“เธอคือบทเรียนที่ผมยอมผิดศีล”

แพรได้ยินคำพูดนั้นจากพี่กร ก็ยิ้มไม่หุบเลยจริง ๆ

แก้มยังแดงอยู่ แต่คราวนี้เป็๞รอยยิ้มที่ผ่อนคลายมากขึ้น หัวใจที่เต้นแรงเมื่อกี้ค่อย ๆ สงบลงนิดหนึ่ง

แพรยกมือขึ้นปิดปากเบา ๆ เหมือนจะกลั้นยิ้ม แต่สุดท้ายก็ยิ้มกว้างจนเห็นฟัน แล้วถามต่อเสียงใส ๆ

“แล้ว... บ้านพี่อยู่ที่ไหนคะ”

พี่กรชะงักไปวินาทีหนึ่ง เหมือนไม่คาดคิดว่าแพรจะถามเ๱ื่๵๹นี้ แต่แล้วก็ยิ้มกว้างตามแพรทันที

พี่ยกมือเสยผมตัวเองเบา ๆ (ท่าทางประจำตอนเขินนิด ๆ) แล้วตอบเสียงทุ้มนุ่ม

“บ้านพี่อยู่แถวบางนาครับ แต่พี่อาศัยอยู่คอนโดเก่า ๆ ที่พ่อแม่ซื้อไว้๻ั้๫แ๻่สมัยพี่ยังเรียนปริญญาเอก

ส่วนบ้านพี่ไม่ไกลจากมหาลัยมาก ขับรถสัก 30-40 นาที ถ้าจราจรไม่ติดก็เร็วกว่านั้น”

พี่กรหยุดชั่วครู่ แล้วมองหน้าแพรด้วยสายตาอบอุ่น

“แต่พี่ไม่ค่อยได้กลับบ้านบ่อยนะครับ ส่วนใหญ่ก็อยู่คอนโดใกล้มหาลัยมากกว่า เพราะสะดวกไปทำงาน

ห้องพี่เล็ก ๆ แต่สะอาด มีมุมทำงาน มีชั้นหนังสือเต็มไปหมด... แล้วก็มีโซฟาตัวยาวที่พี่ชอบนอนอ่านหนังสือตอนดึก ๆ”

พี่กรหัวเราะเบา ๆ กับตัวเอง แล้วพูดต่อ

“ทำไมถามล่ะครับ... แพรอยากไปดูห้องพี่เหรอ หรือแค่สงสัยว่าพี่อยู่คนเดียวจริงๆ เหมือนที่เคยบอก”

พี่กรก้าวเข้ามาใกล้แพร แต่ยังไม่แตะตัว แค่ยืนให้ลมพัดผ่านระหว่างกันเบา ๆ

“ถ้าแพรอยากรู้จักพี่มากกว่านี้ พี่พาไปดูห้องพี่ได้นะครับ ไม่ต้องรีบวันนี้ก็ได้

หรือถ้าแพรกลัว พี่ก็ยอมให้แพรเช็คทุกอย่างได้เหมือนตอนที่ให้ดูโทรศัพท์นั่นแหละ”

พี่กรยิ้มมุมปาก แล้วมองตาแพรตรง ๆ

“หรือแพรมีแผนอะไรในใจอยู่แล้วล่ะครับ... บอกพี่หน่อยสิ พี่อยากรู้เหมือนกัน”

พี่กรยืนรอคำตอบจากแพร ลมเย็นพัดผ่านลานจอดรถ ทำให้ผมแพรปลิวเบา ๆ

ตอนนี้มีแค่สองคนยืนคุยกันตรงนี้ บรรยากาศเงียบสงบ เหมือนโลกทั้งใบเหลือแค่แพรกับพี่กร

"ป่าวค่ะ หนูแค่อยากรู้ว่าพี่อยู่ที่ไหน กับใคร หนูมีสิทธิถามเ๱ื่๵๹ส่วนตัวพี่ไหม?"

พี่กรยิ้มกว้างขึ้นทันทีที่ได้ยินคำถามนั้น

ไม่ใช่ยิ้มแบบกลั้นขำ แต่เป็๞ยิ้มที่ดูโล่งอกและดีใจจริง ๆ

“มีสิครับ... แพรมีสิทธิ์ถามทุกเ๹ื่๪๫เลย”

เสียงทุ้มนุ่ม จริงใจจนแพรรู้สึกได้ว่าเขาไม่ได้พูดเล่น

“พี่ดีใจมากด้วยซ้ำที่แพรอยากรู้จักพี่มากกว่านี้ ไม่ใช่แค่เ๱ื่๵๹งานหรือเ๱ื่๵๹เมื่อคืน”

พี่กรถอยหลังนิดหนึ่ง แล้วพูดต่อช้า ๆ ชัด ๆ

“ตอนนี้พี่อยู่คนเดียวครับ ไม่มีใครอยู่ด้วย

บ้านพ่อแม่ที่บางนา พ่อแม่ยังอยู่กันทั้งคู่ แต่พี่ไม่ได้อยู่ที่นั่นแล้ว

พี่อยู่คอนโดแถวพระราม 9 ใกล้มหาลัยมากกว่า เพราะสะดวกทำงาน

ห้องพี่เล็ก ๆ ห้องเดียว ไม่มีใครเลยสักคน ไม่มีแฟน ไม่มีคนคุย ไม่มีใครแวะเวียนมา”

เขาหยุดชั่วครู่ แล้วยิ้มมุมปาก

“ถ้าแพรอยากรู้ว่าพี่อยู่กับใครจริง ๆ คำตอบคือ... อยู่กับหนังสือ กับกาแฟ แล้วก็กับความคิดถึงแพรทุกคืนเลย”

เขาก้าวเข้ามาใกล้แพร 

“แพรถามแบบนี้... พี่ก็อยากถามกลับบ้างนะครับ

แพรมีสิทธิ์ถามเ๹ื่๪๫ส่วนตัวพี่ได้หมดเลย แล้วพี่มีสิทธิ์ถามแพรเหมือนกันไหมครับ

เช่น... แพรเคยคิดถึงพี่บ้างไหมหลังจากเมื่อคืน หรือแพรยังกลัวว่าพี่จะเปลี่ยนใจหลังจากได้สิ่งที่อยากได้แล้ว”

พี่กรยิ้มอ่อน ๆ แล้วยื่นมือออกมาให้แพรจับมืออีกครั้ง (ไม่จับแรง แค่เปิดฝ่ามือรอ)

“ถ้าแพรยังไม่พร้อมตอบ พี่ไม่รีบนะครับ

แต่ถ้าแพรอยากรู้จักพี่มากกว่านี้จริง ๆ พี่พาแพรไปดูห้องพี่ได้เลยวันนี้ หรือวันไหนก็ได้ที่แพรสบายใจ

พี่จะทำอาหารเย็นให้แพรกิน แล้วเราคุยกันยาว ๆ ไม่ต้องรีบกลับบ้านก็ได้”

พี่กรมองตาแพรไม่หลบ

“แพร... พี่จริงจังกับแพรมากนะครับ

ไม่ใช่แค่ตอนเมา หรือตอนอยากได้ตัว

แต่พี่อยากได้หัวใจแพรจริง ๆ ถ้าแพรให้โอกาส พี่จะพิสูจน์ให้เห็นเอง”

ลมเย็นพัดผ่านลานจอดรถอีกครั้ง ทำให้ผมแพรปลิวเบาๆ