“ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้นะ!!”
เถียนสวี่หลันพยายามแกะมือใหญ่ที่กำลังลากตนด้วยท่าทางทุลักทุเล เพราะเว่ยเจ๋อิที่ตัวสูงกว่าจึงทำให้ภาพออกมาเหมือนเขากำลังหิ้วเด็กตัวเล็กๆ คนหนึ่งในมือ
“เถียนสวี่หลันบอกมาซิว่าเ้าเข้าไปทำอันใดในเรือนตระกูลสวี ข้านึกว่าหลายเดือนมานี้ที่เ้าอยู่เงียบๆ เป็เพราะว่าเ้าคิดได้แล้ว แม้แต่อาเล็กของเ้าก็ยังเอ่ยปากแทนว่านิสัยของเ้าได้เปลี่ยนไปแล้ว ดูเหมือนทั้งหมดจะเป็เพียงแค่การแสดงสินะ สุนัขที่เคยกินอาจมมันย่อมไม่มีทางเปลี่ยนนิสัยได้ง่ายๆ”
เถียนสวี่หลันหยุดดิ้นทันที ดวงตาแดงก่ำจ้องไปยังร่างสูงอย่างแข็งกร้าว คำพูดที่แสนดูถูกของเขาทำให้นางนึกถึงเื่ราวในชีวิตก่อน ตอนที่นางยังไม่ได้ถูกตัดแขนขานางเคยถูกบ่าวรับใช้ในเรือนของซ่งหยางเฉิงรังแก พวกเขาทุกคนต่างประชดประชันนางว่าเป็หมูบ้างล่ะ เป็สุนัขที่กินอาจมบ้างล่ะ
คำพูดดูแคลนสารพัดต่างก็ถูกซัดสาดมาที่นาง หลังจากที่ได้กลับมามีชีวิตอีกครั้งเถียนสวี่หลันไม่คิดว่าตนจะมาได้ยินคำพูดดูถูกเ่าั้อีกครั้ง
ดวงตากลมโตไหวระริก ความเ็ปทั้งหลายปรากฏขึ้นในดวงตางาม เถียนสวี่หลันพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ นางไม่้าแสดงความอ่อนแอต่อหน้าเขา
“ข้าจะเข้าไปทำอันใดมันก็เื่ของข้า หากเ้าคิดจะจับข้าส่งทางการก็จงะโให้ชาวบ้านมาจับตัวข้าไปเสียเลยตอนนี้ แต่อย่าได้เอ่ยคำดูถูกเช่นนั้นออกมา ที่ข้าเป็เช่นนี้ทั้งหมดเ้าเองก็มีส่วนผิด หากเ้าเคยใส่ใจข้าบ้างเลิกผลักใส่ข้าให้ออกห่าง ข้าก็คงไม่ต้องประสบชะตากรรมเช่นนั้น เ้านั่นแหละที่ผิด!! เ้าผิด!!”
เถียนสวี่หลันะโใส่เว่ยเจ๋อิเสียงดัง น้ำตาที่พยายามกลั้นเอาไว้ก็พังทลายลงมาเหมือนกับหัวใจของนางที่ตอนนี้มันแสนจะเจ็บช้ำเพราะคำพูดเพียงไม่กี่คำของเขา
“เว่ยเจ๋อิ จากนี้ไปเ้าและข้าต่างคนต่างอยู่ ต่อให้พบเจอกันโดยบังเอิญก็ทำเหมือนข้าไร้ตัวตนซะ!!หัวใจของข้าที่เคยมอบให้เ้าต่อไปนี้ไม่มีอีกแล้ว”
เถียนสวี่หลันผลักร่างสูงให้ออกห่าง จากนั้นนางจึงวิ่งหนีไป ทิ้งเว่ยเจ๋อิที่กำลังสับสนเอาไว้เื้ั หลังจากที่เถียนสวี่หลันจากไปแล้ว ร่างสูงยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิมเป็นาน กว่าเขาจะได้สติกลับมา
ไม่ใช่ว่าเมื่อก่อนเขาก็เคยดุด่าเอ่ยคำพูดเช่นนี้กับนางมิใช่หรือ ตอนนั้นไม่ว่าอย่างไรเถียนสวี่หลันก็ทำเหมือนไม่รู้สึกอันใด แต่ครั้งนี้เกิดสิ่งใดขึ้นกับนางกันแน่ ถึงได้ดูอ่อนไหวเช่นนี้
หัวใจของเว่ยเจ๋อิรู้สึกวูบโหวงเหมือนเขากำลังจะสูญเสียสิ่งที่สำคัญไป ความรู้สึกหงุดหงิดบางอย่างเกิดขึ้นภายในใจอย่างไม่ทราบสาเหตุ หลังจากที่ได้ฟังคำพูดของนาง
เถียนสวี่หลัน นางบอกว่านางจะเก็บหัวใจกลับคืนไปอย่างนั้นหรือ สุดท้ายแล้วก็ยังคิดที่จะเสแสร้งอยู่อีก ใครจะไปเชื่อเื่ที่นางพูดกัน ไม่ใช่ว่าตลอดมานาง้าแต่งงานให้เขาหรือ หากนางปล่อยมือเขาตอนนี้นางจะสามารถทำใจได้อย่างไร เขาไม่มีทางเชื่อคำพูดนั้นอยู่แล้ว สตรีร้ายกาจอย่างนางรู้จักแต่เพียงทำเื่ที่น่าละอายเท่านั้น น่ารังเกียจนัก!! เว่ยเจ๋อิสบถในใจอย่างหัวเสีย
หลังจากที่วิ่งหนีกลับมาที่เรือน เถียนสวี่หลันก็ยังไม่สามารถบังคับให้ตนเองหยุดร้องไห้ได้ นางรู้สึกชาหนึบที่หัวใจ หากไม่ต้องพบเจอกับเขานางก็ยังพอจะทำใจให้ไม่รู้สึกอันใดได้
แต่เมื่อได้พบเว่ยเจ๋อิอีกครั้ง ภาพสุดท้ายที่เขาใช้เสื้อคลุมของเขาห่มให้ความอบอุ่นแก่นางและอุ้มนางเอาไว้ในอ้อมแขนก่อนที่นางจะตาย มันยังคงวนเวียนติดอยู่ภายในใจ
“คนเลว จริงๆ แล้วเ้าเป็คนเช่นไรกันแน่ หากรู้ว่าข้ากำลังจะตายแล้วเ้าทำเช่นไปเพื่ออันใด หรือเป็ความเวทนาสงสารครั้งสุดท้ายที่เ้าหยิบยื่นให้อดีตภรรยาอย่างข้าเช่นนั้นหรือ ถ้าหากเป็อย่างนั้นข้าก็ไม่้า”
เถียนสวี่หลันมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยอารมณ์อ่อนไหว อาจเป็เพราะนางได้พบเขาอีกครั้ง จึงทำให้นางไม่สามารถควบคุมอารมณ์ของตนเองได้
เว่ยเจ๋อิเองก็ไม่ต่างกัน เขากลับไปที่เรือนของตนด้วยอารมณ์หงุดหงิดที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่เข้าใจ แม่นางเซี่ยท่านแม่ของเขาที่นั่งคอยบุตรชายจนกระทั่งดึก รีบเดินมาเปิดประตูให้เขา
“ิเอ๋อเหตุใดกลับมาเสียมืดค่ำเพียงนี้เล่า แม่เป็ห่วงมากนะเห็นลูกกลับบ้านผิดเวลา ไม่มีเื่อันใดขึ้นกับลูกใช่หรือไม่”
แม่นางเซี่ยถามบุตรชายด้วยความห่วงใย เว่ยเจ่อิส่ายหน้า ท่าทางของเขาดูเหม่อลอยก่อนจะเดินกลับเข้าห้องของตน แม่นางเซี่ยมองตามหลังบุตรชายไปด้วยสายตาเป็ห่วง หรือว่าจะเกิดเื่ขึ้นกับเขาจริงๆ
“ิเอ๋อก่อนนอนลูกออกมาทานอะไรสักหน่อยเถอะ แม่อุ่นอาหารเอาไว้ในครัวให้ลูกแล้ว”
แม่นางเซี่ยเคาะประตูเบาๆ เอ่ยกับบุตรชายคนโตก่อนที่จะกลับเข้าห้องของนางไป เว่ยเจ๋อิเปลี่ยนชุดของสำนักศึกษาออกก่อนที่จะเข้าไปในครัว น้ำร้อนถูกต้มเอาไว้แล้วทั้งที่มารดาของเขาไม่จำเป็ต้องทำเช่นนั้นก็ได้ แต่เขาก็รู้สึกขอบคุณที่นางดูแลเอาใจใส่เขามาตลอด แม้จะเป็เพียงเื่เล็กน้อยก็ตามที
เว่ยเจ๋อิอาบน้ำที่หลังเรือนจากนั้นจึงทานข้าว วันนี้ลื้นของเขาแทบจะไม่รู้รสเลยว่าตนกินสิ่งใดเข้าไป ในหัวมีเพียงคำพูดของเถียนสวี่หลันวนเวียนซ้ำไปซ้ำมา
“นางร้องไห้เพราะคำพูดของข้าอย่างนั้นหรือ สตรีที่แสนร้ายกาจผู้นั้นเนี่ยนะ”
เว่ยเจ๋อิเข้านอนทั้งที่ภายในใจยังคงรู้สึกค้างคา บนเตียงเล็กเขาพลิกตัวไปมาทั้งคืนเพราะนอนไม่หลับ จนกระทั่งรุ่งสางได้ยินเสียงไก่ป่าขันดังแว่วอยู่ไกลๆ ร่างสูงจึงลุกขึ้นแต่งตัวโดยที่ยังไม่ได้หลับตานอนแม้สักนิด
เว่ยเจ๋อิออกจากเรือนไปั้แ่ที่ดวงตะวันยังไม่ขึ้น ในระหว่างที่เขาเดินผ่านตระกูลเถียน สายตาก็อดชำเลืองมองไปยังห้องนอนของเถียนสวี่หลันมิได้ ตอนนี้นางคงยังไม่ตื่นสินะ
ในระหว่างที่สายตาคมมองอยู่นั้น หน้าต่างห้องของนางก็ถูกเปิดออก เว่ยเจ๋อิที่ยืนอยู่หน้าเรือนตระกูลเถียนต้องรีบไปยืนแอบอยู่ด้านหลังต้นอู๋ถง แต่เมื่อนึกขึ้นได้ว่าตนมิได้ทำสิ่งใดผิด เขาก็รู้สึกเก้อเขินขึ้นมาทันที
“ข้ากำลังทำบ้าอันใดอยู่กันแน่เนี่ย”
เว่ยเจ๋อิรีบออกมาจากด้านหลังต้นอู๋ถง ก่อนจะเดินมุ่งหน้าไปที่ทางเข้าหมู่บ้านเพื่อเดินทางไปยังสำนักศึกษา
หลังจากที่ได้พักผ่อนมาทั้งคืน เถียนสวี่หลันก็รู้สึกว่าอารมณ์ของตนกลับมามั่นคงอีกครั้ง นางไม่จำเป็จะต้องไปใส่ใจเว่ยเจ๋อิอีกต่อไป ในเมื่อชีวิตนี้นางไม่คิดที่จะข้องเกี่ยวกับเขาอีกแล้ว สิ่งที่นางควรใส่ใจในตอนนี้คือข่าวลือที่ถูกแพร่ออกไปในหมู่บ้านต่างหาก
่สายทุกคนในตระกูลเถียนต่างก็ทำภารกิจของตนดั่งเช่นทุกวันที่ผ่านมา เถียนห่าวซวนก็ไปสำนักศึกษาแล้ว วันนี้ท่านพ่อท่านแม่ก็จะกลับมาที่หมู่บ้านหนานซานเพราะถึงวันปิดร้านของทั้งสองคน
เถียนสวี่หลันนั่งคัดตัวอักษรอยู่ภายในห้อง ที่เตียงของนางก็มีอาเล็กที่กำลังปักผ้าเช็ดหน้าอยู่ เสียงโหวกเหวกดังขึ้นที่หน้าเรือนทำให้เถียนสวี่หลันวางมือจากพู่กัน
“ใครกันที่กล้ามาส่งเสียงดังอยู่ที่หน้าเรือนของเรา”
เถียนซู่เจิงเอ่ยกับหลานสาวที่กำลังนั่งอมยิ้มด้วยใบหน้าเ้าเล่ห์ เถียนสวี่หลันลุกขึ้นยืนจัดชุดของตนเองที่ยับย่นให้เรียบร้อย ก่อนที่จะดึงอาเล็กของตนให้ไปดูเื่สนุก
“เราไปกันเถอะไปดูว่าวันนี้จะมีงิ้วอันใดให้ดูกัน”
สองอาหลานเดินมาถึงหน้าเรือน ที่นั่นมีครอบครัวของนางรวมตัวอยู่กันครบนอกจากเถียนห่าวซวนที่ไปสำนักศึกษา เถียนสวี่หลันมองชาวบ้านที่มาชุมนุมที่หน้าเรือของนางทีละคน ก่อนที่จะไปหยุดที่สวีม่านนีที่ยืนอยู่หลบอยู่ด้านหลังบิดาของนาง
“ท่านย่า ชาวบ้านเหล่านี้มาที่เรือนของเราด้วยเหตุใดหรือเ้าคะ”
เถียนสวี่หลันถามแม่เฒ่าจางด้วยใบหน้าใสซื่อ เหมือนนางไม่เคยรู้มาก่อนว่าจะเกิดเหตุการณ์เช่นนี้
“จะอะไรเสียอีก ก็คนพวกนี้หาว่าหลันเอ๋อของย่าถูกผีเข้าน่ะสิ จึงได้พาซินแสมาที่นี่”
หลังจากแม่เฒ่าจางเอ่ยจบคนตระกูลเถียนก็มายืนขวางระหว่างนางและชาวบ้านเอาไว้ เถียนสวี่หลันเห็นเช่นนั้นนางก็รู้สึกอุ่นวาบในหัวใจทันที
เหตุใดชีวิตก่อนนางถึงมองไม่เห็นความรักความหวังดีที่พวกเขามีให้นางบ้างเลยนะ หลังจากที่ซ่งหยางเฉิงเดินทางเข้าไปในเมืองหลวง นางก็รีบตามเขาไปไม่แม้แต่จะคิดติดต่อกลับมาที่ตระกูลเถียนอีกเลย
นางนี่ช่างเป็คนเลวที่ลืมแม้แต่บุญคุณของคนในครอบครัวที่รักและปกป้องนางมาทั้งชีวิต หรือว่าเื่ที่เกิดกับนางทั้งหมดจะเป็เวรกรรมที่นางสมควรได้รับกัน
“แม่เฒ่าจาง ท่านอย่าปกป้องนางอีกเลย หากปล่อยเอาไว้เช่นนี้คนในหมู่บ้านจะอยู่อย่างไร พวกเขาทุกคนต่างก็หวาดกลัวนาง หากท่านไม่ให้ความร่วมมือเห็นทีว่าคนตระกูล เถียนคงจะอยู่ที่หมู่บ้านหนานซานไม่ได้อีกต่อไป”
สวีไค มีตำแหน่งเป็หัวหน้าหมู่บ้านและเป็บิดาของสวีม่านนี เอ่ยออกมาอย่างไม่รักษาน้ำใจ ปกติเขาก็ไม่ค่อยชอบคนตระกูลเถียนอยู่แล้ว เพราะคิดว่าพวกเขาเย่อหยิ่งและไม่เคยเห็นหัวหน้าหมู่บ้านอย่างตนอยู่ในสายตา
“เ้ากล้าหรือ”
บิดาของเถียนสวี่หลันเอ่ยขึ้น ในอดีตเขาเคยเป็คู่แข่งในสำนักศึกษากับสวีไค ทั้งสองไม่เคยพูดจาดีๆ ต่อกันสักครั้งเมื่อยามที่พบหน้า ยามนี้เถียนห่าวหยางแทบจะยั้งตนเองไม่ให้ทำร้ายสวีไคเอาไว้ไม่ได้ เพราะเขาถึงกับกล้ามาแตะต้องบุตรสาวสุดที่รักของตน
“เถียนห่าวหยาง เ้าคิดจะทำอันใด ตระกูลเถียนของเ้าไม่คิดที่จะอยู่ในหมู่บ้านนี้แล้วอย่างนั้นหรือ เ้าก็เห็นแล้วนี่ มิใช่ข้าที่กล่าวหาบุตรสาวของเ้า แต่เป็คนทั้งหมู่บ้าน”
สวีไคผายมือให้เถียนห่าวหยางดู เขาไม่อยากจะเชื่อบางคนเป็คนที่เคยมายืมเงินเขา บางคนยังไม่ได้ชดใช้เงินที่ยืมด้วยซ้ำ แม้แต่สหายที่เคยมีมิตรภาพที่ดีต่อกันก็ยังมาที่นี่เพื่อขับไล่บุตรสาวของเขา เถียนห่าวหยางโมโหจนใบหน้าแดงก่ำ พวกหมาป่าตาขาวเลี้ยงไม่เชื่อง
เขาไม่น่าเห็นใจคนพวกนี้เพราะคิดว่าเป็คนในหมู่บ้านเดียวกันเลย น่าจะปล่อยให้พวกเขาอดตายไปเสียให้หมด ทุกคนที่เคยพึ่งพาคนตระกูลเถียนต่างก็ยืนก้มหน้าไม่กล้าสบตาเพราะรู้สึกละอายใจ
เถียนสวีหลันที่เห็นบิดาโกรธแค้นแทนตน นางก็รู้สึกอบอุ่นหัวใจ ท่านพ่อของข้าช่างเก่งกาจสมกับใบหน้าที่หล่อเหลายิ่งนัก นางเดินออกมาจากด้านหลังคนตระกูลเถียนมายืนเคียงข้างบิดาตน ก่อนจะดึงแขนเสื้อของเขาให้ใจเย็นลง
“ท่านพ่อ เื่นี้ให้ข้าจัดการได้หรือไม่”
เถียนสวี่หลันส่งสายตาออดอ้อนเหมือนเด็กน้อยให้ผู้เป็บิดา เถียนห่าวหยางมีหรือจะทนสายตาเช่นนั้นของบุตรสาวได้ เขาถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะถอยออกไปยืนคุมเชิงอยู่ด้านหลังกับภรรยา
“หัวหน้าหมู่บ้านสวีและชาวบ้านหนานซานทั้งหลาย พวกเ้ามีหลักฐานหรือไม่ที่บอกว่าข้าถูกผีเข้า”
เถียนสวี่หลันไล่มองหน้าชาวบ้านทีละคน ที่มารวมตัวกันเพื่อกล่าวหานาง คนเ่าั้เอาแต่ก้มหน้าไม่มีใครกล้าสบตากับเถียนสวี่หลันแม่แต่คนเดียว
“ข้าขอถามพวกเ้าสักหน่อยเถิด ว่าใครกันเป็คนต้นคิดเชิญให้ซินแสมาที่นี่ หากว่าข้ามิได้ถูกผีเข้าอย่างในข่าวลือ พวกเ้าคนใดจะออกมารับรับผิดชอบที่ทำให้ข้าเสื่อมเสียชื่อเสียง ข้าเป็สตรีที่ยังมิได้ออกเื่หากเื่นี้ถูกแพร่ออกไป พวกเ้าไม่คิดหรือว่าอนาคตของข้าจะพังลงเพียงเพราะคำพูดพล่อยๆ ที่ออกมาจากปากของคนหมู่บ้านเดียวกันอย่างพวกเ้า”
หลังจากที่เถียนสวี่หลันเอ่ยออกมาเช่นนั้น ชาวบ้านหนานซานบางส่วนต่างก็มีท่าทีลังเล พวกเขาหันไปพูดคุยกันว่าสิ่งที่เถียนสวี่หลันเอ่ยออกมานั้นก็ฟังดูมีเหตุผล สวีม่านนีเห็นชาวบ้านเริ่มคลอยตามคำพูดของเถียนสวี่หลันนางก็รู้สึกไม่ยินยอม
475
