龙束缚
Chapter 14
“วันนี้นายไม่มีงานใช่ไหม”เสียงนุ่มเอ่ยถาม ผมจึงเงยหน้าขึ้นมองคิ้วเรียวพลันขมวดเข้าหากันแน่นขึ้น พลางวางแก้มกาแฟลง
“ฉันอยากให้นายไปที่ร้านขายของเก่าร้านหนึ่งเป็เพื่อนหน่อย”จิวซืออธิบายพลันยกแก้วกาแฟขึ้นจิบเพียงนิด
“วันนี้เป็วันหยุดของฉันเอาสิ” ผมเอ่ยตอบรับพร้อมยิ้มให้บางๆ
รถหรูสัญชาติอังกฤษแล่นมาจอดที่หน้าร้านขายของโบราณร้านหนึ่งพอถึงหน้าร้าน ดวงตากลมโตพลันเบิกตากว้างด้วยความใ
“ร้านตระกูลเสี่ยวนี้!”เสียงใสเอ่ยขึ้นทำให้จิวซือที่หันมามองพร้อมคิ้วเรียวสวยที่ขมวดเข้าหากันอย่างงงๆ
“นายเคยมาหรอ”
“ฉันเคย...มาค้นร้านนี้”เมื่อผมตอบจบ จิวซือก็หัวเราะออกมาดังลั่นรถ จนทำให้ผมแสดงสีหน้าไม่พอใจออกไป
“นายบ้าหรือเบาร้านนี้เป็ร้านของตระกูลเสี่ยว หาเื่ใส่ตัวซะเปล่า” เสียงนุ่มเอ่ยไม่จริงจังแต่ก็ทำให้ผมหงุดหงิดได้เหมือนกัน อยู่ๆก็รู้สึกว่าน้อยใจกับคำพูดของจิวซือขึ้นมา
ทำไม่นี้อารมณ์ผมมันแปรปรวนง่ายแบบนี้
กริ๊ง! เสียงกระดิ่งของประตูหน้าร้านดังขึ้นคนภายในร้านที่มีเพียงคนเดียวเงยหน้าขึ้นมามองพลางยกยิ้มต้อนรับด้วยความยินดีเมื่อเห็นหน้าจิวซือ
“มารับของที่สั่งไว้ใช่ไหมครับ”เสียงหนาของคนที่น่าจะเป็พนักงานของร้านเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้ม
“อื้ม” จิวซือเอ่ยตอบไปเพียงแค่นั้น พลางกวาดสายตามองไปรอบๆร้าน
“เ้าของร้านไม่อยู่หรอ”
“อ๋อเ้านายออกไปรับของกับ...” เหมือนคนถูกถามจะพึ่งนึกอะไรออกจึงปรายตามามองหน้าผม แล้วหันมายกยิ้มแห้งๆให้จิวซือ
“เดี๋ยวผมเข้าไปเอาของมาให้นะครับ”เมื่อเอ่ยเสร็จ เขาก็รีบเดินเข้าไปด้านหลังของร้าน
ผมมองตามอย่างสงสัยขาเรียวก้าวไปข้างหนึ่ง
“นี้” แต่กลับถูกจิวซือเตือนเอาไว้ก่อน จึงได้แต่ยกยิ้มให้ไปเท่านั้น
“มันเคยชิน” เสียงใสเอ่ยบอกพร้อมรอยยิ้มหวาน ก่อนจะเดินมานั่งตามที่จิวซือดึงมา
กริ๊ง! เสียงกระดิ่งของร้านดังขึ้นอีกครั้งแต่ลูกค้าที่เข้ามาทำให้ผมนั่งนิ่งไม่แม้แต่จะหายใจ สายตาดุปรายตามองผมและจิวซือที่นั่งติดกันนิ่งเรียบข้างๆเจียนหลินมีคุณหนูซูฮวายืนเคียงข้าง
ทั้ง2คนดูเหมาะสมกับมาก
เหมือนัเคียงดอกไม้งาม
“ของได้แล้วครับ” เสียงของพนักงานในร้านดึงสติของผมให้เลิกสนใจคนทั้ง2
ใบหน้าเนียนหันมามองกล้องไม้สีดำที่ถูกนำมายื่นให้คิ้วเรียวก็พลันขมวดเข้าหากันแน่นด้วยความสงสัย
“มันคืออะไร” ผมเอียงหน้าเข้าไปกระซิบใกล้ๆจิวซือโดยมีสายตาดุของเจียนหลินจ้องมองอยู่ไม่ละสายตา คิ้วเข้มกระตุกเพียงนิดก่อนจะนิ่งเรียบแบบเดิม
“บอกไม่ได้” จิวซือหันมาบอกพร้อมใบหน้าเซ็ง ซึ่งผมก็ยู่ปากใส่จิวซืออย่างที่เคยทำบ่อยๆด้วยความเคยชินพลันหันมาสบตากับเจียนหลิน ที่ดูจะน่ากลัวเพิ่มขึ้นเพราะบรรยากาศกดดันด้วยความนิ่ง
“ได้ของแล้ว...เรากลับกันเลยดีไหม”หันมาเอ่ยชวนจิวซือไม่เต็มเสียง
“ได้” เสียงนุ่มตอบรับ พลางหันมาพูดคุยอีกนิดหน่อย ก่อนจะลุกขึ้นผมจึงรีบลุกขึ้นตามจิวซือ จึงทำให้รู้สึกหน้ามืดนิดหน่อยมือเรียวจึงเกาะแขนจิวซือไว้กันล้ม
ส่วนเจียนหลินพอเห็นผมเซถอยหลังไปก้าวหนึ่ง กายแกร่งก็ทำท่าจะลุกขึ้นมารับแต่ก็ยั้งตัวเองไว้ก่อน
“เป็อะไร” เสียงนุ่มเอ่ยถามด้วยใบหน้าเป็ห่วง เพราะจิวซือเห็นหน้าผมซีดๆ
“หน้ามืดนิดหน่อย” เสียงใสเอ่ยบอกพลางสะบัดหน้าไปมาเพื่อไร้อาการที่เป็ แต่กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆจากตัวของคุณหนูซูฮวากับทำให้อาการมันแย่ลง
“!!!” ผมล้มลงต่อหน้าทุกคนที่อยู่ในร้านเจียนหลินที่นั่งห่างจากพวกผม2คนวิ่งมารับตัวผมไว้ได้ทันก่อนที่จะล้มลงไปนอนกองกับพื้น ส่วนจิวซือเมื่อเห็นว่าผมไปอยู่ในอกของเจียนหลินก็เบิกตามองด้วยความใปนอึ้ง
127K
