เช้าวันจันทร์อันแสนสดใส
เสียงนาฬิกาจากมือถือเครื่องใหม่ที่คุณภรรยาตัวแสบซื้อให้ก็ดังลั่น..เขางัวเงียลุกขึ้นนั่ง..พลางคิดถึงหญิงสาวที่ซื้อโทรศัพท์ให้เขา
'อ๊ะ..ของขวัญฉันให้พี่'
เมื่อวานในรถยัยตัวแสบยัดกล่องมือถือเครื่องใหม่มาให้..เขารับมันมาอย่างลังเล..ดวงตากลมโตสีน้ำตาลพราวระยับ..เต็มไปด้วยความตื่นเต้นคาดหวังว่าพี่เขาจะชอบ
'พี่แกะดูซิชอบมั้ย'
'อื่อ..ขอบคุณนะ'
'พี่ชอบมั้ย'
'อื่ม'
เขารับคำอย่างหดหู่..มือถือเครื่องเดียวยังต้องให้สาวซื้อให้..ช่างเป็ผู้ชายไร้ค่าโดยแท้..ใบหน้าหล่อเหลาเต็มไปด้วยความกลุ้มใจ
ตอนที่เขาเหลือบตาขึ้น..กับเห็นลูกสาวจอมแสบซ่อนอะไรไว้ข้างหลัง..ดวงตาที่เหมือนเขาเป๊ะมองกลับมาที่คนเป็พ่ออย่างแปลกใจ..เขาหรี่ตา..ทั้งยังเอียงคอมองฟ็อกกี้ที่โผล่แวบๆ
"คิดจะทำอะไรหื้อ"
"ปะ...เปล่า...คุณตื่นก็ดีแล้วนี้"
ใบหน้าสวยหวานเต็มไปด้วยความเซ็ง..ที่อดแกล้ง..รามิลส่ายหน้าอย่างปลงๆ..ร่างสูงใหญ่ลุกเตรียมจะไปเปลี่ยนเสื้อผ้า
"เดี๋ยวก่อน"
"...."
"คุณลืมพับผ้าห่ม..เก็บที่นอน"เสียงคนเป็ลูกดุเสียงเข้ม
คนเป็พ่อถอนหายใจเป็รอบที่ร้อย..ั้แ่มาอยู่บ้านหลังนี้..รู้สึกเหนื่อยอกเหนื่อยใจไม่น้อย..แถมยัยลูกสาวตัวดีก็จู้จี้ขี้บ่น
"คุณโตปานี้แล้วพับผ้าห่มไม่เป็หรือไง..ดูหน่อยซิมันไม่เรียบร้อย..เอาใหม่"เสียงคนพูดเ็า..เขารื้อพับผ้าห่มผืนบางอีกรอบ..แต่ลูกสาวตัวแสบก็ยังไม่จบ..เธอทนไม่ไหว..เลยแย่งผ้าห่มมาจากมือคนเป็พ่อ..ทำไปบ่นไป
"ดูนะ..หนูจะพับให้ดู..เป็ผู้ชายก็ไม่ใช่จะใช้แต่เมียทำงานบ้านนะ..ผู้ชายเองก็ควรช่วยทำด้วย..เข้าใจมั้ย?"
คนเป็พ่อได้แต่พยักหน้ารับอย่างจนใจ
"ส่วนที่นอนพับเก็บไว้มุมนู้น..เสร็จแล้วไปวิ่งกัน"
่เช้าจบที่ออกกำลังกายเสร็จแล้ว มานั่งกินข้าว..ส่วนเขาก็มานั่งมึนๆ ดูคนในบ้านทำงาน..ทุกคนต่างมีหน้าที่..โดยเฉพาะยัยตัวเล็กที่ลุกขึ้นมาั้แ่ตีสี่ครึ่ง..ทั้งไปจ่ายตลาดสำหรับทำอาหารขายวันนี้..เข้าครัวเคี่ยวโจ๊กเพื่อเปิดรับออร์เดอร์่เช้า..กว่างานครัวจะเสร็จก็เกือบ9โมง
ร่างอวบอ้วนของแม่ยายก็ขนตะกร้าซักผ้าไปปั่นหลังบ้าน..ก่อนจะมาขลุกหน้าเตารีด..กับผ้ากองพะเนินเทินทึก
ส่วนลูกสาวเขาวันนี้โดนม๊ะม๊าบังคับให้หยุด..เพราะขายังไม่หายดี..เธอยังคงเอาหนังสือสอบเข้าโรงเรียนมัธยมมาฝึกทำ
มีแต่เขาที่ 'ว่างงาน'
รามิลกระสับกระส่าย..เขารู้สันดานของเขา 'ไม่ใช่ผู้ชายไร้ค่า' พอไลน์แมนะโเข้ามาในร้าน..ร่างสูงใหญ่รีบจำอ้าวเข้าครัวถือถุงที่มีเลขออร์เดอร์..มาส่งให้
เด็กหญิงดารินมองอย่างแปลกใจ..แววตาคู่สวยที่เหมือนกับเขาเป๊ะมองมาอย่างพอใจกับ 'ผลการฝึก' ก่อนกลับมานั่งทำข้อสอบต่อ
สักพักคนเป็เมียก็มาเปิดไลฟ์สดข่าวสารรายงานสถาณการณ์ตลาดในประเทศ และต่างประเทศประจำวัน..เธอเปิดมันไปด้วย ขณะขนมื้อเช้าง่ายๆออกมาวางที่โต๊ะไม้สาระพัดประโยชน์
เด็กหญิงดารินเข้าไปช่วยโดยไม่ต้องบอก..ไอ้ต้าวตัวโตสุดของบ้านเริ่มรู้สึกผิด..เขาไปช่วยขนแก้ว กับน้ำเย็น..มื้อเช้าวันนั้นนอกจากโจ๊ก..ยังมีข้าวผัดปูแสนอร่อย..ไอ้คนหลงผัวยังเอาใจผู้ไม่เลิก
"อัญกลัวพี่มิลจะเบื่อโจ๊กซะก่อน..อัญเลยทำข้าวผัดปูของโปรดพี่มาเพื่อ"
เด็กหญิงเบ้หน้าเล็กน้อย..เพราะปกติมื้อเช้าจะได้กินโจ๊กอยู่เป็นิจ ส่วนนึงคือม๊ะม๊าของเธอยุ่งมาก..การต้องมานั่งแกะปูแต่เช้าเลิกพูดถึงได้เลย
คนเป็สามียิ้มรับเล็กน้อย..ที่เขารู้เพิ่มอีกอย่าง..ตัวเขาชอบ 'อาหารทะเล'
กินข้าวเสร็จคนเป็เมียก็มานั่งหน้าจอเทรด..ส่วนลูกสาวแอบหลบไปงีบที่เก้าอี้ไม้ยาวแบบโบราณที่เห็นได้ง่ายในหลายๆบ้าน
รามิลเลือกจะมานั่งใกล้ๆคนเป็เมีย
"เล่นหุ้นด้วยเหรอ?"เขาถามไปแบบไม่รู้ตัว
"จ๊ะพี่"
แล้วเธอก็เปิดหน้าจอพอร์ตหุ้นให้ดู..ในนั้นมูลค่าพอร์ตรวมเกือบสองล้าน..ดวงตากลมโตสีน้ำตาลระยิบระยับ
"ฉันไม่ได้โกหกพี่จริงๆนะ บ้านเราพอมีเงิน..พี่อยากได้อะไร..ถ้าราคามันไม่มากเกินไป..เราก็พอซื้อได้อยู่จ๊ะ"น้ำเสียงคนพูดภูมิใจ กว่าเธอจะทำให้พอร์ตโตมันไม่ง่ายเลย
"หนูสายพื้นฐาน?"น้ำเสียงคนตัวโตถามด้วยความสนใจ..เพราะหุ้นที่คนเป็เมียถือเป็หุ้น bigcap แต่ที่น่าสนใจคือราคาที่ซื้อต่ำมากจนน่าใ..ถ้าไม่ได้ซื้อแล้วถือมานาน..ก็ต้องซื้อตอนตลาดแพนิค..เพราะวิกฤติหนักๆ
อันธิยาเบิกตากว้าง...เธอหันไปมองเขาอย่างแปลกใจ..สามีเธอรู้ได้ยังไง..ดวงตาคมคู่สวยหันมาสบตา..แววตาเฉลียวฉลาดและกระจ่างใส..ยิ่งทำให้เธอพูดไม่ออก
"พี่มิลรู้ได้ยังไงคะ"น้ำเสียงกระซิบถาม
"อ้าว...ก็ดูจากต้นทุนที่หนูถือไงคะ..เนี่ย..แต่ละตัวต้นทุนต่ำแทบทั้งนั้น แล้วกำไรบางตัวเกือบ100% ถ้าไม่ถือมานาน ก็แปลว่าหนูต้องซื้อตอนที่คนกำลังกลัวแล้วทิ้งลงมา"คนตัวโตอธิบายอย่างใจเย็น
"เอ่อ...พี่ใช่ผัวหนูที่..โง่ๆ..ไม่ค่อยรู้เื่รู้ราวคนนั้นอยู่มั้ย"น้ำเสียงคนพูดใ..ดวงตากลมโตสีน้ำตาลเบิกกว้าง..ก่อนจะโดนมะเหงกของคุณสามีไป
"ใครโง่ห๊ะ..แบน..คนเล่นหุ้นดูแค่นี้ก็ออกปะ"น้ำเสียงคนพูดชักอารมณ์เสีย..ใบหน้าหล่อเหลาบูดบึ้ง..ไอ้ต้าวหลงผู้ชายหล่อรีบอธิบาย
"คือ..หนูไม่ได้จะว่าพี่..เพียงแต่สมัยก่อน..พี่ไม่เคยเห็นจะสนใจพวกการลงทุนเลย..อัญเลยแปลกใจนะ"
ดวงหน้าคมคายขมวดยุ่ง..ทำไมอยู่ๆถึงทักเธอไปแบบนั้นนะ..แต่ไอ้กระดานเทรดเนี่ยเขามั่นใจมากว่าเคยผ่านตา..เขาพยายามควานหาความทรงจำที่หายไป..แต่ยิ่งคิด..ภาพยิ่งหาย...จนมันร้าวขึ้นหัว..ใบหน้าหล่อเหลาซีดเผือดทันที
"พี่มิล...เป็อะไร..พอก่อนไม่ต้องคิดแล้ว!!"น้ำเสียงยัยตัวเล็กใ..เรียกให้คนเป็ลูกสะดุ้งตื่นตามไปด้วย
"ม๊ะม๊า..พามานอนตรงนี้ก่อนซิคะ..เดี๋ยวหนูไปเอายากับน้ำมาให้"เด็กหญิงดารินไม่พูดเปล่า..เธอยังมาช่วยคนเป็แม่ประคองคนตัวโตมานั่งพักที่ม้านั่ง
ไอ้ความช่างสังเกตของคนตัวเล็ก..เธอจำได้ป๊ะป๋ากินยาตัวไหน
ชายหนุ่มปฏิเสธที่จะนอน..แต่เปลี่ยนมาทำหน้าอ้อนๆคนเป็เมียแทน
"อัญนวดให้พี่ได้มั้ยคะ..นวดแบบวันนั้น"
"ได้ซิพี่"
เธอให้เขานั่งหันหลัง..ก่อนจะไล่นวดั้แ่คอลงบ่า..แล้วไล่จากบ่า..ขึ้นคอ..ตามด้วยขมับ..น้ำหนักมือกำลังพอดีทำให้เขารู้สึกดีมาก..ใบหน้าหล่อเหลาเริ่มมีสี
"ทำไมหนูนวดเก่งจัง"เสียงทุ้มชวนคุย..ยัยตัวเล็กเลยเล่าให้ฟังอย่างอารมณ์ดี
"หลังจากยอดขายออนไลน์ไม่ค่อยดี..อัญก็หาอะไรทำไปเรื่อยแหละพี่..อะไรที่ได้เงิน..และมีเวลาให้ลูก..หนูทำทุกอย่าง"
"อื่ม..เล่าต่อซิคะ"น้ำเสียงทุ้มแหบพร่า..เธอกลับมานวดบ่าและหลัง..ดวงตากลมสีน้ำตามีแววครุ่นคิด..ถึงความหลัง
"พี่ก็รู้ว่าหนูท้องตอนจบมอหก..หนูไม่ได้เรียนต่อมหาวิทยาลัย..่ตอนที่พี่หายไป..ชีวิตพวกเราลำบากมาก..อัญหมายถึง..ตอนพี่ยังอยู่อย่างน้อยยังมีคนคอยเปลี่ยนมือ..คอยดูลูก..อัญยังพอมีเวลาไปทำอย่างอื่นบ้าง"
"พี่ขอโทษ"น้ำเสียงคนพูดเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด..คนหลงผัวส่ายหน้าทันที
"อย่าโทษตัวเองเลยพี่..ตอนนั้นเกิดอะไรขึ้นบ้างก็ไม่รู้..บางทีพี่อาจอยากกลับมา..แต่อาจจำหนูกับลูกไม่ได้ก็ได้"
".."
"แต่ตอนนี้..พี่กลับมาอยู่กับเราแล้วไง"
"อื่ม"
"ต่อนะคะ..หลังจากหนูทดลองทำหลายอย่าง ก็เลยลองไปลงเรียนนวดดูค่ะ..มี่นึงตอนเย็นเคยไปตั้งโต๊ะริมหาด..เพื่อรับจ้างนวดเป็รายชั่วโมงด้วยนะ..แต่ไม่ไหว..มันเหนื่อย..และกินแรงไปหน่อย"
"ครับ"
"เพราะงั้นพี่ไม่ต้องกลัวอดตายนะ..เมียพี่เก่ง..ทำกับข้าวได้..ขายของได้..นวดได้..เลี้ยงพี่ได้สบาย..โอ้ย..พี่เขกหัวเค้าทำไม"
ยัยตัวแสบลูบหัวจ๋อยๆ..ไอ้ต้าวพี่ข้างบ้าน หันมาจ้องตาคนเป็เมีย..ก่อนจะส่งคำพูดที่ทำให้ใจสั่น
"ใครบอกจะให้เธอเลี้ยง..ห๊ะ..แบน" น้ำเสียงเขาแหบพร่า แววตาจริงจัง
759
