เสียงความเคลื่อนไหวแ่เบาด้านนอกทำเอาไฉซีฮันที่กำลังจะเข้านอนชะงักเขาดึงหุ่นที่ซ่อนไว้ใต้เตียงขึ้นมาห่มผ้าให้แล้วพลิกตัวเข้าไปฉากด้านข้างสวมเสื้อผ้าอย่างรวดเร็วก่อนจะไปยืนแอบข้างหน้าต่างประเมินจากฝีเท้าคนข้างนอกสงสัยว่าอาจจะเป็สตรี เมื่อเห็นว่าผู้บุกรุกซ่อนอยู่ระเบียงโรงเตี๊ยมเขาจึงได้แอบออกไปทางหน้าต่างอีกบานหนึ่ง
แอ้ด.....!
นางแง้มหน้าต่างอย่างแ่เบากระโจนเข้าในห้องพักโอ่อ่าของเ้าของโรงเตี๊ยมเหย้าไคซินควันนิทราที่นางพ่นก่อนหน้านี้น่าจะได้ผล ร่างที่นอนหันหลังคลุมผ้าห่มถึงคอยังคงไม่ไหวติงนางมองไปรอบๆ ห้อง
‘ช่างหรูหราสมกับเป็ห้องพิเศษของเ้าของโรงเตี๊ยม’
นางตรงไปเปิดดูตู้เสื้อผ้าคลำไปทั่วแต่ก็ไม่เจอสิ่งใด เดินไปหลังฉากเพื่อดูว่ามีสิ่งใดปกติบ้าง แต่ก็ไม่เจอทันใดหน้าต่างบานที่นางใช้แอบเข้ามาก็ถูกเปิดออก ชายชุดดำผู้หนึ่งพุ่งเข้ามาทันที
“เ้าเป็ใคร?”นางตวาดแต่ยังคงรักษาระดับเสียงมิให้ดังจนเกินไป
“เป็คนที่จะคอยติดตามเ้า”
ทั้งสองมิได้ใช้อาวุธทว่าใช้เพลงหมัดมวยในการต่อสู้กันอย่างเข้มข้นโหลวฉางซีคาดไม่ถึงว่าคนผู้นี้จะเก่งกาจกระทั่งยึดสองมือของนางไว้แน่นก่อนจะพลิกท่าใหม่จนกลายเป็นางประสานมือและถูกชายชุดดำกอดเอาไว้
นางยกเท้าขึ้นหมายจะกระทืบเขาทว่าคนผู้นั้นกลับหลบหนีอย่างว่องไว และพาร่างของนางกลิ้งขึ้นไปบนเตียงจนชนบุรุษที่นอนอยู่ก่อนกลิ้งไปติดพนัก อีกฝั่ง
“เ้า้าสิ่งใดจากเ้านายของข้า?”
นางพาร่างของเขากลิ้งกลับออกจากเตียงชายหนุ่มได้กลิ่นหอมชื่นใจจากผิวแก้มเนียน เขาเผลอสูดลมหายใจเข้าไปจนเต็มปอด
“อือ....หอม”
“คนเลวเ้าคิดเอาเปรียบข้า!”ร้องกัดฟันร้องออกมา ดิ้นแรงขึ้นจนเขายอมปล่อย
หญิงสาวชุดดำกระโจนออกจากห้องของเถ้าแก่ไฉอย่างว่องไวโดยมีชายชุดดำกระโจนตามมาห่างๆกระทั่งนางหลบเข้าไปในจวนนายอำเภอเขาจึงได้กลับโรงเตี๊ยม
‘เป็เ้าจริงๆ ด้วย!’
โหลวฉางซีหลบเข้าไปในเรือนได้ก็รีบยกมือขึ้นถูแก้มแรงๆนางใบหน้าร้อนผ่าวเมื่อนึกถึงว่าคนชุดดำผู้นั้นปลายจมูกเฉียดผิวแก้มของนางพ่นลมหายใจใส่จนร้อนผ่าว นางนึกอยากจะตัดจมูกคนผู้นั้นทิ้งเสียจริง
“พี่สี่ท่านเป็อะไรไป?”
“ข้าน่ะหรือ?ข้าก็อยากตัดจมูกคนบางคนทิ้งน่ะสิ”
“คนผู้นั้นคือใครหรือเ้าคะ?”
“ช่างเถอะ! เื่นั้นข้าจะจัดการเอง”
โหลวฉางซีรู้สึกแปลกใจที่เถ้าแก่โรงเตี๊ยมมีคนซึ่งวิทยายุทธ์สูงส่งคอยดูแลนางจึงหมายมั่นปั้นมือจะไปลอบสังเกตการณ์อีกครั้งหนึ่ง
ไฉซีฮันมายืนชะเง้ออยู่หน้าโรงเตี๊ยมั้แ่เช้าเขามองมือปราบกลุ่มหนึ่งเดินตรวจตราผ่านหน้าโรงเตี๊ยมไปแล้วถอนหายใจเฮือกจากนั้นก็เฝ้ารอกระทั่ง มือปราบอีกกลุ่มเดินผ่านมา เมื่อเห็นว่าในนั้นมีหญิงสาวที่ตนเฝ้ารออยู่ด้วยก็ยกยิ้มมุมปาก
“เถ้าแก่คนที่ท่านรอมาแล้วขอรับ!”
ไฉซีฮันหันไปถลึงตาให้จู่จิ๋นอิ่งคนสนิทที่ยืนอยู่ข้างหลังทันที
“หุบปากเ้าเถอะ! ไม่เช่นนั้นข้าจะอัดเ้า!”
จู่จิ๋นอิ่งเหมือนจะรับฟังแท้จริงกลับก้มหน้าหัวเราะหึๆ ต่ออย่างไม่ยี่หระ ส่วนไฉซีฮันก็รีบเดินเข้าไปขวางกลุ่มมือปราบที่กำลังจะเดินผ่านหน้าโรงเตี๊ยมไป
“ประเดี๋ยวก่อนขอรับท่านมือปราบ”
เหยาอิงิที่เพิ่งได้เลื่อนตำแหน่งเป็หัวหน้ามือปราบหน่วยที่หนึ่งเลิกคิ้วเป็เชิงถามไฉซีฮันรีบผายมือเชิญ
“เชิญพวกท่านเข้าไปตรวจในโรงเตี๊ยมให้ข้าหน่อยขอรับเมื่อคืนห้องของข้าถูกบุกรุก ดูเหมือนโจรผู้นั้นจะเป็สตรีเสียด้วยน่าเสียดายที่ผู้คุ้มกันทั้งสองของข้าเมื่อวานเมากันหนักไปหน่อยมิได้มาคอยดูแล”
มือปราบเหยาตะลึงเล็กน้อย“ไม่มีผู้าเ็และสิ่งของหายใช่หรือไม่?”
“มีขอรับ! ของมีค่าของข้าหายไป ข้าน้อยจึงรอแจ้งความกับหัวหน้าเหยา”
โหลวฉางซีแอบถลึงตา‘เถ้าแก่เลวผู้นี้ข้ามิได้หยิบฉวยสิ่งใดไปเสียหน่อย’
มือปราบทั้งหกเดินตามขึ้นไปตรวจชั้นสองของโรงเตี๊ยมเหย้าไคซินโดยมีเถ้าแก่ไฉเป็ผู้เดินนำหน้าให้ตรวจตราทั่วห้องพักของเราราวกับจะเยาะเย้ยให้นางได้รู้ว่าไม่จำเป็ต้องแอบเข้ามาในห้องเขาก็ได้เขายินดีจะเปิดห้องพักให้เหล่ามือปราบได้เห็นโดยเปิดเผย
“นี่ขอรับ!ต่างหูของท่านแม่ของข้าน้อยที่ใส่ถุงผ้าเล็กๆ เอาไว้หายไป น่าเสียดายยิ่งนักท่านแม่สั่งว่าให้เอาไว้มอบให้กับสตรีที่ข้าน้อยอยากได้เป็ภรรยาเสียด้วย”
โหลวฉางซีทนไม่ไหวที่เขาพูดจาโกหกเรื่อยเปื่อย
“เถ้าแก่ไฉเห็นตัวบุกรุกหรือไม่?”
เถ้าแก่หนุ่มปรายตามองหญิงสาวหน้าแฉล้มในชุดมือปราบ“ไม่เห็นขอรับ! ข้านอนหลับเป็ตายตื่นขึ้นมาจู่จิ๋นอิ่งจึงได้บอกว่าน่าจะเป็เพราะมีคนรมควันนิทราใส่ข้าคนร้ายรายนี้ร้ายกาจนัก รบกวนหัวหน้าเหยาช่วยจับกุมโจรให้ข้าทีตอนนี้ข้าหวาดกลัวมากเลยขอรับ”
สีหน้าหวาดกลัวของเถ้าแก่ไฉทำให้เหยาอิงิต้องแสดงความห่วงใยออกมา“เถ้าแก่้าความช่วยเหลืออันใดจากข้าก็บอกได้เลย”
“อืม...ข้าขอมือปราบสักสองคนไว้คอยเฝ้าดักจับคนร้ายที่นี่ได้หรือไม่?”
“ได้สิ! ท่านอยากได้คนใดบอกข้าได้เลย?”
“ความจริงหากจะขอให้มือปราบช่วยอยู่ดูแลสองคนก็อาจจะดูเอิกเกริกเกินไปและคนร้ายอาจจะสังเกตเห็นได้หากจะขอให้รองหัวหน้ามือปราบโหยวช่วยสวมชุดธรรมดามาคอยดูแลข้าจะได้หรือไม่ขอรับ?”
เขาปรายตามามองมือปราบหญิงที่ยืนแสยะยิ้มอยู่ข้างหลังเหยาอิงิ
“ไม่ทราบว่ามือปราบโหลวกลัวที่จะมาช่วยดูแลข้าน้อยหรือไม่?”
ท่าทางนอบน้อมเสแสร้งของเถ้าแก่ไฉทำเอานางร้อนไปทั้งหน้าทั้งหูนอกจากเขาจะโกหกเื่ที่นางขโมยต่างหูแล้วยังจะคิดบังคับให้นางต้องเฝ้าอยู่ที่นี่อีก
“อืม...มือปราบโหลวเป็รองหัวหน้าหน่วยของเรากล้าหาญและวรยุทธ์ร้ายกาจผู้หนึ่งข้าว่านางไม่กลัวโจรกระจอกที่บุกเข้ามาขโมยของให้ห้องท่านหรอก จริงหรือไม่?”เหยาอิงิหันไปมองหน้าโหลวฉางซี“ว่าแต่ท่านต้องช่วยดูแลนางให้ดีหน่อยเพราะนางคือคนสำคัญของหน่วยเรา”
“หัวหน้าเหยาไม่ต้องเป็ห่วงข้าน้อยจะจัดห้องนอนให้นางอยู่ติดห้องของข้าน้อย อาหารการกินที่พักล้วนสุขสบาย”เขากล่าวรับรองกับเหยาอิงิแล้วก็หันหน้ามาหานาง“งานนี้คงต้องลำบากมือปราบโหลวแล้วขอรับ”
โหลวฉางซีนิ่งอึ้งพูดไม่ออกหากนางปฏิเสธโอกาสจะสร้างชื่อเสียงก็ต้องลดน้อยถอยลง ด้วยฝีมือร้ายกาจของเถ้าแก่ไฉอาจจะป่าวประกาศบอกคนทั้งเมืองว่านางขี้ขลาด!
********************
ไรท์แนะนำ...อีบุ๊กเื่ "พลั้กรักมือปราบหญิง"
https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiNDQ1ODg3MCI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjY6IjE5MTc3NSI7fQ
966
![Night Chaos รัตติกาลอลหม่าน [END]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/a00758c5a9238fd412288e2535f1fe0c.webp)