ทะลุมิติมาเป็นสะใภ้ตัวแม่ในยุค 80

บทที่ 35 หยิบเท่าไหร่ก็ถือได้

สวี่ซินสะดุ้ง สวี่หรานเปลี่ยนไปจริงๆ แค่พูดนิดเดียว ก็โมโหเป็นฟืนเป็นไฟแล้ว

"เธอไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น สวี่ซินยังเด็ก ไม่รู้จักคิด อย่าไปถือสาน้องเลยนะ" เลี่ยวเหมยเฟิงรีบไกล่เกลี่ย เห็นสวี่ซินจะโวยวาย ก็รีบส่ายหน้าห้าม

สวี่เจี้ยนเย่เห็นบรรยากาศบนโต๊ะอาหารตึงเครียด ก็พูดขึ้นว่า "กินข้าวกันก่อนเถอะ เดี๋ยวจะเย็นหมด"

ทุกคนกินข้าวกันแบบอึดอัด พอสวี่หรานกินเสร็จก็เตรียมตัวกลับ

สวี่เจี้ยนเย่รีบบอกให้เลี่ยวเหมยเฟิงไปหยิบของ ลูกสาวกับลูกเขยมาทั้งที "ไปที่ห้องหนังสือ หยิบของพวกนั้นออกมา ให้สวี่หรานกับสามีเอาไปด้วย" เลี่ยวเหมยเฟิงไม่อยากเจอหน้าสวี่หรานแต่ก็ต้องทำเป็นยิ้มแย้ม "ค่ะ สวี่หรานไปเลือกด้วยกันสิ ชอบอะไรก็เอาไปเลย" ต่อหน้าสวี่เจี้ยนเย่ เธอต้องทำเป็นแม่เลี้ยงที่ดี!

สวี่หรานไม่ได้เกรงใจ ในห้องหนังสือมีของวางอยู่เต็มไปหมด ไม่รู้ว่าใครเอามาให้ สวี่หรานเลือกไปหลายอย่าง จนเลี่ยวเหมยเฟิงหน้าซีด

"สวี่หราน เยอะขนาดนี้ ถือไหวเหรอ?" เลี่ยวเหมยเฟิงเตือน อยากจะบอกให้สวี่หรานพอได้แล้ว

สวี่หรานได้ยินดังนั้นก็ยิ้ม แล้วตะโกนออกไปข้างนอกว่า "เหยียนฮ่าว เข้ามาหน่อย ของเยอะมาก ฉันถือไม่ไหว!"แล้วก็หันไปพูดกับเลี่ยว    เหมยเฟิงว่า "คุณป้า คงไม่คิดว่าฉันหยิบเยอะเกินไปใช่มั้ยคะ?"

เลี่ยวเหมยเฟิงจะพูดอะไรได้ ทำได้แค่กัดฟันพูดว่า "เปล่าจ้ะ..." แต่ในใจเดือดปุดๆ!

เหยียนฮ่าวหอบของพะรุงพะรัง แล้วเดินลงไปข้างล่างก่อน สวี่เจี้ยนเย่ให้สวี่หรานเดินดีๆ เขาจะคุยกับลูกสาวสองสามคำ

สวี่เจี้ยนเย่รู้ว่า ลูกสาวยังโกรธที่เขาส่งเธอไปแต่งงาน จึงอธิบายว่า 

"ตอนนั้นพ่อแอบไปดูตัวเหยียนฮ่าวมาแล้ว เห็นว่าเป็นคนดี พ่อถึงยอมให้ลูกแต่งงาน พ่อเป็นพ่อแท้ๆ ของลูก ไม่มีทางทำร้ายลูกหรอก!"

พอได้ยินแบบนั้น สวี่หรานก็พูดว่า "พ่อคะ คำพูดนี้หมายความว่าการที่พ่อจับตัวหนูไปขายที่หมู่บ้านหย่งฮุย เป็นเพราะความหวังดีเหรอคะ?" 

เรื่องบางเรื่อง เธอไม่อยากพูดถึง ไม่พูดก็ให้มันผ่านไป เธอไม่คิดจะนับถือเขาเป็นพ่อ ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นก็ได้ แต่ตอนนี้เขาจงใจพูดเรื่องนี้ขึ้นมา แถมยังบอกว่าทำไปเพราะหวังดี เธอก็ไม่ทนแล้ว!

"จับตัว?" สวี่เจี้ยนเย่ไม่เข้าใจ ตอนที่ลูกสาวเขาออกจากบ้าน ไม่ได้ถูกมัด ซ้ำยังมีรถมารับถึงหน้าบ้านเลยนะ!

สวี่หรานหัวเราะ "วันแต่งงาน เจ้าบ่าวไม่ได้มารับถึงบ้าน แต่กลับเป็นคนของบ้านเจ้าสาวที่ต้องจับตัวเจ้าสาวส่งไปให้ มันไม่แปลกไปหน่อยเหรอ? พ่อไม่รู้เรื่องนี้จริง ๆ หรอคะ?"

สวี่เจี้ยนเย่ไม่รู้เรื่องนี้จริงๆ วันแต่งงาน สวี่หรานโวยวายใหญ่โต ร้องไห้ลงมาจากชั้นบน เขาคิดว่ารถที่มารับ เป็นรถของครอบครัวฝ่ายเจ้าบ่าว!

"หนูขอตัวก่อนนะคะ เหยียนฮ่าวกำลังรออยู่" สวี่หรานพูดจบก็เดินออกไป เรื่องนี้มีเลี่ยวเหมยเฟิงเกี่ยวข้องด้วยหรือเปล่าเธอก็รู้ดี ในเมื่อพูดขนาดนี้แล้ว ต่อไปสวี่เจี้ยนเย่จะทำยังไง ก็ไม่เกี่ยวกับเธอแล้ว

พอลงมาถึงข้างล่างสวี่หรานก็เตรียมตัวกลับหมู่บ้านกับเหยียนฮ่าว    เขาเป็นห่วงจึงพูดว่า "ที่บ้านคุณ นอกจากพ่อคุณแล้วคนอื่นๆ..." เขาดูออกว่า ชีวิตของสวี่หรานที่บ้านหลังนี้คงจะไม่ค่อยดีเท่าไร

"เลี่ยวเหมยเฟิงเป็นแม่เลี้ยง สวี่ซินเป็นลูกติดของแม่เลี้ยง ส่วนสวี่เจิ้นเป็นลูกชายที่แม่เลี้ยงให้กำเนิดกับพ่อ เพื่อลูกชายคนนี้ พวกเขาถึงยอมขายฉัน" สวี่หรานอธิบายความสัมพันธ์ในครอบครัวให้ฟัง เหยียนฮ่าวก็เข้าใจ

เดินไปได้ไม่กี่ก้าว ลู่เหวินถิงก็เข้ามาขวางหน้า เหยียนฮ่าวขมวดคิ้วสวี่หรานจึงถามว่า "มีอะไรงั้นเหรอ?"

ลู่เหวินถิงมีเรื่องจะคุย แต่ไม่อยากให้เหยียนฮ่าวได้ยิน จึงพูดกับเหยียนฮ่าวว่า "ขอคุยกับสวี่หรานเป็นการส่วนตัวสักครู่ได้มั้ยครับ?"

เหยียนฮ่าวไม่อยากให้คุย แต่ก็ต้องเคารพการตัดสินใจของสวี่หราน จึงหันไปมองเธอ