เช้าวันจันทร์…สำนักงานใหญ่ของ AT Group คึกคักผิดปกติพนักงานหลายร้อยคนเดินเข้าออกอาคารกระจกสูงกว่าห้าสิบชั้นด้วยสีหน้าตื่นเต้น เสียงซุบซิบดังไปทั่วทุกแผนกั้แ่ฝ่ายบัญชี ฝ่ายการตลาด ไปจนถึงฝ่ายบริหารระดับสูงเพราะวันนี้…จะมีการประกาศแต่งตั้ง “รองประธานบริษัทคนใหม่” ภายในห้องประชุมใหญ่ชั้นสี่สิบห้า เหล่าผู้บริหารระดับสูงทยอยเข้าประจำที่ ทุกคนแต่งตัวเนี้ยบ ภาพลักษณ์หรูหรา แต่ภายใต้รอยยิ้มสุภาพนั้นกลับเต็มไปด้วยการแข่งขัน
“ได้ข่าวว่าลูกสาวท่านประธานกลับมาแล้วจริงๆ สินะ” “เด็กจบเมืองนอกจะมาบริหารอะไรได้…” “ถ้าไม่ใช่ลูกเ้าของบริษัท ป่านนี้คงไม่มีสิทธิ์แม้แต่เข้าห้องประชุมนี้” เสียงพูดค่อยๆ ดังจากกลุ่มผู้บริหารชายวัยกลางคนโดยเฉพาะ “ปกรณ์” ผู้อำนวยการฝ่ายบริหาร วัยสี่สิบปลาย หนึ่งในตัวเต็งที่เคยหวังขึ้นเป็รองประธาน เขานั่งไขว่ห้าง สีหน้าเรียบเฉย แต่ดวงตามีแววเยียบเย็น ตำแหน่งนี้…เขารอมานานเกือบสิบปีแต่สุดท้ายกลับถูกเด็กผู้หญิงอายุยี่สิบหกแย่งไปง่ายๆ “น่าเสียดายนะครับ” ลูกน้องคนสนิทกระซิบ “คนทำงานแทบตาย สุดท้ายก็แพ้คำว่า ‘สายเื’ ” ปกรณ์ยกยิ้มมุมปาก บางๆ “ใจเย็น…” “เกมมันเพิ่งเริ่ม” ประตูห้องประชุมเปิดออกทุกสายตาหันไปมองทันทีหญิงสาวในชุดสูทสีขาวครีมเดินเข้ามาด้วยท่าทีสง่างาม ผมยาวดำเงาถูกเกล้าอย่างเรียบหรู ใบหน้าสวยคมจนสะดุดตาคุณวิชุดาลูกสาวเพียงคนเดียวของประธานบริษัทเธอก้าวเดินอย่างมั่นใจ ราวกับเกิดมาเพื่ออยู่บนจุดสูงสุด
เสียงซุบซิบดังขึ้นทันที “สวยชะมัด…” “เหมือนดาราเลย” “นี่เหรอรองประธานคนใหม่” แต่ภายใต้สายตาชื่นชม…ก็มีสายตาเกลียดชังไม่น้อย
วิชุดานั่งลงข้างประธานบริษัท ผู้เป็พ่อ ก่อนรับเอกสารแต่งตั้งอย่างเป็ทางการ “ั้แ่วันนี้เป็ต้นไป…” เสียงประธานบริษัทดังหนักแน่น
“คุณวิชุดา จะเข้ารับตำแหน่งรองประธานบริหารของ AT Group และมีสิทธิ์ดูแลทุกฝ่ายภายในบริษัท” เสียงปรบมือดังขึ้นทั่วห้อง
แต่หลายคนปรบมือเพียงตามมารยาทโดยเฉพาะปกรณ์เขาปรบมือช้าๆ พร้อมรอยยิ้มเยียบเย็น..
สายตามองหญิงสาวตรงหน้าเหมือนกำลังประเมิน “ศัตรู” หลังการประชุมจบข่าวเื่รองประธานสาวสวยคนใหม่แพร่กระจายไปทั่วบริษัทอย่างรวดเร็ว
พนักงานหลายคนตื่นเต้นบางคนชื่นชมบางคนอิจฉาแต่สำหรับพนักงานระดับล่างจำนวนมาก…
วิชุดาเป็เพียง “คนบนฟ้า” สูงเกินกว่าจะเอื้อมถึงภายในห้องทำงานหรูชั้นบนสุด วิชุดานั่งอ่านรายงานบริษัทเงียบๆ แต่จิตใจกลับไม่ได้อยู่กับงานเท่าไหร่สายตาเธอมองบัตรพนักงานใบเดิมที่วางอยู่บนโต๊ะ “รปภ.วิทย์…” เธอพึมพำเบาๆ ั้แ่คืนนั้น เธอให้ฝ่ายบุคคลตรวจสอบข้อมูลของเขาแล้ว
รปภ.กะกลางคืนอายุสามสิบต้นๆ ประวัติธรรมดาเกินไปไม่มีข้อมูลอะไรมากนัก ธรรมดาจนน่าสงสัยไม่มีข้อมูลอดีตที่ชัดเจน ไม่มีครอบครัว ไม่มีประวัติชีวิตโดดเด่นอะไรเลย เรียนจบมัธยมศึกษาปีที่6 ทำงานรับจ้างใช้แรงงานทั่วไป แล้วก็มาเข้าบริษัทรักษาความปลอดภัย ก่อนจะลาออกมาสมัครเข้าทำงานที่บริษัทของเธอในปัจจุบัน
แต่คนแบบนั้น…ไม่มีทางล้มผู้ชายติดอาวุธสามคนได้ง่ายๆ “เขาเป็ใครกันแน่…” เธอพึมพำ
ก่อนเลขาจะเดินเข้ามา “คุณวิชุดาคะ ดิฉันตรวจสอบแล้วค่ะ” “รปภ.วิทย์ลาพักหนึ่งอาทิตย์ค่ะ” หญิงสาวขมวดคิ้วทันที
“ลาพักงั้นเหรอ?” “ค่ะ เห็นแจ้งว่าไปต่างจังหวัด” วิชุดานิ่งไปเล็กน้อยอย่างไม่รู้ตัว เธอเพิ่งได้ตำแหน่งรองประธานบริษัทแต่ คนที่เธออยากเจอกลับไม่อยู่ แถมคนที่เธออยากเจอและขอบคุณเขาเป็แค่พนักงานระดับล่างสุด แค่ รปภ.ชั้นล่างสุด
แปลก…ทั้งที่เจอกันแค่ครั้งเดียวแต่ภาพชายคนนั้นยังติดอยู่ในหัวเธอไม่หายโดยเฉพาะดวงตาคู่นั้นดวงตาของคนที่ผ่านโลกอันตรายมาแล้วนับไม่ถ้วน
ในเวลาเดียวกัน…จังหวัดเล็กๆ ริมทะเลทางใต้
ชายร่างสูงในเสื้อยืดสีเทากำลังนั่งเงียบๆ อยู่หน้าร้านกาแฟเก่าๆ ริมชายหาด วิทย์…เขานั่งอ่านหนังสือพิมพ์ด้วยความเงียบๆ เหมือนนักท่องเที่ยวธรรมดาทั่วไป
แต่ไม่มีใครรู้เลยว่าภายใต้ท่าทีสงบนั้น เขายังคงระวังทุกสิ่งรอบตัวเสมอสายตากวาดมองผู้คน ทางหนี มุมอับ จุดอันตราย มันกลายเป็สัญชาตญาณไปแล้ว
แม้เขาจะพยายามใช้ชีวิตธรรมดาแค่ไหน…อดีตจากการฝึกอย่างหนักหน่วง และประสบการณ์ความเป็ตายจากสถานการณ์จริงที่ผ่านเข้ามาตลอดการทำงาน มันยังฝังอยู่ในร่างกายของตัวเขาเอง โทรศัพท์เก่าๆ ดังขึ้นวิทย์มองหน้าจอ ก่อนจะกดรับสาย
“ว่าไง” เสียงปลายสายเป็ชายแก่ “แกยังอยู่บริษัทนั้นใช่ไหม” “อือ” วิทย์แค่ทำเสียงในคอ “มีคนเริ่มตามหาตัวแกแล้ว” วิทย์เงียบ
สายลมทะเลยามเย็นพัดผ่านใบหน้าเขาเบาๆ “ใคร” วิทย์ถามปลายสาย “ยังไม่รู้…แต่คนพวกนั้นไม่ธรรมดา” ดวงตาวิทย์เยียบเย็นลงเล็กน้อย
“เข้าใจแล้ว” เขาตัดสายทันทีก่อนมองออกไปยังทะเลกว้างชีวิตเงียบๆ ที่เขา้า…ดูเหมือนจะอยู่ได้อีกไม่นานแล้ว
และในขณะเดียวกัน ที่บริษัท AT Group…าแย่งอำนาจ ก็กำลังเริ่มต้นขึ้นอย่างช้าๆ โดยที่ไม่มีใครรู้เลยว่า…
รปภ.ธรรมดาที่ทุกคนมองข้าม อาจจะเป็ตัวแปรที่อันตรายที่สุดในบริษัทแห่งนี้…
87K
