พี่ครับ น้องชายคนนี้กลับมาให้พี่กินเต็มที่แล้วครับ

บทที่ 33 เข้าร่วมงานเลี้ยง

​ร่างเล็กในเสื้อเชิ๊ตสีขาว สวมด้วยสูทสีชมพูสดใสทับเข้ากันดีกับสีกางเกงสีชมพู รองเท้าสีขาวเงาวับ หูกระต่ายสีขาวปักด้วยด้ายเงินเป็นรูปนกตัวเล็ก เมื่อต้องแสงจะประกายวิบวับเล็กน้อย ต่างหูรูปนกชนิดเดียวกันกับที่โบว์หูกระต่ายทำให้รู้ว่าเป็นชุดเซ็ตเดียวกันอย่างแน่นอนนั้นเข้ากันดีมาก ขับให้ใบหน้าเกลี้ยงเกลาดูมีความขี้เล่นอยู่

​ใบหน้านุ่มนวลวันนี้ถูกปัดแต่งให้มีสีชมพูเล็กๆที่แก้มและเปลือกตา ดูเหมือนเด็กน้อยที่น่าทะนุถนอมและยากที่จะอยากเข้ามารังแกได้ ผมถูกเซ็ตขึ้นอย่างเป็นระเบียบ เหมือนคุณชายน้อยผู้หนึ่งที่สูงศักดิ์ คนมองตัวเองที่ถูกจับใส่นั่นนี่ด้วยความมึนงง

“เรียบร้อยแล้วค่ะ วันนี้คุณชายรองสวยมาก น่ารักมาก ดูดีเป็นที่สุดเลยค่ะ” ดาวี่กล่าวออกมาอย่างภาคภูมิใจ

“ผิวเรียบเนียนน่าสัมผัสนี้ทำให้แต่งหน้าได้ง่ายมากๆเลย คุณชายรองคือคนที่ผิวดีที่สุดตั้งแต่ที่แยมมี่เคยเข้าวงการมาเลยค่ะ” หญิงอีกคนที่ช่วยดูผิวพรรณและการแต่งหน้ากล่าวออกมาอย่างพอใจ

“ถ้าคุณชายใหญ่เห็นคุณชายรองในลุคนี้ล่ะก็...มีห้ามไม่ให้ไปงานแน่เลย” เรนินแกล้งคาดเดาออกมา กระนั้นเธอก็ไม่ได้คิดอย่างจริงจังว่าความคิดของคุณชายใหญ่นั้นตรงกับเธอราวกับก้อปวางเลย

“ไม่ได้นะ คุณชายรองงดงามขนาดนี้ ต้องอวดโฉมให้ไอ้พวกมีตาหามีแววพวกนั้นรู้สะบ้าง หึ่ย! ถ้าไม่กลัวว่าคุณชายใหญ่จะด่า พูนี่แหละที่จะไปเม้นบอกความจริงทุกคนว่าคุณชายรองถูกล่อลวงอย่างไรบ้างน่ะ” แชมพูพูดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในโซเชียลอย่างมันส์ปาก ก่อนจะชะงักไปเล็กน้อยเพราะรู้ดีว่าเรื่องนี้คุณชายใหญ่ให้ทุกคนเก็บปากเงียบ เพื่อที่จะไม่ได้ทำให้คุณชายรองเสียใจ

“พี่จะไปบอกใครล่ะครับเนี่ย ไม่ต้องชมผมแล้ว แค่นี้ก็เขินแย่แล้วครับ” เด็กน้อยบิดไปมาด้วยความเขินอาย เหล่าแม่ยกที่สถาปนาตัวเองแล้วเสร็จมองด้วยความเอ็นดู

“ไปเถอะค่ะ คุณชายใหญ่รออยู่แล้วแน่เลย” ดาวี่กล่าวออกมาหลังจากถลึงตาใส่ลูกมือด้วยความหงุดหงิด ถ้าคุณชายรองร้องไห้ออกมาก่อนจะไปงานล่ะก็...มีหวังถูกไล่ออกยกขบวนแน่ๆ

“อื้ม” ปลายฝนเดินลงมาชั้นล่าง เขาก็เห็นอย่างที่สาวๆผู้ช่วยบอก พี่ชายของเขานั่งหน้าหล่ออ่านเอกสารในไอแพดไม่วางตา คนสวมชุดสีแดงเลือดหมูซึ่งดูเหมือนจะจัดมาเพื่อให้เข้ากับเขาโดยดาวี่ พี่ชายเซ็ตผมง่ายๆแต่ก็ยังดูดีมากในสายตาของเขาอยู่ดี เด็กน้อยวิ่งลงไปหาก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปดูว่าพี่ชายกำลังอ่านอะไรในไอแพด

​กลิ่นหอมฟุ้งของคนเป็นน้องลอยเข้าปะทะจมูก ผมที่ถูกเซ็ตมาอย่างดีบังหน้าจอในมือ ทำให้คนอายุมากกว่าต้องวางไอแพดลงแล้วคว้าร่างเล็กๆมาไว้ในอ้อมแขน

“พี่ อย่าแกล้งสิครับ” ปลายฝนดิ้นไปมาหลังจากที่ถูกพี่ชายตัวดีหอมเข้าไปที่แก้มซ้ายขวาอย่างหมันเขี้ยว เนื่องจากเขาไม่ได้กดแรงตัวเองลงไปมากนัก พร้อมกับหนวดที่เพิ่งเริ่มปรากฏเป็นตอ ดังนั้นมันจึงทำให้ปลายฝนรู้สึกจักจี้จนดิ้นหนีไม่หยุด

“แต่งหน้าทำไม?” ต้นหนาวเอ่ยถามขึ้นหลังจากปล่อยให้น้องชายไปยืนตรงหน้าของตนเอง

​ไม่ใช่ว่าเขาไม่ชอบ เพียงแต่ปลายฝนตอนนี้ดูน่ารักเกินไป ต่อให้คนไม่แต่งหน้าก็ดูน่ารักอยู่แล้ว แค่นั้นเขาก็หวงจนไม่อยากปล่อยให้เด็กน้อยของเขาหนีไปเที่ยวเล่นที่ไหนแล้ว ตอนนี้ยังมาเพิ่มความน่ารักใส่เข้าไปอีก คิดว่าเขาจะไม่คลั่งรักให้ตายไปเลยหรือไง

“ไม่น่ารักหรอครับ” ปลายฝนแตะไปที่แก้มของตนเองอย่างไม่มั่นใจ ต้นหนาวมองดูน้องน้อยที่ไม่ได้รู้เลยว่าตัวเองมีเสน่ห์มากขนาดไหนด้วยความเหนื่อยใจ

“น่ารัก”

“แล้วพี่ชอบไหม” ปลายฝนดีใจอย่างมากที่พี่ชายเอ่ยชมตนเอง เขากอดคอคนตัวใหญ่เบาๆ

“ชอบ ชอบมาก....แต่ไม่ชอบให้แต่งหน้าให้คนอื่นเห็น”

“หือ? ถ้าผมไม่แต่งให้คนอื่นเห็น แล้วจะแต่งทำไมล่ะ” ปลายฝนผละออกไป มองหน้าต้นหนาวเหมือนกับยังไม่เข้าใจความหึงหวงที่เริ่มปะทุนี้

​ไม่เพียงแค่คนเป็นพี่ไม่ยอมตอบเท่านั้น เขายังกวาดตามองน้องชายอย่างละเอียด คิ้วของเขาค่อยๆขมวดเป็นปมมากขึ้นไปอีกเมื่อเห็นว่าน้องดูดีขนาดไหน

“ไปเปลี่ยนชุดแล้วก็ล้างหน้าล้างตาก่อน” ต้นหนาวออกคำสั่งกับน้องชายอย่างไม่พอใจ เด็กน้อยจะทำตัวน่ารักกับเขายังไงก็ได้ แต่ไม่สามารถไปทำตัวน่ารักต่อหน้าคนอื่นได้!

“ห๋า? ไม่เอา ผมไม่อยากเปลี่ยนแล้ว” ปลายฝนเดินถอยหลังพร้อมส่ายหน้า

“ทำไม” เห็นน้องชายตั้งป้อมดื้อดึงแบบนั้น บรรยากาศรอบๆตัวของต้นหนาวก็เย็นยะเยือกมากขึ้น เหล่าคนงานได้แต่มองหน้าคุณชายรองอย่างลุ้นระทึก ถ้าตอบไม่ดี มีหวังไม่ได้ออกจากบ้านแน่ๆเลยวันนี้

“ผมนั่งให้พี่ๆเขาแต่งเป็นชั่วโมงๆ แล้วถ้าให้ผมไปเปลี่ยนใหม่ ผมก็มีรากงอกที่ก้นแล้ว นี่!” ปลายฝนบ่นออกมาอย่างไม่ใคร่จะพอใจนัก เขายังชี้ไปที่ก้นของตนเองซึ่งนั่งมานานกว่าชั่วโมงให้ดูด้วย

​ท่าทางส่ายก้นเล็กๆเหมือนไม่ได้ตั้งใจ แต่กลับยั่วยวนอารมณ์คนเป็นพี่ให้มากขึ้นเป็นเท่าตัวนั้นทำเอาคนอื่นๆตกใจมากยิ่งขึ้น ถ้าไม่ติดที่ว่าเด็กน้อยอายุ 17 ปี มีหวังวันนี้ได้คลานลงจากเตียงแน่

​ไม่สิ!​

​อาจจะไม่สามารถลุกขึ้นมาได้ด้วยซ้ำ

​ใครใช้ให้เจ้าตัวส่ายก้นงามๆของตนเองต่อเสือล่อจระเข้แถวนี้อย่างไม่อายฟ้าดินกันล่ะ ไม่รู้หรือไงว่าสัตว์กินเนื้อกำลังจับจ้องเหยื่อตัวนี้อยู่น่ะ

“ปลายฝน” ต้นหนาวคำรามออกมาเป็นการเตือนให้น้องชายหยุดยั่วเขาได้แล้ว ปลายฝนหันมามองอย่างไม่เข้าใจ ก่อนจะเห็นสายตาอำมหิตของพี่ชายก็เศร้าลงทันที

“ผมขอโทษ” แม้จะไม่รู้ว่าตัวเองผิดอะไร แต่ปลายฝนก็พูดมันออกมาเงียบๆ

​ท่าทางรู้สึกผิดกับสิ่งที่ตัวเองไม่ได้ตั้งใจนี้กำลังทำลายความอดกลั้นของคนเป็นพี่อย่างมาก ถ้าไม่ใช่เพราะเชษเห็นว่าจะเลยเวลาแล้วจึงได้เอ่ยเตือนทั้งสองคน คาดว่าสองพี่น้องจะต้องคลุกวงในกันเป็นแน่แท้

“ประธานครับ คุณชายรองครับ รีบไปเถอะครับ ตอนนี้งานน่าจะเริ่มไปครึ่งชั่วโมงแล้วนะครับ” งานเลี้ยงนี้ ถ้าไปสายก็ไม่ได้เป็นอะไร แต่ถ้าไปสายเกินกว่าชั่วโมงหนึ่งนี่อาจจะกลายเป็นจุดเด่นของงานมากเกินไปแล้ว

​ดูจากคำเชิญของบ้านใหญ่ที่ร่อนไปทั่วบ้านทั่วเมืองราวกับกลัวว่าคนอื่นจะไม่รู้ว่า “เหมันต์” ที่เป็นประธานบริษัทใหญ่โตนั้นคือลูกหลานของพวกเขาด้วยเช่นกัน

“พี่” ปลายฝนแอบมองพี่ชายอย่างกล้าๆกลัวๆ เมื่อเห็นว่าต้นหนาวอ้าแขนขึ้นก็พุ่งเข้าไปเกาะอย่างรวดเร็วเหมือนกลัวว่าพี่ชายจะเปลี่ยนใจ

​คนคิดไม่ซื่อที่ได้เห็นก็ไม่รู้ว่าจะต้องบอกกับน้องชายว่าอย่างไรดี เขาไม่ได้โกรธเจ้าตัวเลย เพราะทั้งหมดมันเป็นเขาเองที่รู้สึกมากเกินไป เก็บกดมากเกินไป ที่จริงในทุกๆอิริยาบถของน้องชาย เขาก็คิดมันทั้งนั้นแหละ เพียงแต่ยังควบคุมได้บ้าง แต่ครั้งไหนที่เริ่มควบคุมไม่ได้เหมือนครั้งนี้ ก็ต้องทำให้น้องหยุดที่จะยั่วเขาก่อน ไม่อย่างนั้นเขาอาจจะไม่ทนก็ได้

​สองคนพากันขึ้นรถเพื่อไปยังบ้านใหญ่ที่พวกเขาเกลียดชังนักหนา ปลายฝนนั้นยังทำท่าทางคิดถึงทวดผู้มีเมตตาจนต้นหนาวสงสารน้อง อย่างไรก็ตามในความคิดของปลายฝนนั้นกลับไม่ได้น่าสงสารเลยแม้แต่น้อย

​ครั้งก่อน ทวดใช้เขาเป็นเหยื่อเพื่อที่จะสร้างภาพลักษณ์ที่ดีของตนเอง เช่นนั้น...ครั้งนี้ เขาขอใช้ทวดเป็นเครื่องมือเพื่อทำให้เขามีภาพลักษณ์ที่ดีบ้างจะเป็นไรไป

​จริงไหม?

​ไม่นานรถหรูราคากว่า 100 ล้านก็มาถึงบ้านที่จัดงานใหญ่โต ผู้คนทยอยมากันเกือบจะหมดแล้ว ดังนั้นที่หน้าบ้านจึงไม่ได้เต็มไปด้วยผู้คนอื่น ต้นหนาวก้าวเท้าลงมาก็มีคนมากมายมาต้อนรับแล้ว คนเป็นพี่รอให้น้องชายควงแขนเข้างานอย่างไม่เกรงใจสายตาใดๆเลยแม้แต่น้อย ถึงจะมีข่าวออกไปแบบนั้น ทว่าเขาที่มาร่วมงานด้วย คิดว่าคนจะกล้าพูดมันออกมาส่งเดชหรือ?

“คุณชาย เชิญทางนี้เลยครับ คุณท่านแจ้งไว้แล้วว่าถ้าคุณชายมาให้เชิญเข้าไปข้างใน” พนักงานคนหนึ่งกล่าวออกมาด้วยความสุภาพและกระตือรือร้น ปลายฝนมองบ้านใหญ่ที่ไม่ได้มานานหลายสิบปีด้วยความไม่พอใจชั่วครู่ ก่อนที่จะเปลี่ยนสายตาตนเองให้เป็นการมองด้วยความคิดถึง เขามองบ้านก่อนจะหันไปหาพี่ชาย แล้วก็พบว่าคนอายุมากกว่ามองตนเองอยู่ก่อนแล้ว

​น้องน้อยแสร้งหลบตาเล็กน้อยเพื่อทำอารมณ์ หลังจากนั้นก็สูดเอาลมหายใจเข้าลึกๆ ต้นหนาวมองดูอีกฝ่ายด้วยความห่วงใย เขาอยากจะบอกน้องว่าถ้าไม่ไหวก็ไม่ต้องฝืนเลย พวกเขาไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้ ถ้าต้องการที่จะทดแทนความเมตตาจอมปลอมนั่น ก็แค่ส่งเงินมาสักก้อน คนพวกนั้นก็ดีใจจนแทบจะตีลังกากลับหลังแล้ว ยิ่งสถานการณ์ของบ้านใหญ่ที่เริ่มเลวร้ายลงเรื่อยๆเนื่องจากคู่แข่งที่สามารถขนส่งสินค้าด้วยตนเองผ่านแพลตฟอร์มของเขาด้วยแล้ว คาดว่าอีกไม่นานจะต้องไม่มีปัญญาทำธุรกิจต่อไปได้แน่ๆ

​เพราะเห็นเส้นทางที่กำลังจะร่วงโรยแบบนั้น ไม่แปลกเลยที่คนจากบ้านใหญ่ต้องการตัวพวกเขามากในตอนนี้

“อ๊า มาแล้วหรอ หลานรัก” เสียงแหลมของป้าใหญ่ดังขึ้นทันทีที่พวกเขามาถึง เธอกรีดกรายเดินเข้ามาหา เรียกให้สายตาของผู้คนมากมายได้มองเห็นหลานๆของเธอ

​ไม่กี่วันก่อน เธอเองได้เห็นเช่นกันว่าผู้นำประเทศถึงกับไปหาสองพี่น้องด้วยตนเอง ทั้งยังดูให้เกียรติอีกฝ่ายอย่างมาก ดังนั้นด้วยชื่อเสียงนี้จึงทำให้บ้านของเธอหน้าบานไปด้วย แม้ว่าจะรังเกียจที่หลานนอกไส้คนนั้นเกาะแกะหลานของเธอ กระนั้นพอเห็นว่าเขาจะมาอยู่ร่วมกันในฐานะของสะใภ้ ความรู้สึกอคติก็ลดลงไปด้วย อย่างน้อยๆถ้าพูดถึงการแบ่งสมบัติ ก็เท่ากับว่าหลานชายได้หาเมียมาอยู่ด้วย ไม่ใช่ต้นหนาวหาเมียมาแบ่งสมบัติด้วยคนหนึ่ง ไอ้เด็กกำพร้าก็หาเมียมาแบ่งสมบัติด้วยอีกคนหนึ่ง เพราะได้ยินข่าวนี้ คนในบ้านใหญ่ต่างก็พอใจเป็นอย่างมาก

​พวกเขาถึงกับรู้สึกว่าตนเองตัดสินใจพลาดไปแล้วกับเรื่องที่ไล่บ้านน้องสี่ออกไป ถ้ารู้ตั้งแต่แรกว่าหลานชายของเธอมีจิตคิดเช่นนั้นกับเด็กกำพร้านั่น พวกเธอก็ไม่ต้องมากีดกันอะไรแบบนี้

​เห็นสีหน้าของป้าใหญ่ ต้นหนาวก็แค่นหัวเราะออกมา คนๆนี้หายใจเข้าหายใจออกก็เป็นการแบ่งสมบัติ นี่คงจะคิดว่าจะนับรวมสมบัติของเขาไปเป็นของบ้านใหญ่ด้วยล่ะสิถึงได้ทำหน้าแบบนั้นออกมา

​สำหรับต้นหนาวและปลายฝนแล้ว ไอ้ของที่เรียกว่าสมบัติของบ้านใหญ่ก็ไม่ต่างอะไรกับเศษเงิน มันไม่ได้มีค่าสำหรับพวกเขาเลย แล้วที่มาวันนี้...ถ้าไม่ใช่เพราะปลายฝนอยากจะเจอทวดอีกสักครั้ง พวกเขาก็ไม่คิดมาเหยียบบ้านโสโครกนี้หรอก

“พี่” ปลายฝนรีบหลบไปข้างหลังของต้นหนาวทันทีเมื่อป้าใหญ่มาถึงตัว ท่าทางหวาดกลัวนั้นอยู่ในสายตาของทุกคนเป็นอย่างดี กระทั่งนักข่าวเองก็ยังจับภาพนั้นเอาไว้ด้วยเช่นกัน

​คนเป็นพี่เองก็ไม่ได้ว่าน้องชายที่เสียมารยาทต่อผู้ใหญ่ เขายืนบังหน้าน้องชาย ทำท่าเหมือนภูผาที่แข็งแกร่งพร้อมปะทะลมร้อนหนาว ไม่ให้น้องชายต้องรับผลกระทบใดๆ

​ป้าใหญ่ที่เข้ามาอย่างอารมณ์ดีต้องชะงักค้างไป ใครจะคิดว่าเจ้าเด็กขี้ขลาดคนนี้จะแสดงท่าทางหวาดกลัวเธอออกมาอย่างไม่ไว้หน้า

“หลานรัก ไม่เจอป้านานเลยจำป้าไม่ได้หรอ มาสิจ๊ะ...ให้ป้าดูหน่อยว่าหลานโตขนาดไหนแล้ว” ป้าใหญ่ยังใช้ทักษะหน้าหนาของตนเองต่อไป เธอกางมือออกเหมือนกับผู้ใหญ่ใจดี แต่ปลายฝนที่เห็นแบบนั้นก็ซบหัวลงที่หลังพี่ชายพร้อมกับส่ายหน้าไปมาอยู่อย่างนั้น

“อย่า อย่าทำผม อย่าตีผม ผมเจ็บ อึก!” จู่ๆ ก็เกิดเหตุไม่คาดฝันเสียอย่างนั้น ร่างของปลายฝนสั่นเทาเหมือนกับลูกนก ต้อนหนาวที่รับรู้ได้ก็นึกไปถึงวันที่พวกเขาตัดสินใจย้ายออกจากบ้านใหญ่ ตัดขาดไม่เหลือเยื่อใย นั่นก็เป็นวันที่พวกเขากลับมาเจอน้องชายร้องไห้กอดตัวเอง นอนหนาวสั่นอยู่ในห้องน้ำ ท่าทางเหมือนกับลูกนกปีกหักที่ถูกพ่อแม่ทิ้งแล้วเจองูยักษ์พยายามเข้ามากัดกินให้ตาย

​ภาพวันนั้นประสานเข้ากับภาพของป้าใหญ่ที่เดินนวยนาดมาพร้อมกับเล็บสีแดงเพลิงเหมือนกับวันนี้ เขารู้ได้ทันทีว่าน้องชายของเขากำลังกลัวเรื่องอะไร

“ปลายฝน มองพี่ ไม่เป็นไร พี่อยู่ที่นี่ ไม่ต้องกลัว”

“ฮึก พี่ พี่ พี่อย่าทิ้งผมไปนะครับ ผมกลัว ป้าใหญ่จะตีผมถ้าพี่ไป ฮือ ละ ลุงใหญ่ก็เกลียดผม ลุงรองก็ด้วย ลุงสาม...ลุงสามจะข่มขืนผม!” เมื่อพูดถึงตรงนี้ ปลายฝนก็ร้องไห้หนักกว่าเดิม

​ทว่าบรรยากาศกลับเงียบสงัด เด็กน้อยที่ทำหน้าตาขวัญผวานี้เหมือนกับคนที่มีอาการทางจิตแล้วได้เจอกับสิ่งกระตุ้นอย่างแรง ขวัญของเขากระเจิงไปหมดจนไม่สามารถควบคุมตนเองได้ ปากคอสั่นระรัว หน้าตาซีดเผือดดูน่าสงสารอย่างมาก

​ผู้คนมากมายไม่เคยคิดว่านี่เป็นแค่ทักษะการแสดงของปลายฝนเลย พวกเขาจะเชื่อได้อย่างไรว่าเด็กอายุ 17 ปีจะทำได้ถึงขนาดนั้น ถ้าเป็นคนอื่นก็อาจจะทำได้ในการหลอกลวง ทว่าร่างกายที่สั่นเทา ปากซีด หน้าเสียแบบนี้ มันไม่ใช่ทักษะการโกหกที่จะแกล้งกันได้

​ปลายฝนที่ตัวสั่นเทาอยู่นั้นเหลือบมองคนมาใหม่ที่ร้อนรนอย่างมาก เขาอยากจะหัวเราะออกมาจริงๆ ในที่สุดตัวแสดงก็มาครบเสียที

..............................