สดับเพียรหมื่นภพชาติ

        สองตาพร่าเลือนลืมขึ้นเมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นของธูปหอมคลายกังวล

        เยว่ชิงปวดหนึบไปทั้งศีรษะคล้ายว่าโดนทุบด้วยของแข็ง มันเป็นอาการที่ไม่ควรเกิดขึ้นกับวิญญาณ สองมือเยว่ชิงคลำตามร่างกายก็พบว่ามันมีความรู้สึกจริง 

        เขามีความรู้สึกราวกับว่าได้คืนชีพกลับมาเป็นมนุษย์อีกครั้ง!

        เสียงฝีเท้าย่ำเข้ามาใกล้เตียงนอนของเยว่ชิง เขาแสร้งทำเป็นหลับยังไม่ตื่น แต่คนผู้นั้นกลับนำผ้าชุบน้ำเย็นมาประคบหน้าผากให้ คลายอาการปวดศีรษะของเยว่ชิงได้เป็นอย่างดี 

        “อาการเป็นอย่างไรบ้างเล่า” 

        เสียงของคนสองคนกำลังสนทนากัน เยว่ชิงหรี่สายตาขึ้นเล็กน้อย และไม่พบกับผู้ใดนอกจากพุทธองค์หลี่จิ้งหยางที่นั่งบนตั่งไม้ด้วยท่าทีสงบ 

        “เยว่ชิงฟื้นตัวเร็วกว่าที่อาตมาคิดเอาไว้” 

        “เหอะ!”

        น้ำเสียงของอีกฝ่ายแสดงถึงความไม่พอใจ ไม่เห็นด้วยในสิ่งที่พุทธองค์หลี่จิ้งหยางตอบกลับ เยว่ชิงพยายามที่จะมองหาว่าคนผู้ใดกัน แต่จนแล้วจนรอดก็ยังไม่เห็นตัวบุคคลผู้นั้นเสียที

        “ถ้าทุกอย่างพลาด อาตมาพร้อมรับผิดและยินดีชดใช้ทุกอย่างเอง”

        “คราวก่อนเจ้าก็พูดเช่นนี้” 

        “...”

        “หลี่จิ้งหยาง เมื่อคราวเจ้าเป็นเทพสงคราม ภารกิจของเจ้าคือกำจัดไป๋ซื่ออิงและเฉียนซือ ข้าเชื่อใจเจ้าโดยไม่มีข้อกังขา แต่เจ้าดูสิ่งที่ตนเองทำลงไปสิ!”

        เยว่ชิงยกมือขึ้นปิดปากของตนเองทันที นี่เขากำลังได้ยินความลับที่ถูกปิดเอาไว้ แท้จริงพุทธองค์หลี่จิ้งหยางเคยเป็นเทพสงครามมาก่อนอย่างนั้นหรือ นัยน์ตาสีชาสั่นระริกจนปิดไม่อยู่ สองหูในตอนนี้ได้ยินทุกคำพูดชัดเจนไม่ผิดเพี้ยน 

        “อาตมายอมรับทุกอย่างที่เทียนตี้กล่าว”

        “หน้าที่ของเจ้าคืออะไรหลี่จิ้งหยาง ข้าส่งเจ้าให้อยู่เคียงข้างองค์ยูไล ก็หมายให้ธรรมะช่วยเยียวยาจิตใจของเจ้า หวังให้เจ้ารู้จักสัจธรรมและการปล่อยวาง แต่เจ้ากลับทำตรงกันข้ามทุกอย่าง” 

        “...”

        “อาตมายังเชื่อว่าจิตนี้มีความดีล้นเปี่ยม”

        “ข้าอยากจะบ้า!”

        เทียนตี้ปรากฏตัวขึ้นนั่งลงข้างกับพุทธองค์ เป็นชายชราหนวดขาวยาวเฟิ้มคล้ายนักพรต แต่กายด้วยอาภรณ์ขาวสะอาดสว่างตา เยว่ชิงไม่ละสายตาไปมองที่อื่นใด ความอยากรู้อยากเห็นของเขามีมากเสียเหลือเกิน โดยเฉพาะเรื่องอดีตความหลังของพุทธองค์หลี่จิ้งหยาง 

        “เยว่ชิงต่างจากซื่ออิง” 

        “แล้วเจ้ามีเหตุผลอะไรที่ให้เยว่ชิงเกิดมา ในเมื่อเจ้าก็มองจุดจบของเรื่องนี้ออกทั้งหมด” 

        “...”

        “ตำแหน่งพุทธองค์ของเจ้า ใช้เส้นสายมาหรืออย่างไรหลี่จิ้งหยาง” 

        “อาตมาบำเพ็ญเพียรมาด้วยตนเองทั้งสิ้น”

        “ก็แน่อยู่แล้วน่ะสิ ข้าส่งเจ้าไปฝึกตั้งมากมาย เสียเวลาชีวิตไปเท่าไรกว่าเจ้าจะมาถึงจุดนี้ คราแรกที่เจ้าบอกว่าอยากมุ่งสู่นิพพาน ข้านั้นดีใจจนน้ำตาไหลพราก” 

        “...”

        “ข้าเป็นพ่อที่แย่มากเลยอย่านั้นรึ? เจ้าถึงได้ลงโทษให้ข้าเจ็บปวดใจอยู่ทุกวัน” 

        เยว่ชิงตกใจไม่หยุดกับสิ่งที่ตนเองกำลังได้ฟัง ชายหนวดขาวผู้นั้นคือบิดาของพุทธองค์! ยิ่งอยากรู้ก็ยิ่งมีเรื่องราวให้ประหลาดใจไม่จบสิ้น พุทธองค์มีความลับที่ซ่อนไว้อีกกี่เรื่องกันแน่ 

        “เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเทียนตี้หรอก”

        “...”

        “เป็นอาตมาเองที่เชื่อมั่นว่าจะเปลี่ยนได้ เพียงโอกาสน้อยนิดอาตมาก็ยังยินดีที่จะมอบให้” 

        “แต่ซื่ออิงนั้นไม่ได้คิดสิ่งใดกับเจ้า”

        “...”

        “การที่เจ้าขังซื่ออิงไว้มันมีแต่เรื่องวุ่นวาย มันถึงเวลาที่เจ้าต้องปล่อยได้แล้วหลี่จิ้งหยาง”

        “อาตมาแค่อยากให้โอกาส” 

        “โอกาสมีไว้สำหรับคนที่พร้อมจะแก้ไขปรับปรุง ซื่ออิงนั้นเกินกว่าที่เราจะเยียวยา ยิ่งตอนนี้เฉียนซือกลับมาแล้ว อย่างไรซื่ออิงก็ไม่ปล่อยให้เฉียนซือสู้ตามลำพัง ฉะนั้นไม่ว่าเจ้าอยากให้โอกาสอีกกี่ครั้งก็แปรเปลี่ยนชะตากรรมของซื่ออิงไม่ได้” 

        “...”

        “อีกอย่าง” เทียนตี้มองแววตาสีอำพันที่กำลังวูบไหวไปมา “ต่อให้เจ้าลบความทรงจำของเยว่ชิงสักกี่พันครั้ง สุดท้ายมันก็ไม่เป็นผล เจ้าปล่อยให้เยว่ชิงจมปลักอยู่กับเจ้าไม่ยอมไปไหน เพื่อที่เยว่ชิงจะได้ไม่ต้องเข้าไปยุ่งเกี่ยวเรื่องของยุทธภพ” 

        “ท่านรู้...”

        “เยว่ชิงไม่ได้เป็นมนุษย์สมบูรณ์ เป็นเพียงร่างจำแลงที่เจ้าสร้าง”

        ดวงตาของเยว่ชิงเบิกกว้างในทันที ขยับตัวถอยหลังชนเข้ากับผนังจนเกิดเสียง ทั้งสองที่กำลังสนทนากันอยู่หันมองเยว่ชิงเป็นตาเดียว

        “...”

        “คือว่า...เอ่อ ข้าน้อยเพิ่งตื่น ขออภัยท่านทั้งสอง” 

        พุทธองค์รีบลุกเดินปรี่มาหาเยว่ชิงถึงเตียงนอน ดวงตาสีอำพันมองร่างกายของเยว่ชิงตั้งแต่หัวจรดเท้า ราวกับว่ากำลังตรวจสอบหาสิ่งแปลกปลอม ฝ่ามือยกขึ้นมาลูบศีรษะที่ทุเลาจากการเจ็บปวด มีพลังบางอย่างไหลเข้าไปในหัวเขาจนรู้สึกผ่อนคลาย 

        “ยังเจ็บปวดหรือไม่?”

        เยว่ชิงส่ายหน้าของตนเอง ความเจ็บปวดนั้นไม่หลงเหลืออีกแล้ว 

        เทียนตี้เดินมายืนขนาบข้างพุทธองค์หลี่จิ้งหยาง เยว่ชิงเห็นดังนั้นก็ก้มหน้าหลบตาลง ผู้ที่เป็นถึงบิดาของพุทธองค์นั้นมากซึ่งอำนาจเสียเหลือเกิน คงมีตำแหน่งสูงส่งอยู่บนสวรรค์ 

        “ควบคุมพลังดาราดับเองไม่ได้ด้วยซ้ำ”

        “...!”

        “หากไม่มีหลี่จิ้งหยางสักคน เจ้าก็ไม่ต่างจากปีศาจมนต์ดำ” น้ำเสียงของเทียนตี้ไม่สบอารมณ์ เขานั้นไม่เคยเห็นด้วยเลยสักอย่าง สิ่งที่หลี่จิ้งหยางทำล้วนเป็นความดื้อดึงทั้งสิ้น 

        “ข้าน้อยนั้นสร้างความลำบากให้พุทธองค์เป็นอย่างมาก แต่ข้าน้อยก็สัตย์สาบานเอาไว้แล้วเช่นกัน” เยว่ชิงเอ่ยด้วยความหนักแน่น เทียนตี้ขมวดคิ้วรอฟังประโยคถัดไป

        “หากตัวข้าน้อยนี้ชั่วช้าเกินเยียวยา ก็ให้เพลิงโลกันต์แผดเผาข้าน้อยจนสลาย อย่าให้ข้าน้อยโผล่หัวขึ้นมาได้อีก ถึงตอนนั้นข้าน้อยจะลงนรกด้วยตนเองอย่างไม่ลังเล”

        ทุกคำพูดของเยว่ชิงล้วนมาจากใจที่แท้จริง นัยน์ตาสีชานั้นไม่หลบมองไปทางอื่น กลายเป็นเทียนตี้ที่เมินหน้าหนีเสียเอง ถึงแบบนั้นในใจก็ย่อมรู้ว่าไม่มีสิ่งใดเปลี่ยน

        “การที่เจ้าพูดออกมาเช่นนี้ ไม่ได้แปลว่าข้าจะมองเจ้าดีขึ้นหรือต่างออกไป”

        “เทียนตี้” 

        พุทธองค์หลี่จิ้งหยางเอ่ยปรามบิดาของตนเอง แน่นอนว่าเทียนตี้นั้นเป็นเทพที่เอาใจได้ยาก ชายชราผมขาวอายุนับหมื่นปีผู้นี้เหลือเพียงบุตรชายหัวแก้วหัวแหวนที่อยู่เบื้องหน้า “ข้าจะพูดอีกครั้งนะหลี่จิ้งหยาง หากว่าเจ้า –”

        “เรื่องนี้อาตมาจะหาทางจัดการเอง เทียนตี้ไม่ต้องเป็นกังวลไป” 

        บางสิ่งที่หลี่จิ้งหยางไม่อยากให้เยว่ชิงล่วงรู้ การที่ความลับทั้งหมดถูกเผยมีแต่จะทำให้เรื่องไปกันใหญ่ ทว่าพุทธองค์นั้นกลับไม่รู้เลยว่าไป๋เยว่ชิงผู้นี้ รับรู้ทุกเรื่องที่เป็นความลับนั่นเสียแล้ว นัยน์ตาสีชาหลุบมองสองมือของตน สองมือที่เคยสาบานว่าจะลากคอพุทธองค์ลงนรกโลกันต์ 

        ใต้สระบัวสวรรค์หลังวิหารระฟ้า 

        ซื่ออิงมองร่างจื่อหลิงที่ตนเองกำลังแฝง ในที่สุดก็มีวันที่อิสระได้มาเยือน เขาตั้งใจที่จะค้นหาเคล็ดวิชาในวิหารระฟ้าให้พบเสียก่อน เริ่มแรกคงต้องทำตัวให้เหมือนจื่อหลิงเพื่อตบตา 

        ท้องฟ้าภายนอกช่างงดงามยิ่งนัก!

        ไป๋ซื่ออิงที่เคยเป็นดวงจิตติดอยู่ในวิมานจอมปลอมของหลี่จิ้งหยาง เทพสงครามกลับใจที่ผันตัวไปเป็นนักบวชจนมีตำแหน่งสูงส่งเป็นถึงพุทธองค์ อากาศในนี้แม้สดชื่นสุขสงบตามแบบสถานธรรม ทว่าซื่ออิงไม่ได้หลงใหลซาบซึ้งไปกับคำสอนไร้สาระพวกนั้น 

        องค์ยูไลพร่ำบอกให้ทุกคนเป็นคนดี มีคุณธรรม ทว่าตัวท่านเองกลับขโมยเคล็ดวิชาของเขาไป คิดว่านี่เป็นคุณธรรมข้อไหนกันของผู้ทรงศีล สายตาซื่ออิงสอดส่ายไปรอบกาย และพบเยว่ชิงเดินออกมาจากวิหารระฟ้า คงมุ่งหน้ากลับไปที่เรือนพักของจื่อหลิง 

        เขาปรับสีหน้าของตนเองให้เป็นปกติ แสดงท่าทางที่คิดว่าเป็นจื่อหลิงมากที่สุด อย่างไรเยว่ชิงก็เป็นผู้เดียวที่รู้ว่าเคล็ดวิชานั้นอยู่ที่ไหน ซื่ออิงจำต้องเข้าหาเยว่ชิงในตอนนี้ 

        “รอข้าได้ทุกอย่างก่อนเถอะเยว่ชิง ข้าจะกำจัดเจ้าทิ้งให้สิ้นซาก!”

สดับเพียรหมื่นภพชาติ