ชายผู้มีผมสีบลอนด์ทองและดวงตาสีอำพันเช่นเดียวกับมิเนอร์วาเดินเข้ามาอย่างช้า ๆ เขาใส่ชุดเกราะหนักสีเงิน และสะพายโล่กับดาบไว้ด้านหลัง แต่ละก้าวเดินของชายผู้นี้ปรากฏเป็ออร่าสีทองราวกับเทพ์ สายตาของเขาเ็าราวกับน้ำแข็ง ความเปล่งประกายของชายผู้นี้ทำให้บรรยากาศรอบตัวดูจืดจางเมื่อเทียบกับชายผู้นี้
‘แข็งแกร่งมาก’ โคลนมองไปที่ชายผู้นั้น
“อ๊ะ! พี่โซ” หญิงสาวรีบลุกขึ้นวิ่งไปเกาะแขนชายผู้มาใหม่จนแน่น
“มิน เธอมาทำอะไรที่นี่” ชายหนุ่มถามคำถามออกไปแต่สายตาเ็ากำลังจับจ้องมาที่โคลน
“น้องก็มาเก็บเลเวลไง ดูสิน้องกวาดล้างพวกโจรป่าจนเกลี้ยงเลย” เธอพูดเสร็จก็ชี้ไปยังเพลิงที่กำลังลุกไหม้ด้านหลังกำแพงไม้ไผ่
“ชายคนนั้นเป็ใคร” ชายที่ถูกเรียกว่าโซชี้ไปยังโคลนที่นั่งอยู่ข้างกองไฟ โคลนเห็นดังนั้นจึงเอ่ยทักทายแต่เขากลับเมินคำพูดของโคลนราวกับอากาศธาตุ
‘ทำไมผู้ชายทุกคนแม่งต้องเมินใส่ฉันทุกทีเวลาที่ฉันพูดด้วยฟะ’ เขาอยากจะะโด่าเ้าคนหน้าหล่อตรงหน้าที่กล้ามาเสียมารยาทกับเขา แต่ก็ต้องกลืนคำด่าที่คิดไว้ทั้งหมดลงคอ เมื่อนึกขึ้นมาได้ว่าตนเองนั้นมีเลเวลเพียงแค่สิบเอ็ด
“เขาชื่อโคลน น้องช่วยชีวิตเขาไว้ตอนที่สู้อยู่กับโจรป่า น้องเก่งใช่ไหม?”
“เก่งมาก” คนผมสีบลอนด์พูดพลางยกมือขึ้นมาลูบหัว คนได้รับคำชมก็ทำหน้ามีความสุขเหมือนกับลูกแมวตัวน้อย ๆ
“ตรวจสอบ” คนผมสีบลอนด์มองไปที่โคลนก่อนจะเรียกใช้ทักษะเบา ๆ เมื่อเห็นข้อมูลของโคลน ชายผู้นั้นจึงส่งเสียง “หึ” ในลำคอจากนั้นจึงละสายตาจากโคลนทันที ราวกับว่าเขาไม่้าให้ภาพของโคลนมาเปรอะเปื้อนทัศนียภาพของเขา
“ทำไมพวกปลายแถวอย่างนายถึงไม่รู้จักประเมินกำลังตัวเองซะบ้างนะ ถ้ารู้ตัวว่าอ่อนแออย่างน้อยก็น่าจะหาปาร์ตี้มาด้วย จะได้ไม่เดือดร้อนคนอื่น” คนผมบลอนด์เอ่ยขึ้นมาลอย ๆ แต่ทุกคนต่างก็รู้ดีว่าเขาหมายถึงใคร
“แกว่าไงนะ!” โคลนพยายามยันตัวลุกขึ้นยืน าแของเขาได้รับการฟื้นฟูจนทำให้พอขยับตัวได้แล้ว
“หรือว่านายไม่รู้ตัวว่าตนเองนั้นอ่อนแอแค่ไหน ดีล่ะฉันจะทำให้นายเข้าใจเอง” คนผมบลอนด์พูดเสร็จก็จ้องไปที่ั์ตาสีน้ำตาลของโคลนพลางสืบเท้าเข้ามาใกล้
เป็เวลานี้เองที่โคลนรู้สึกว่าหัวใจเต้นแรง หายใจติดขัด แถมร่างกายก็หนักอึ้ง เขารู้สึกได้โดยสัญชาตญาณว่าถ้าหากเขาขยับตัวหรือเคลื่อนไหวแม้แต่ก้าวเดียว หัวของเขาจะต้องหลุดออกจากบ่าแน่นอน คลาวดี้ที่กำลังกินหอยหินอย่างเอร็ดอร่อยรับรู้ได้ถึงอันตรายจากจิตที่เชื่อมต่อกันระหว่างเ้านายและสัตว์เลี้ยง มันรีบวิ่งมายืนอยู่หน้าโคลนพลางแยกเขี้ยวข่มขู่ชายตรงหน้าตามสัญชาตญาณ
“หึ...สัตว์เลี้ยงที่ไม่รู้จักประเมินตนเอง คงจะติดมาจากเ้านายของมันสินะ ฉันจะสอนบทเรียนให้แก่มันด้วย ออกมา...เดมัส!!”
ทันทีที่พูดจบลำแสงสีทองก็พุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า ไม่นานก็ปรากฏเป็อินทรีย์สีดำ เมื่อมันกางปีกออกทำให้มีขนาดมากกว่าสามเมตร ถึงแม้ว่าจะเป็เวลากลางคืนแต่อินทรีย์สีดำก็ยังจู่โจมได้อย่างรวดเร็วและแม่นยำ กรงเล็บแหลมคมของมันแทงทะลุเข้าไปในลำตัวของคลาวดี้จนมันร้องออกมาอย่างทรมาน อินทรีย์ั์ยืนทับร่างของสุนัขสีขาวไว้ เมื่อคลาวดี้พยายามดิ้นรนขัดขืนมันก็ถูกกรงเล็บขนาดใหญ่บีบรัดแน่นยิ่งกว่าเดิม จนได้แต่ต้องนอนครวญครางอยู่นิ่ง ๆ
โคลนที่เห็นดังนั้นก็เืขึ้นหน้า ชายหนุ่มฝืนตัวเองขยับมือเรียกเขี้ยวอสูรออกมา
“เคร้ง!”
มีดเขี้ยวอสูรไม่สามารถสร้างความเสียดายใด ๆ ให้กับชายตรงหน้าได้ แม้ว่าชายคนนั้นจะยืนอยู่เฉย ๆ โดยไม่ได้หลบหลีกเลยก็ตาม
“บอกให้มันปล่อยสัตว์เลี้ยงของฉันซะ!!!” โคลนะโอย่างเดือดดาล
“ทำไมนายไม่ลองหยุดมันด้วยตัวเองดูล่ะ” คนผมสีบลอนด์พูดด้วยสีหน้าเ็า
เป็เวลานี้เองที่คลาวดี้หยุดส่งเสียงครวญครางออกมา ร่างกายขยายใหญ่จนมีขนาดเกือบสามฟุต ขนปุกปุยสีขาวของมันค่อย ๆ ยาวขึ้นและกลายเป็สีเทาช้า ๆ
“เปรี้ยะ! เปรี้ยะ!”
อากาศรอบตัวคลาวดี้เต็มไปด้วยประจุไฟฟ้า มีเส้นแสงสีทองแลบแล่นออกมาจากร่างกายของมันเป็ระยะ ๆ ประกอบกับอุณหภูมิรอบ ๆ ตัวเพิ่มสูงขึ้นเรื่อย ๆ
ชายที่ถูกเรียกว่าโซเห็นดังนั้นก็มีสีหน้าประหลาดใจ ก่อนจะรีบพุ่งเข้าหาคลาวดี้ด้วยความรวดเร็วที่แม้แต่โคลนก็ยังตามไม่ทัน ดาบยาวครึ่งตัวถูกฟาดออกไปโดยไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย
“ฉัวะ!!”
เืสีแดงสาดกระเซ็น... ร่างสีเทาร้องออกมาอย่างเ็ป พริบตาต่อมามันก็กลายเป็แสงและแตกสลายหายไปทันที
“มึงทำอะไรลงไป!!!”
โคลนะโออกมาด้วยความโกรธ เขา้าแก้แค้นให้กับคลาวดี้แต่ก็รู้ตัวดีว่าตนเองนั้นห่างชั้นกับชายตรงหน้ามากแค่ไหน แต่ทันใดนั้นพลันนึกถึงไอเทมสัตว์ปรสิต เมื่อเหลือบมองดูก็พบว่าตอนนี้มันอยู่ที่เลเวลสี่ เขารู้ว่ามันคงจะช่วยอะไรไม่ได้มาก แต่มันก็คือสิ่งสุดท้ายที่เขาจะพึ่งพาได้ในยามนี้
ชายผมสีบลอนด์ไม่ตอบคำใด ๆ เพียงแค่หันกลับมาจ้องมองที่โคลนและตั้งท่าเตรียมตัวจู่โจมกลับ
ด้วยความโกรธที่มี ถึงแม้จะเห็นว่าโซแสดงเจตจำนงว่าจะโจมตีสวนกลับหากเขาเลือกที่จะโจมตีออกไป แต่โคลนก็หาได้สนใจไม่ เขายังคง้าโจมตีต่อไป
เขาไม่สนอีกต่อไปแล้วว่าชายตรงหน้าจะแข็งแกร่งมากแค่ไหน หรือเขาจะต่างชั้นกับใครมากเท่าไหร่ เขาเพียงแค่้าพุ่งเข้าไปสังหารชายตรงหน้าเพื่อแก้แค้นให้คลาวดี้เท่านั้น
“ปลดปล่อยรูปแบบที่...” ขณะที่โคลนกำลังจะเรียกใช้ดาบปรสิตอยู่นั่นเอง ร่างงดงามของมิเนอร์วาก็ปรากฏขวางกั้นระหว่างคนทั้งสอง เธอแตะไปที่ข้อมือของโคลนอย่างแ่เบา พลางส่ายหัวด้วยความรู้สึกผิด เธอไม่ได้เอ่ยคำพูดใด ๆ ออกมาแต่สายตาของเธอแสดงออกถึงความเสียใจอย่างมาก
“หยุดได้แล้วพี่โซ!! น้องจะกลับแล้ว หากพี่ยังไม่หยุดสร้างปัญหาอีกน้องจะบอกให้อันนาเลิกสนใจพี่” พูดเสร็จร่างของหญิงสาวก็เคลื่อนที่หายเข้าไปในป่าไผ่ทันที
“มินรอพี่ด้วย พี่เปล่าสร้างปัญหานะ ก็เ้าสัตว์เลี้ยงตัวนั้นมันกำลังจะฆ่าเดมัสนี่นา” คนผมสีบลอนด์รีบเก็บดาบและเดินตามหญิงสาวโดยไม่ได้สนใจโคลนอีกต่อไป
“ตรวจสอบ”
โซรัน LV: 25 อาชีพ: อัศวิน
‘โซรันงั้นเหรอ! ฉันจะจดชื่อแกไว้ในรายการที่ต้องฆ่าเป็ชื่อแรก เราได้เจอกันอีกแน่...’ เขาคิด
เมื่อทุกคนหายไปหมดแล้ว โคลนจึงได้แต่ะโออกมาเสียงดังลั่น เพื่อระบายโทสะที่พลุ่งพล่านอยู่ในใจ
“ปึก ๆ ๆ”
เขาต่อยไปที่พื้นอย่างรุนแรง จนมือแหกเืไหลออกไม่หยุด เมื่อโทสะจางลงสติอันน้อยนิดที่เหลืออยู่ก็เริ่มทำงาน โคลนรีบเปิดดูหน้าต่างสัตว์เลี้ยงทันที
“คลาวดี้: เสียชีวิต ระยะเวลาคืนชีพ: 7 วัน” โคลนอ่านข้อความเสร็จก็รู้สึกผ่อนคลายลงเล็กน้อยเมื่อรู้ว่ามันสามารถคืนชีพขึ้นมาได้ใหม่ ถึงแม้จะใช้เวลานานถึงเจ็ดวันก็ตาม
“พอกันทีกับความอ่อนแอ! ไม่ว่าโลกนี้หรือโลกไหน ๆ ความแข็งแกร่งก็คือทุกสิ่งทุกอย่าง” สายตาของโคลนเปลี่ยนเป็แข็งกร้าว เขาทิ้งตัวลงนอนและเอาแต่พูดคำเดิมซ้ำ ๆ ไม่ยอมหยุด จนในที่สุดก็เผลอหลับไปด้วยความเหนื่อยล้าจากการต่อสู้ และฝืนเดินทางติดต่อกันมาทั้งคืน
“แข็งแกร่ง ฉันต้องแข็งแกร่ง...ๆ”
เมื่อโคลนตื่นขึ้นมาท้องของเขาก็ร้องโครกครากเสียงดังลั่น ชายหนุ่มรู้สึกหิวมาก ๆ ความรู้สึกหิวนี้เทียบได้กับตอนที่ติดอยู่ในดันเจี้ยนเป็เวลานาน
คนผมเทารีบจัดแจงก่อฟืนจุดไฟขึ้นมาอย่างเชี่ยวชาญ เขาหยิบหอยหินออกมาถึงยี่สิบชิ้นด้วยกัน หอยหินนั้นมีขนาดประมาณหนึ่งถึงสองฝ่ามือของมนุษย์ โดยปกติโคลนจะกินมันได้เพียงแค่สี่ถึงห้าชิ้นก็แน่นท้องแล้ว แต่ตอนนี้เขากลับรู้สึกอยากอาหารผิดปกติ
ครั้งนี้คนเชี่ยวชาญด้านการย่างก่อกองไฟกองใหญ่กว่าปกติ เขา้าย่างพวกมันครั้งละสิบชิ้นเพื่อประหยัดเวลา หากไม่ติดที่ว่าหอยหินพวกนี้ไม่เหลือความสดอีกต่อไปแล้วเขาก็จะกินมันทั้งอย่างนี้เลย
หนึ่งชิ้น...ห้าชิ้น…สิบชิ้น…ยี่สิบชิ้นผ่านไป โคลนเริ่มรู้สึกได้รับการเติมเต็มที่ท้อง เขาไม่ประหลาดใจที่ตัวเองกินหอยหินทั้งยี่สิบชิ้นจนหมด เพราะเขารู้สึกได้ว่าสามารถกินมันได้หมดจากความหิวที่ปรากฏ แต่สิ่งที่เขาแปลกใจคือความอยากอาหารที่มากกว่าปกติ เมื่อโคลนคิดไปคิดมาเขาก็นึกถึงบางสิ่งที่ได้รับมาในตอนที่ต่อสู้กับพวกโจรป่า โคลนเปิดหน้าต่างทักษะขึ้นมาตรวจสอบอย่างรวดเร็ว
Most Lv: 2/20
Endorp Mode LV: 1/10
เมื่อทักษะ เอนดอร์ฟ-โหมด เริ่มทำงาน ร่างกายของผู้เล่นจะหลั่งสารเอนดอร์ฟิน (Endorphin) ออกมาจำนวนมาก
ทักษะประเภทติดตัว ทำงานเมื่อค่า HP ต่ำกว่า 50%
เพิ่มความทนทานของิั ค่าความเสียหายที่ได้รับลดลงเล็กน้อย
ลดความรู้สึกเ็ปที่ได้รับเล็กน้อย
ลดการเผาผลาญค่า SP เล็กน้อย
ป้องกันการติดสถานะด้านลบ (Debuff) เล็กน้อย
โปรดระวัง...ผู้เล่นจะมีระบบเผาผลาญที่มากกว่าคนปกติตลอดเวลา ส่งผลให้ต้องบริโภคอาหารมากกว่าเดิมหลายเท่า ทักษะจะไม่ทำงานหากอยู่ในสภาวะหิว
“อย่างที่คิด สาเหตุที่ฉันหิวขนาดนี้เป็เพราะทักษะใหม่นี่เอง”
โคลนดีใจมากเมื่อรู้ว่าทักษะของตนเป็ทักษะประเภทติดตัว ที่ถึงว่าแม้มันจะเริ่มทำงานก็ต่อเมื่อเขามีค่า HP ที่ต่ำกว่าห้าสิบเปอร์เซ็นต์ และต้องแลกมาด้วยการกลายเป็นักกินจุก็ตาม แต่ด้วยความสามารถทั้งสี่อย่างของมัน โดยเฉพาะการป้องกันการติดสถานะด้านลบที่เขาให้ความสนใจกับมันมาก
โคลนเคยัักับการติดพิษของาาแมงมุมมาแล้ว มันทำให้เขาทราบดีถึงอันตรายของการติดสถานะ หากเขาไม่มียาแก้ผิดจากจอนนี่ในตอนนั้นเขาก็คงเสียชีวิตไปแล้ว การได้ความสามารถในการป้องกันสถานะจะทำให้เขาแข็งแกร่งขึ้นมากในอนาคต
เมื่อโคลนจัดการกับอาหารเรียบร้อยแล้วเขาจึงเดินเข้าไปสำรวจค่ายโจรแห่งนี้ ครึ่งหนึ่งของมันถูกเผาเหลือแต่ซาก แต่อีกครึ่งหนึ่งของมันยังอยู่ในสภาพดี โคลนจึงสวมิญญาเป็นักค้นหาสมบัติทันที
เขาพบว่ามิเนอร์วานั้นมาเพื่อเก็บค่าประสบการณ์จริง ๆ เพราะเธอเอาไปแต่ค่าประสบการณ์ แต่ไอเทมที่ดรอปเธอไม่แตะมันเลยแม้แต่น้อย ผิดกับโคลนที่หลังจากสังหารโจรป่าเสร็จก็ต้องสำรวจตามกระเป๋าของพวกมันบ้าง นี่จึงเป็เหตุให้โคลนไล่สำรวจตามศพโจรป่าที่เธอทิ้งไว้ ถึงแม้ศพบางส่วนจะถูกเผาจนไหม้เกรียมและไม่เหลืออะไรให้ฉกฉวย แต่บางศพกลับต่างออกไป มันมีวัตถุที่เปล่งประกายตกอยู่ข้างศพเ่าั้
“ทอง… ทองเพียบเลย หึหึ ฉันกำลังจะรวยแล้ว!”
โคลนได้ทองมาจำนวน 5400 โกลด์ บวกกับของเดิมที่มีอยู่ 300 รวมกันเป็ 5700 โกลด์ อีกทั้งเขายังได้อุปกรณ์แรงค์ D มาจำนวนมาก และชุดเกราะแรงค์ C ของหัวหน้าโจรป่าอีกเล็กน้อย ประกอบกับวัตถุดิบที่ได้จากมอนสเตอร์ระหว่างเดินทางมายังค่ายโจร หากเขานำพวกมันทั้งหมดไปขายที่เมืองนั่นจะทำให้เขามีชีวิตความเป็อยู่ที่ดีขึ้นกว่าเดิมมาก
แน่นอนว่าสิ่งแรกที่โคลน้าจะซื้อคือเกลือและไก่ย่างจำนวนมาก!
จบตอน...
5K
