ระหว่างที่ทั้งคู่นั่งอยู่ในรถนั้นอลาวดี้ก็เอ่ยถามนู่นนี่กับไอกะเสมอจนกระทั่งเขาถามบางสิ่งจากเธอ
“คุณอยากไปเที่ยวที่อิตาลีมั้ยผมเคยได้ยินคุณพูดว่าอยากไป”
“ใช่แต่ถ้าเลือกได้ฉันอยากไปกับแม่มากกว่าไปกับคนอย่างคุณ”
บรี้นนนน
กึก
“ทำไมคุณไม่ฟังผมบ้างผมรอคุณมาตลอดั้แ่ที่เราเจอกัน”
“แต่ฉันรู้สึกว่าคุณจะหาแต่เื่มาให้ฉันปวดหัวมากกว่าด้วยซ้ำตอนนี้คุณรีบกลับไปเดี๋ยวนี้เลย กลับไป”
หมับ!
“ไอกะ ผม”
เพี๊ยะ!
“ขอบคุณที่มาส่งและจะดีมากถ้าคุณจะไม่ยุ่งกับฉันอีกไม่ว่าจะเวลาที่อยู่ที่ทำงานหรือเวลาส่วนตัวของฉันตอนนี้คุณกลับไปได้แล้ว เชิญ”
ตึกๆๆๆๆ
“อ้าว! จะกลับแล้วเหรองั้นเอานี้เอกสารของคุณวันนี้ขอบคุณนะคะแต่ถ้าไม่จำเป็ก็อย่าพึ่งกวนลูกสาวฉันดีกว่าตอนนี้คุณก็รีบกลับไปก่อนนะ”
“ผมขอตัวกลับก่อนแล้วกันนะครับ”
ตึกๆๆๆ
บรื้นนน
อลาวดี้ขับรถออกไปอย่างรวดเร็วทันที ไอกะที่นั่งซึมเศร้าอยู่ในห้องนั่นก็เดินออกมาอาบน้ำก่อนที่จะบอกแม่ว่าจะรีบนอนเพราะพรุ่งนี้ต้องไปทำงานแต่เช้าแต่แม่ของเธอที่พยายามห้ามแต่เธอก็บอกว่าจะไปและเข้าห้องไปทันที
ตึกๆๆๆ
กึก
“ลูกเป็ไงบ้าง”
“ก็ดูซึมๆแถมยังขอนอนก่อนเดี๋ยวพรุ่งนี้ต้องไปทำงานเช้า”
“เอ้า! แล้วไม่ห้ามลูกหน่อยอ่ะไหนบอกว่าให้หายป่วยแล้วค่อยไปทำงานไง”
“เอาเถอะจะห้ามไปทำไมเดี๋ยวก็หนีไปทำจนได้ก็ปล่อยไปเถอะลูกโตแล้ว นอนได้แล้ว”
แม่ของไอกะกับแฟนใหม่ของตนก็พากันนอนทันทีส่วนไอกะที่พยายามข่มตาให้หลับนั้นก็คิดอะไรเพลินจนเวลาผ่านไป
เช้าวันต่อมา
กริ๊งๆๆๆ
กึก
“เช้าแล้วเหรอเนี่ยต้องรีบลุกซะแล้วสิถ้าไปสายหัวหน้าต้องบ่นแน่เลย”
แกร๊ก
ตึกๆๆๆ
แกร๊ก
ซู่ววว
กึก
“เช้านี้ทำไข่ดาวกับผัดหมูรวมดีกว่าแฮะ”
ครึ่งชั่วโมงผ่านไป
ตึกๆๆๆ
“ไอกะตื่นนานแล้วเหรอลูกกินข้าวกินยารึยัง”
“ตื่นนานแล้วคะแล้วก็กินข้าวกินยาไปก่อนแล้วคะของแม่กับน้าบีไอทำไว้ให้อยู่ในฝาชีนะ อย่าลืมกินนะคะไอไปก่อนนะ”
จุ๊บ
“เดินทางปลอดภัยนะลูก อย่าหักโหมเกินนะหวัดยังไม่หายอยู่ด้วยวันนี้ตั้งใจทำงานก็แล้วกันนะเจอกันจ๊ะ”
บรึ้นนๆบรึ้นนน
ไอกะออกจากบ้านไปได้ครึ่งชั่วโมงก็มาถึงหน้าร้านคาเฟ่และรีบไปลงเวลาเข้าทันทีพี่ๆที่ทำงานก็มีแต่คนเข้ามาถามอาการป่วยอย่างห่วงๆแต่ก็ต้องรีบแยกกันไปทำงานทันทีที่หัวหน้าเข้ามาถึงร้าน
“หายป่วยแล้วเหรอไอกะ”
“ก็ดีขึ้นมากแล้วค่ะหัวหน้าอีกอย่างจะได้อยู่กับพวกพี่ๆแค่อาทิตย์นี้อาทิตย์สุดท้ายแล้วนี่คะก็เลยอยากรีบมาทำงานเก็บความทรงจำดีๆที่ได้ทำงานร่วมกับทุกคนด้วย”
“ไอกะ ช่วยทางนี้หน่อยสิ”
“จ้า ขอตัวนะคะหัวหน้า”
“ได้ ตั้งใจทำงานนะ”
เช้านี้ลูกค้าก็ยังแน่นร้านเหมือนเดิมทุกวันเพียงแต่ลูกค้าประจำเวลาได้เจอหน้าของไอกะก็ทักทายกันตามปกติแต่ก็มีคนถามว่าเธอหายไปไหนบ้างประมาณหนึ่งจนถึง่บ่ายคนที่เธอไม่อยากเจอก็โผล่มาแต่เธอก็ทำเป็ไม่สนใจแต่ก็รับออเดอร์ตามปกติ
“รับเบเกอรี่ทานเพิ่มด้วยมั้ยคะ ตอนนี้มีเบคอนบิ๊กไบท์มาใหม่หากลูกค้าสนใจสามารถสั่งได้นะคะพึ่งจะอบใหม่ๆรอบเที่ยงนี้เองรับไปด้วยมั้ยค่ะ”
“ขอชิ้นหนึ่งครับส่วนนี้ค่ากาแฟกับเบเกอรี่ครับ”
“ทราบแล้วคะกรุณารอเงินทอนกับเบเกอรี่สักครู่นะคะ”
ตึกๆๆ
ไอกะเดินไปคีบเบเกอรี่ที่แพคเสร็จสับใส่กล่องและกลับมาพร้อมเบเกอรี่และเงินทอนให้ลูกค้าทันที ชายหนุ่มที่ได้แต่เฝ้ามองเธอก็รับเงินทอนแล้วก็เดินออกไปทันทีโดยที่ไม่ได้คุยอะไรมากไปกว่านี้
“ไอกะขอบคุณนะแต่เสียดายจังที่อาทิตย์นี้เป็อาทิตย์สุดท้ายแล้วที่จะได้อยู่ด้วยกัน”
“ไม่เห็นเป็อะไรเลยเดียร์แล้วไว้คุยกันพรุ่งนี้นะฉันต้องกลับไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดก่อนเดี๋ยวต้องไปทำ่เย็นต่อด้วย บาย”
“บายจ๊ะ”
กริ๊งๆๆ
ควับ!
ไอกะหันไปเห็อลาวดี้แต่เธอก็รีบขี่มอ’ไซค์กลับบ้านไปทันทีเธอไม่้าเจอเขาอีกแต่เขาที่ตามตื้อเธอไม่เลิกแบบนี้มันก็ทำให้เธอใจอ่อนได้แต่เธอต้องตัดใจทุกอย่างเพราะเธอไม่้าให้ชายใดมาหลอกเธอด้วยคำว่า‘รัก’แม้เพียงน้อยนิดั้แ่ที่เธอเสียพ่อแท้ๆไปเธอก็ให้สัญญากับพ่อว่าเธอจะดูแลแม่และจะไม่ให้ใครทำร้ายแม่แต่อย่างใดจนวันหนึ่งเธอเคยมีแฟนตอนม.ต้นเธอโดนแฟนนคนนั้นหักอกเธอจึงสัญญากับตัวเองว่าจะไม่มีแฟนอีกเลย
522
![[จบแล้ว] แม่สาวเข็มเงิน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731471472_78710577.webp)
