เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น โจวเถาเถาเห็นว่าอากาศมืดครึ้มนางจึงหันมาพูดกับเสี่ยวหงเอ๋อว่า
“หงเอ๋อ..ถ้าฝนตกอย่าลืมเก็บลูกพลับด้วยนะ” เด็กน้อยพยักหน้า" เอาละ แม่ไปก่อนนะ”
เมื่อนางไปถึงเมือง นางถามหาจวนของหวังเหยียนเหวย ทุกคนในละแวกนั้นล้วนพากันรู้จักดีเพราะเ้าของเป็คนใจดีมีเมตตา เมื่อนางไปเคาะประตู คนเฝ้าประตูก็เดินงัวเงียมาเปิดประตูเมื่อเขาเห็นผู้หญิงทั้งอ้วนทั้งขี้เหร่ยืนอยู่ ดวงตาเขาก็ส่อแววรังเกียจขึ้นมาในทันที เขาไม่ได้ให้นางไปหากถามว่า “เ้ามาหาใครหรือ?”
“ข้ามาหาพ่อบ้านหลี่” โจวเถาเถาตอบอย่างสุภาพคนเฝ้าประตูมองสำรวจนาง เมื่อเห็นเสื้อผ้าเนื้อหยาบของโจวเถาเถาก็คิดว่านางคงเป็ญาติที่มาจากบ้านเกิดของพ่อบ้านหลี่
“ข้าจะให้คนไปถามพ่อบ้านหลี่ แต่ไม่รับรองนะว่าเขาจะอยากเจอเ้าหรือไม่?” คนเฝ้าประตูบอกนาง โจวเถาเถากลับพูดว่า
“ช่วยบอกเขาด้วยว่าข้าเอาของที่เขาสั่งไว้มาส่งให้แล้ว”
คนเฝ้าประตูเหลือบดูของในมือของโจวเถาเถาอย่างนึกสงสัย นางยื่นตะกร้าใส่ขนมให้เขาดู พร้อมกับที่เขาปิดประตูใส่หน้านางในทันที หญิงสาวรออยู่ข้างหน้าประตูอย่างอดทนไม่นานนัก นางก็ได้ยินเสียงพ่อบ้านหลี่พร้อมกับประตูที่เปิดออก พ่อบ้านหลี่มองโจวเถาเถาที่ยืนรออยู่ด้วยสีหน้าที่มีความสุข
“โอ้.. ข้าตั้งหน้าตั้งตารอเลยทีเดียว เข้าเอาขนมมาหรือเปล่า?” ว่าแล้วก็เหลือบมองตะกร้าที่นางถือ
“อยู่ที่นี่แล้ว”
พ่อบ้านหลี่พานางเข้าไปข้างในอย่างกุลีกุจอ จนคนเฝ้าประตูประหลาดใจ พ่อบ้านหลี่เอาใจหญิงอ้วนผู้นี้จริงๆ
“ตะกร้านี้เป็ขนมซานจาทั้งหมดหรือ?” พ่อบ้านหลี่แทบอดใจไม่ไหว โจวเถาเถาเอาผ้าที่คลุมออก เผยให้เห็นชิ้นส่วนของขนมซานจาที่ตัดเป็ชิ้นเล็กๆ สีแดงสดใสส่งกลิ่นหอมหวานอมเปรี้ยวกระจายออกมา ทำให้ชวนน้ำลายสอขึ้นมาทันที
ภรรยาของพ่อบ้านหลี่รีบเอาขนมซานจาวางบนจานแล้วส่งไปที่เรือนของฮูหยินหวัง เ้ารออยู่ที่นี่สักครู่ ข้าจะไปรับเงินจากห้องบัญชีมาให้”
“ตกลง”
หลังจากพักเท้าแล้วดื่มชาไปชั่วครู่ ผู้ที่เดินมาหานางกลับเป็ภรรยาของพ่อบ้านหลี่ นางยิ้มให้กับโจวเถาเถาพลางพูดว่า
“แม่นาง..เ้านายข้าอยากตกรางวัลให้กับเ้า มากับข้าก่อนเถอะ”
ภรรยาของพ่อบ้านหลี่กลัวว่าหญิงสาวจะประหม่า นางจึงชวนคุยมาตลอดทางว่าเ้านายของนางเป็คนใจดีมีเมตตา
"ดังนั้นเ้าจึงไม่ควรกังวลใดๆ ทั้งสิ้น "โจวเถาเถายิ้มพยักหน้า
ภรรยาของพ่อบ้านหลี่มองนางเห็นว่านางมีสีหน้าเรียบเฉย นางจึงโล่งใจ แต่ก็อดแปลกใจไม่น้อยที่หญิงอ้วนผู้นี้ไม่มีอาการ"ตื่น” กับจวนที่ใหญ่โตกว้างขวางแบบนี้เลย
ทั้งสองเดินไปที่ลานบ้านโดยใช้เวลาประมาณหนึ่งเค่อ สภาพแวดล้อมในลานนั้นเงียบสงบเหมือนตัดขาดออกจากโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิง สาวใช้หน้าตาดียืนอยู่ที่ประตูเมื่อเห็นผู้หญิงที่ภรรยาพ่อบ้านหลี่พานางมา นางจึงพูดด้วยรอยยิ้มว่า
“เข้ามาสิ”
“รบกวน..แม่นางเสี่ยวชุยช่วยแจ้งฮูหยินผู้เฒ่าด้วย” ภรรยาพ่อบ้านหลี่ดูสุภาพกับสาวใช้มาก
“รอที่นี่” เสี่ยวชุ่ยเชิดหน้าขี้น หันหลังกลับไปด้านใน ไม่นานนักนางก็เดินมาเรียกคนทั้งสองเข้าไปข้างในบ้าน
โจวเถาเถาเดินตามภรรยาพ่อบ้านหลี่เข้าไปเจอกับหญิงชราผมขาวท่าทางใจดี หากนางกลับดูไม่ค่อยสดชื่นมากนัก
“เ้าทำขนมซานจานี้เองหรือ?” หญิงชราถามนาง
“เ้าค่ะ”
หญิงชราพยักหน้า ผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้านางเป็สาวอ้วนที่หน้าตาขี้เหร่ หากดูมีจิตใจดี ถ้าไม่ใช่พราะเสื้อผ้าที่นางสวมใส่เป็ผ้าฝ้ายราคาถูกๆ แล้ว นางก็ไม่เหมือนกับสาวชาวนาเลย
“เ้าทำได้อร่อยมาก นับว่ามีฝีมือ” หญิงชราชมเชย ผู้หญิงที่แต่งกายหรูหรานั่งเยื้องๆ ถัดไปทางด้านล่างของนางต่างก็พากันยกย่องชมเชยนางเช่นกัน คำพูดของพวกเขาช่างไพเราะน่าฟัง โจวเถาเถายืนฟังอยู่เงียบๆ นางคิดว่าจะเอาตัวเองออกจากสถานการณ์แบบนี้อย่างไรดี?
หญิงชรากลับโบกมือ สาวๆ ที่แต่งกายหรูหราพากันเงียบสงบ หมัวหมัวชราที่อยู่ข้างหลังนางก้าวออกมาพร้อมกับถาดที่ใส่เงินสองแท่ง
“นี่คือรางวัลที่ฮูหยินผู้เฒ่ามอบให้เ้า” โจวเถาเถาขอบคุณหญิงชราผู้นั้น
“ท่านแม่ข้าไม่ค่อยถูกปากกับอาหารมากนัก ถ้าคราวหน้าเ้ามีของดีอะไรก็นำมาให้ที่จวนของเราได้ทุกเมื่อ”
หญิงสาวแต่งกายหรูหรางามสง่าพูดด้วยรอยยิ้ม สาวใช้ที่อยู่ข้างหลังของนางก็มอบเงินให้นางด้วย ในตอนแรกนั้นก็มีแค่คนสองคนเท่านั้น หากสตรีที่อยู่ในนั้นก็เริ่มให้เงินเป็รางวัลกับโจวเถาเถาตามๆ กันเพื่อไม่ให้น้อยหน้า ต่อเมื่อโจวเถาเถาเดินออกไป ถาดในมือของนางก็มีเงินเพิ่มขึ้นมาอีกราวๆ สิบแท่ง ภรรยาพ่อบ้านหลี่พูดกับนางอย่างอิจฉาว่า
“เ้านายท่านใจกว้างทุกคน วันนี้เ้าโชคดีจริงๆ”
โจวเถาเถาหยิบแท่งเงินหักในถาดออกมาใส่มือของภรรยาพ่อบ้านหลี่
“พี่สะใภ้หลี่ท่านทำงานหนักแล้ว”
ภรรยาพ่อบ้านหลี่รับเงินมาด้วยรอยยิ้ม นางเริ่มพูดไม่หยุดว่า
“น่าแปลกที่ฮูหยินชราท่านกินอะไรไม่ค่อยได้ แต่ว่ากลับกินขนมของเ้าได้อย่างเอร็ดอร่อย”
โจวเถาเถาหวนคิดถึงใบหน้าส่อแววใจดีของฮูหยินชราผู้นั้น ใบหน้านางค่อนข้างซีดเซียวดูแล้วอ่อนล้า เหมือนว่านางจะไม่สบาย
“ฮูหยินผู้เฒ่าเริ่มไม่ทานั้แ่เมื่อไหร่หรือ?”
“สักครึ่งเดือนที่ผ่านมา ไม่รู้ว่าเป็เพราะอะไร? กินไปแค่คำเดียวก็ไม่อยากกินแล้ว เชิญท่านหมอมาหลายคนก็ไม่รู้สาเหตุ บอกแต่ว่าไม่อยากกิน”
โจวเถาเถาถามต่อว่า “ท่านมีอาการอ่อนเพลียอยู่บ่อยๆ ใช่หรือไม่?”
“เ้ารู้ได้อย่างไร?”
ภรรยาพ่อบ้านหลี่ถามอย่างแปลกใจ
“ฮูหยินชรามีอาการเบื่ออาหาร”
“เ้าพูดเื่อะไร?”
“มันคืออาการเบื่ออาหาร” โจวเถาเถาพูดย้ำ
“เ้ารู้วิชาหมอหรือ?”
โจวเถาเถาโบกมือติดๆ กัน “ไม่ๆ .. ข้าแค่คาดเดาเอาเท่านั้น อาจจะผิดก็ได้ อย่าจริงจังเลย” ชาติที่แล้วนางเป็เภสัชกรธรรมดา นางทำงานในร้านขายยาแผนจีน นางมักเห็นหมอแผนจีนโบราณในร้านดูแลผู้ป่วย หญิงสาวเองเลยได้วิชามาไม่น้อย
อาการเบื่ออาหารแบบนี้ เป็เหมือนหญิงสาวหลายๆ คนในชาติก่อนที่ลดน้ำหนักเพราะความงามส่งผลให้ม้ามและกระเพาะอาหารขาดพลังชี่
แต่นางไม่ใช่มืออาชีพจึงไม่กล้าที่จะสุ่มสี่สุ่มห้าตรวจให้เพราะกลัวว่าจะเกิดการเข้าใจผิดแล้วจะกลายเป็เื่ใหญ่ตามมา หลังออกจากจวนตระกูลหวังแล้ว โจวเถาเถาก็แวะซื้อขนมให้ลูกชาย วันนี้นางมีลาภลอยจริงๆ ค่าขนมซานจาและเงินรางวัลที่นางได้รับรวมกันแล้วเป็เงินถึงสิบตำลึง ไม่ใช่เงินเล็กๆ น้อยๆ เลย สำหรับผู้หญิงที่มาจากหมู่บ้านเล็กๆ อย่างนาง ชาวนาในหมู่บ้านกัวเทียนปีหนึ่งก็ยังทำเงินได้ไม่ถึงสองตำลึงเลย
*************
ผรร : สำหรับพระเอกเื่นี้ เพื่อนๆ คงเดาถูกกันบ้างแล้วนะคะ ในเมื่อเป็ขนมถ้วยฟูก็ต้องรอหมักแป้งไปก่อนน่ะและถูกต้องแล้วค่า
3K
