เพราะรักจึงยอมเจ็บ

เพี๊ยะ~~

“โอ๊ย” เฟลมตบหน้าฉันและทำร้ายฉันสารพัดจนตอนนี้ร่างกายของฉันสะบักสะบอมไปหมดแล้ว

“เธอจะเซ็นใบหย่าให้ฉันได้รึยัง!! “

“ไม่ เอมไม่เซ็น แค่กๆๆ” ฉันไอกระอักเ๧ื๪๨ออกมา

“อย่ามาสำออย ฉันไม่มีวันสงสารคนอย่างเธอหรอก”

“แค่กๆๆ” ฉันไอหนักขึ้นกว่าเดิมจนเขาเองก็ชะงักไป

“วันนี้ฉันจะไว้ชีวิตเธอ แต่ถ้าวันหน้าเธอยังไม่ยอมเซ็นฉันจะฆ่าเธอเอง!” แล้วเขาก็เดินออกไป

๻ั้๫แ๻่เราแต่งงานไม่มีเลยที่เขาจะปฎิบัติกับฉันแบบคนรัก นอกจากแต่ละวันจะขู่และรอให้ถึงวันหย่า ซึ่งวันนี้ก็ครบหกเดือนที่เราแต่งงานกันแล้ว เพราะแบบนี้เขาจึงมาทวงใบหย่ากับฉัน แต่เป็๞เพราะว่าฉันรักเขาฉันจึงตัดใจไปจากเขาไม่ได้ต่อให้เจ็บและทรมานมากแค่ไหนก็ตาม

“คุณหนูป้าทำอาหารบำรุงมาให้ คุณหนูทานหน่อยนะค่ะจะได้ดีขึ้น”

“ขอบคุณค่ะป้า” ฉันทานอาหารที่ป้าทำมาให้และนอนพักจนผล่อยหลับไป

ตื่นเช้ามาวันนี้ดูเหมือนว่าที่บ้านจะยุ่งกันจนผิดปกติ จึงลงไปดูว่าพวกเขากำลังจะทำอะไรกันถึงได้ขนของเข้าบ้านเยอะขนาดนี้อย่างกับว่ามีใครจะมาอยู่ด้วย. ฉันจึงเข้าไปถามป้าที่ตอนนี้ก็กำลังวุ่นวายกับการจัดของอยู่

"ป้าค่ะ ใครจะมาพักที่นี้เหรอค่ะ?" ป้าทำหน้าลำบากใจ

"เอ่อ.."

"ไม่เป็๞ไรหรอกค่ะป้า บอกมาเถอะค่ะ"

"คือ คุณเฟลมเธอพา..เอ่อ.."

"อ่อ. เอมเข้าใจแล้วค่ะ ป้าทำงานต่อเถอะค่ะ"

"คุณหนูไม่เป็๲ไรแน่นะค่ะ"

"ค่ะ เอมไม่เป็๞ไร" แล้วฉันก็เดินออกมาโดยที่ไม่พูดอะไรอีก

ค่ำนี้มีการจัดงานฉลองที่บ้าน ทุกอย่างในบ้านดูครื้นเครง. ฉันเดินลงมาจากห้องก็เจอกับผู้หญิงคนหนึ่งนั่งอยู่กับเฟลมดูท่าจะสนิทสนมกันมาก

"เฟลมค่ะ"

"หึ่"

"รินเหนื่อยแล้วอ่ะ เราไปพักดีกว่านะค่ะ"

"อืม ไปสิ"