เสนาบดีที่รัก (Yaoi)

第四十六章

        ทั้งสองคนประสานเสียงหัวเราะออกมาหลังจากพูดจาหยอกล้อกันแล้ว แต่เพียงไม่นานอาการเงียบขรึมก็ต้องกลับมาอีกครั้ง เมื่อคิดถึงสิ่งที่จะต้องเผชิญแล้วก็อดทุกข์ใจไม่ได้ พวกเขาต้องฝ่าฟันอุปสรรคต่างๆตั้งแต่เยาว์วัยมาจนถึงเดี๋ยวนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยสักนิด

        "ข้าคิดถึงเขาเหลือเกิน"น้ำเสียงละห้อยโหยของจื่อหลงทำเอาปู้เฉินปวดใจยิ่งนัก นายของเขาไม่เคยใช้น้ำเสียงเช่นนี้มาก่อนถึงแม้จะผ่านความยากลำบากมามากเพียงไหนก็ตาม เขาสะท้อนในหัวอก

        "อดทนอีกนิดเถอะขอรับ อีกไม่นานพวกเราก็จะพ้นข้อหาแล้ว ถึงวันนั้นนายท่านก็จะได้อยู่กับคุณชายฟ่านอย่างเหมาะสม"ปู้เฉินปลอบโยนผู้อื่นไม่เป็น คำพูดจึงทื่อทึ่ม หากแต่ล้วนออกมาจากใจทั้งนั้น จื่อหลงเลิกคิ้วกระบี่ขึ้นมองสบตาปู้เฉินด้วยสายตาพราวขำ

        "เดี๋ยวนี้พูดจาปลอบโยนผู้อื่นเป็นแล้วหรือ"ปู้เฉินใบหน้าเรียบเฉยแต่ใบหูกลับแดงลามมาจนถึงลำคอ ดวงตาเหยี่ยวถลึงมองคนตรงหน้าโจนปูดโปน เข่นเขี้ยวเอ่ยปาก

        "ท่านนี่นะ.."

        "หึหึ"

        "เอาเถอะ ข้าแค่อยากไปดูเขาให้รู้ว่าเป็นเช่นไรแล้วข้าจะไม่เรียกร้องอีก เจ้าก็รู้นี่นาว่าความคิดถึงนั้นมีฤทธิ์ร้ายกาจเพียงใด มันกัดกร่อนหัวใจได้ดีเสียงยิ่งกว่าพิษที่รุนแรงเสียอีก"ปู้เฉินไม่ตอบคำได้แต่ส่งสายตาเห็นใจมาให้

        "ไปเถอะขอรับได้เวลาแล้ว"ทั้งคู่ได้ยินเสียงฝีเท้าของท่านหมอเหยียนที่กำลังเดินมาตามโถงทางเดิน

        "ปู้เฉิน"น้ำเสียงหนักแน่นหยุดฝีเท้าของเขาเอาไว้ สายตาคำถามปรากฏขึ้นบนใบหน้า

        "ขอรับ"

        "ขอบใจเจ้ามาก"ทันใดนั้นใบหน้าที่มักเรียบเฉยปรากฏรอยยิ้มน้อยๆที่มุมปาก

        "ไม่เป็นไรขอรับ ข้าน้อยยินดี"ทั้งคู่เปิดประตูออกไปพร้อมกับหมอเหยียนเดินมาถึงพอดี

        "เอายานี่ไปให้คุณหนูสามด้วย ส่วนท่าน จื่อหลง อย่าทำอะไรให้ทางนั้นลำบากใจ ถึงเจ้าจะพูดอะไรกับคุณชายฟ่านก็มิอาจรับรู้ อาการคลั่งละเมอเป็นเพียงอาการไร้สติของเขา อย่าคิดมากล่ะ"จื่อหลงยิ้มน้อยๆ

        "ขอบคุณท่านมาก แค่นี้ข้าก็ทดแทนคุณของทุกท่านไม่หมดแล้ว"วฝ้าจางๆปรากฏขึ้นในดวงตาเหยี่ยวจื่อหลง

        "เหลวไหล เจ้ามิใช่ครอบครัวญาติพี่น้องของข้าหรือ เรื่องแค่นี้หากช่วยคนในครอบครัวตัวเองไม่ได้ ก็ไม่ต้องเป็นหมอเทวดาแล้ว"หมอเหยียนตวาดเสียงดัง

        "นั่นสิขอรับ ลำบากมากันถึงขั้นนี้แล้วยังจะมาเกรงใจกันอีก ไม่ไหวแล้วจริงๆ"ปู้เฉินสำทับเพราะมิอาจทนเห็นเจ้านายตนเองอ่อนแอเช่นนี้

        "เอาล่ะ พวกเจ้าไปกันได้แล้ว"หมอเหยียนโบกมือไล่ รอทั้งคู่หายลับไปจากสายตา เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ 'จื่อหลงเอ๋ย เจ้ามันอาภัพนัก ครานี้ขอให้คุณชายฟ่านปลอดภัยขอให้เขาได้มีความสุขบ้างในชีวิตบ้างเถอะ' หมอเหยียนได้แต่คิดในใจยืนลูบเคราขาวตัวเองขึ้นลงไปมา เพียงไม่นานเสียงฝีเท้าตึกตักดังมาจากทางด้านหลัง

        "หมอเหยียน พวกเขาเล่า"

        "เขาไหน"หมอเหยียนรู้ดีแต่เจตนาที่จะโยกโย้ ไห่เปียวเม้มปากสีสวยเอาไว้แน่นข่มอารมณ์อยากทำร้ายคนตรงหน้าให้เจ็บสาหัสสักครา

        "จื่อหลง"เขาเอ่ยเสียงห้วน

        "ข้าไม่รู้หรอก พวกเขาจะไปไหนหรือไปทำสิ่งใดไม่จำเป็นต้องบอกให้ข้ารู้นี่นา ข้าเป็นเพียงหมอตัวเล็กๆคนหนึ่งเท่านั้น"หมอเหยียนเอ่ยอย่างใจเย็นได้แต่นึกในใจถึงคนตรงหน้า ว่าคนผู้นี้ล้วนแต่ไม่มีค่าให้ควรครอบครองจริงๆ

        "ท่าน!..."ไห่เปียวนึกรู้ในใจแล้วว่าหมอท่านนี้ไม่ยอมปริปากเอ่ยความลับแน่ จึงพลิกแผนเปลี่ยนสีหน้าเป็นแย้มยิ้ม

        "ท่านหมอขอรับท่านอย่าพึ่งโกรธข้าเลย ข้าเพียงแค่เป็นห่วงเขาเท่านั้น"

        "ห่วงรึ จะห่วงเขาไปทำไมกัน เขาเก่งกาจกว่าเจ้าหลายเท่านัก"หมอเหยียนพูดเสียงเรียบ ไห่เปียวขุ่นใจกับคำกล่าวนี้หากกดมันเอาไว้ในอก

        "เห้อ! นี่ท่านช่างไม่รู้อะอไรเอาเสียเลย ข้าน่ะยามนี้ถือได้ว่าเป็นคนของจื่อหลง ถึงยังจะไม่มีอะไรเกินเลยไปมากกว่าถูกเนื้อต้องตัวแต่เช่นนี้ก็นับได้แล้ว"ไห่เปียวยามเหยียบย่ำผู้อื่นก็ไม่เคยนึกถึงสิ่งใด ยามนี้ถึงขั้นปิดหูขโมยกระดิ่ง หมอเหยียนได้แต่นึกอนาถในใจ

        "แล้วแต่เจ้าเถอะ ข้าไปล่ะงานข้ายังมีอีกมาก อ้อ จริงสิ หากเจ้าคิดว่าเป็นคนของท่านประมุขเช่นนั้นก็ทำตนให้เป็นประโยชน์เถอะ ไปดูของที่จะต้องเตรียมขนย้ายให้เรียบร้อย เช่นนี้ยังมีประโยชน์เสียงกว่า"กล่าวจบหมอเหยียนสะบัดแขนเสื้อดังพรึ่บแล้วเดินจากไป

        จื่อหลงและปู้เฉินควบม้าห้อตะบึงเต็มที่เพื่อจะให้ไปถึงปากถ้ำไม่ค่ำมากนัก ระหว่างที่ขี่ม้าสายตาของคนทั้งคู่ระแวดระวังเต็มที่ เหตุใดเขาทั้งสองที่มีวรยุทธสูงส่งไม่ใช้วิชาตัวเบาให้เกิดประโยชน์น่ะหรือ เพราะเขารู้ดีว่าไห่เปียวย่อมวางกำลังพลเอาไว้เขาเพียงแค่วางแหล่อปลาเท่านั้น

        "หึ"เสียงหัวเราะในลำคอของจื่อหลงดึงขึ้นเพียงครั้งปู้เฉินวิทยายุทธเป็นรองไม่กี่กระบวนท่าย่อมได้ยินชัดเจน เขายกยิ้มมุมปากเล็กน้อย ห้อม้าตามหลังนายตนไม่ถึงช่วงตัว หางตาเห็นเงาวูบวาบปรปากฏขึ้นตามพุ่มไม้ เขารีบกระตุ้นมาให้ขึ้นไปเทียบกับจื่อหลง แม้ไม่มีคำพูดใดออกจากปากแต่ทั้งสองต่างก็รู้ดีเพียงแค่สบตา ปู้เฉินแยกตัวเองออกจากผู้เป็นนาย หลอกล่อให้กลุ่มคนติดตามตนเองแทนจื่อหลง ทว่าคนกลุ่มใช่โง่งม เขาแบ่งคนออกเป็นสองกลุ่มแยกกันติดตาม ปู้เฉินนึกเยาะเย้ยในใจ 'รนหาที่ตายโดยแท้' เขาห้อเหยียดม้าไปตามเส้นทางคับแคบตรงดิ่งไปยังหน้าผา สายตากะคร่าวๆถึงจำนวนคนติดตามตนเองมา เมื่อเดาได้แล้วว่ามีกี่คนเขาจึงพุ่งม้าไปจนเกือบถึงแนวขอบหน้าผานั่นก่อนจะหันม้ามาเผชิญหน้ากับกลุ่มคน

        "เป็นคนของใคร"ปู้เฉินถามเสียงกร้าว ชายชุดดำเหล่านั้นหันมาสบตากันแล้วหันกลับไปมองคนบนม้า

        "จะคนของใครก็ช่างเถอะ เจ้าเตรียมตัวไปยังน้ำพุเหลืองได้แล้ว"คนที่ดูคล้ายจะเป็นหัวหน้าเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม

        "อ้อ! ข้านึกว่าพวกเจ้าอยากจะไปถึงได้รนหาที่"ปู้เฉินเอ่ยด้วยน้ำเสียงขบขัน

        "ยังไม่รู้ว่าโลกหน้ารอรับเจ้างั้นก็ไม่ต้องเตรียมตัวแล้ว"กล่าวจบกลุ่มคนจำนวนสิบคนต่างพุ่งอาวุธเข้าใส่ปู้เฉิน ทั้งมีดและกระบี่เสียดอากาศเสียงดังควับพุ่งเขาหาทั้งตนและม้า เจ้าม้าแสนรู้ยกขาหน้าสองข้าขึ้นปู้เฉินจับเพียงสายรั้งของมันอีกมือซัดอาวุธลับที่อยู่ตรงปอกแขนเข้าใส่พวกมันเต็มแรง อาวุธลับนี้บางเบาราวกับปีกจักจั่น พวกมันเห็นเพียงแสงสีเงินก่อนจะล้มลงนอนจมกองเลือด ถูกแล้วลำคอของพวกมันล้วนแต่ถูกมีดนี้กรีดลงไปจนถึงหลอดลม คนที่เหลืออยู่ขยับตัวเข้ารวมกลุ่มกันระวังตัวมากขึ้นเมื่อเห็นเพื่อนล้มลงเช่นนั้น

        "ยังจะต่อกรกับข้าอีกหรือ"ปู้เฉินตวาด"

        "ก็แค่นั้น ตอนนี้เจ้าไม่เหลืออาวุธลับอีกแล้วล่ะสิ"ยังมิทันขาดคำ ต้องเหลือกตาค้างเพราะปลายกระบี่แหลมคมถูกเสือกเข้ามายังตัวใจพอดี มันก้มลงมองคล้ายไม่เชื่อสายตาจากนั้นหงายหลังลงนอนกับพื้นดิน คนที่เหลือหวาดระแวงเต็มที่เพราะดูเบาฝีมือของปู้เฉินจึงสูญเสียเพื่อนไปไม่นอน

        "ยังไม่รีบไปอีก!"ปู้เฉินตวาดเสียงดัง พวกมันล้วนแต่ถูกนายสั่งมา กลับไปโดยงานไม่สำเร็จก็ต้องตายอยู่ดีไม่สู้ทำให้เต็มที่ยังจะดีกว่า

        หนึ่งในนั้นโถมตัวเข้าหาปู้เฉินพุ่งกระบี่เข้าใส่ แต่ปู้เฉินตวัดปลายกระบี่เพียงแผ่วทำให้ตาสองข้างของมันเลือดวึมออกมาทันที

        "อ๊ากกกก ตาข้า ตาของข้า"เสียงโหยหวนของมันดังเข้าประสาทเพื่อนทำเอาถอยหลังออกไปเล็กน้อย

        "ฆ่ามัน"สิ้นเสียงพวกมันที่เหลือจำนวนน้อยนิดกรูเข้าหาปู้เฉินอย่างรวดเร็ว ยังไม่ทันถึงครึ่งเค่อร่างชุดดำล้วนกองอยู่กับพื้นเลือดเจิ่งนองไปทั่ว ปู้เฉินพรูลมหายใจปรับการหายใจให้เข้าที่ จากนั้นวนม้าเลี้ยวกลับไปยังจุดหมายที่นายตนอยู่

        "จอกแหนตามมาไม่กลัวตายเลยเชียวหรหือ"จื่อหลงวนม้าไปมาสองรอบสำรวจคนที่ล้อมตนเองเอาไว้ พวกมันกระพริบตามิให้เหงื่อที่ไหลย้อยไหลเข้าตาตนเอง ลอบกลืนน้ำลายลงคอเบาๆ จื่อหลงล้วนสังเกตเห็นท่าทางเหล่านี้ปากได้รูปยกยิ้มเยาะ

        "จะฆ่าข้า?"

        "อย่ามาสอดรู้ว่าพวกข้าต้องการสิ่งใด เจ้ายอมให้จับง่ายๆจะดีกว่า คนเยอะขนาดนี้แข็งขืนไปก็เสียแรงเปล่า"หนึ่งในกลุ่มกล่าวเอาไว้ พวกมันลำบากใจกับคำสั่งที่ได้มา จับตัวให้ได้แบบยังมีลมหายใจ ห้ามทำร้ายรุนแรงถึงขั้นเลือดตกยางออก แต่ดูทีไอ้หนุ่มที่อยู่บนม้าคะนองตัวนั้นใช่จะยอมเป็นปลาในข้องให้จับได้ง่ายดาย แค่พลังเสียงที่เปล่งคำพูดออกมาก็ทำเอาพวกมันคล้ายหายใจติดขัดแล้ว

        "พวกเจ้ากำลังเล่นตลกให้ข้าดูอยู่หรือไง นักโทษประหารยังรู้โทษตัวเองว่าทำผิดอะไรถึงได้ถูกบั่นคอ แต่ข้าผู้ไม่รู้เรื่องราวกลับถูกพวกเจ้ากลั่นแกล้งรังแก เช่นนี้ยุติธรรมหรือ"

        "หุบปาก!"จื่อหลงแสร้งกระพริบตาปริบๆคล้ายหวาดกลัว ดูท่าจะเป็นหัวหน้าของพวกมันพยักหน้าเป็นสัญญาณคนที่เหลือกรูกันเข้ามาล้อมจับเขาเอาไว้ ใช่จะง่ายดายดั่งใจหวังจื่อหลงเพียงแค่กระแทกลมปราณภายในออกไปเหล่าคนต่างกระเด็นไปคนละทิศ

        "พวกเจ้านี่ตัวโง่งมหรือไร จะจับคนไยไม่ศึกษาเขาเสียก่อน"จื่อหลงอดหัวเราะกับความเขลาของคนกลุ่มนี้ไม่ได้

        "จับมัน!เอาให้มันเจ็บเล้กน้อยจนขยับตัวไม่ได้ก็พอ มิเช่นนั้นคงไม่พ้นผิด"หัวหน้ากล่าว พวกมันต่างผุดลุกขึ้นยืนด้วยท่าทางลุกลี้ลุกลนปราดเข้าไปรวบตัว จื่อหลงแค่อยากเล่นสนุกกับพวกมันจึงยอมให้หนึ่งในนั้นจับชายแขนเสื้อของเขาเอาไว้ได้

        "ได้ตัวมันแล้ว!"มันตะโกนพยายามกระชากจื่อหลงลงจากหลังม้าให้ได้ จื่อหลงแสร้งไร้กำลังให้มันแต่โดยดี พอเขาลงจากหลังม้าได้แต่กระแทกฝ่ามือเข้ากับอกของมันเต็มแรง ทันใดนั้นคนที่จับแขนเสื้อของจื่อหลงไว่้กระอักลิ่มเลือดออกมาจนกระเซ็นถูกแขนเสื้อของเขา จื่อหลงประกายตาวาววับวูบหนึ่ง จากนั้นก็สะบัดท่อนแขนแกร่งเข้ากับอกของมันซ้ำ

        "กล้าทำเสื้อข้าเปรอะเปื้อนเช่นนั้นหรือ ช่างไม่กลัวตายเอาเสือเลย"จ่ือหลงเข่นเขี้ยวกัดกรามด้วยความโมโห ตวัดปลายแขนเสื้อจนเกิดลมจากปราณภายในทำเให้มันหน้าหงายกระอักเลือดตาเหลือก จื่อหลงไม่คิดจะปราณีไว้ชีวิตผู้ใดทั้งสิ้น เขากระแทกฝ่ามือใส่กลุ่มผู้คนจนกระอักเลือดไปตามกัน สุดท้ายเขาเลิกเล่นดึงกระบี่สีดำสนิทคมกริบกระทักตัดเหล็กยังขาดสะบั้นลงไปที่คนกวาดเพียงสองครั้งก็ทำให้คนล้มตายลงทันที

        "สวะ!"