก็ะเิขึ้นตามหลัง
ะุพลังงานขูดกับขอบบันไดเป็เส้นสีขาวร้อนลวก จันทร์หอมหันมาโดยสัญชาตญาณ ก้าวกลับ แต่ชายแปลกหน้าคว้าแขนไว้
“อย่า!”
ธีร์ไม่รอให้ใครตัดสินใจ เขาพุ่งไปข้างหน้าอย่างไม่คิดชีวิต ชิงคว้ากล่องเหล็กเล็กที่วางอยู่บนล้อรถเข็นแถบท่าเรือ แล้วโยนมันเข้าไปในหมอก
ตู้ม!
แรงอัดเบา ๆ ะเิใกล้จุดกำเนิดหมอก เศษสะเก็ดปลิวไปทั่ว ไม่หวังฆ่าศัตรู แค่ทำให้ศัตรูชะงักไปเท่านั้น
เขาะโจากขอบท่า สไลด์ลงเนินไม้สั้น ๆ ที่นำไปสู่เรือได้ทันก่อนที่ะุชุดใหม่จะพุ่งเฉียดหลัง
เสียงสะเก็ดไฟกระจายเต็มท่า
เขาล้มลงกับพื้นเรือ หัวเข่าถลอก มือยังจับแน่นกับราวข้างลำเรือ
ชายแปลกหน้าปล่อยเรือออกทันที เรือกระตุกตัวเหมือนสิ่งมีชีวิตที่เพิ่งฟื้นจากการหลับใหล ควันไอน้ำสีเงินพุ่งออกจากปล่องอย่างรุนแรง
ะุชุดสุดท้ายจากฝั่งข้ามทะเลพุ่งตามมาเหมือนเสียงคำสาป ยิงจนปลายไม้ท้ายเรือแหลกกระจุย
แต่พวกเขา “รอด”
ธีร์ลุกขึ้นช้า ๆ มุมปากมีเื เขาไม่พูดอะไร มองไปยังแม่ซึ่งกำลังจ้องเขาอยู่ ด้วยแววตาที่ไม่รู้ว่าเป็ความใหรือ… รู้สึกผิด
เขานั่งลง ข้างลำเรือ
ชายแปลกหน้ามองเด็กชายด้วยสีหน้าแปลกๆ ทั้งไหวพริบ การวางแผน ประเมินศักยภาพของตัวเองและศัตรู ตัดสินใจเด็ดขาด ต่อให้ไปอยู่ที่เกาะแห่งปัญญาที่มีคนแบบนี้อีกมาก เด็กคนนี้ก็จะโดดเด่นท่ามกลางคนเ่าั้
เบื้องหน้าคือมหาสมุทรที่มืดมิดไร้ขอบเขต เย็นเยียบผิดธรรมชาติ ลมนิ่ง ไร้คลื่น ไร้เสียง ผิวน้ำราบเรียบเหมือนกระจก
ธีร์มองมัน จ้องอยู่นาน
เขาหลับตา
“แม่ มันเงียบเกินไป”
จันทร์หอมขมวดคิ้ว “หมายความว่าไงลูก”
ธีร์ลืมตา สีฟ้าเขียวสะท้อนแสงออกมาแ่เบา
1K
