ั้แ่คืนนั้นจนถึงตอนนี้ ฉางหลิวหลีก็ไม่เคยย่างกรายไปที่หอฮวาหลันอีกเลย
จริงดังคำพูดที่ว่า ความลับไม่มีในโลกย่างเข้าเดือนที่สี่ อาการแพ้ท้องของนางก็หนักขึ้นทุกวัน แม่นมจางสังเกตุเห็นความผิดปกติจึงรีบมารายงานแม่ทัพฉางกงให้ทราบ
“อะไรนะแม่นมจาง ปกติแม้หลิวหลีจะเป็คนดื้อเงียบ แต่นางก็ไม่เคยทำให้ข้าต้องหนักใจเลยสักครั้ง ที่เ้าพูดมาเ้าแน่ใจหรือ” แม่ทัพฉางกงยังไม่เชื่อนัก
“แน่ใจเ้าค่ะ แต่บ่าวยังไม่ได้ถามคุณหนูให้ชัดเจน รีบมาแจ้งท่านแม่ทัพก่อน บางทีอาจเป็เื่ที่นางไม่อยากพูดถึงก็ได้เ้าค่ะ” จางเหมี่ยนตอบ
“เ้าไปตามเสี่ยวเป่ามาพบข้า ข้าจะถามนางด้วยตัวเอง”
“เ้าค่ะท่านแม่ทัพ”
เสี่ยวเป่ามาถึงแม่ทัพฉางกงก็รีดเอาความจริงจากนางจนหมด เสี่ยวเป่าเองก็เล่าทั้งน้ำตา
“เป็ความผิดของบ่าวเองเ้าค่ะ บ่าวดูแลคุณหนูไม่ดีเอง ทำให้คุณหนูต้องได้รับความอัปยศเช่นนี้ ท่านแม่ทัพโปรดลงโทษเสี่ยวเป่าเถิดเ้าค่ะ” ฉางกงทั้งโกรธและเสียใจ
“เ้ากลับไปได้แล้ว” พอเสี่ยวเป่าออกมาฉางกงก็รีบนำเื่สำคัญนี้ไปหารือกับอดีตแม่ทัพใหญ่ฉางผิงผู้เป็พ่อ
“ท่านพ่อลูกคิดว่าเราไม่ควรเก็บเด็กไว้วันหนึ่งหลิวหลีต้องออกเรือน เด็กคนนี้จะทำให้นางลำบากได้ขอรับ”ฉางกงออกความเห็น
“เื่นี้ให้ข้าคิดดูก่อน ยังไงเสียเด็กคนนี้ก็ถือว่าเป็เืเนื้อเชื้อไขของตระกูลฉาง อีกอย่างหากเราทำเช่นนั้นข้ากลัวว่าหลิวหลีนางจะไม่ยอม ข้าไม่อยากทำร้ายนางอีก แค่นี้หลานของข้าก็เ็ปมากพอแล้ว”
“แล้วเราควรทำอย่างไรดีขอรับ ไหนจะสัญญาหมั้นหมายกับตระกูลเมิ่งอีก พวกเขาจะยอมรับหลิวหลีหรือขอรับ”
“เื่นั้นข้าจะจัดการเอง ขอเพียงเราแสดงความจริงใจ ฮูหยินผู้เฒ่าไม่ใช่คนใจแคบนางคงเข้าใจพวกเรา ตอนนี้เ้าออกไปก่อน ตามโม่เสวียนเข้ามาพบข้า”
“ขอรับท่านพ่อ”
เพียงครู่เดียวโม่เสวียนคนสนิทของแม่ทัพผู้เฒ่าก็มาถึง
“โม่เสวียนเ้าไปสืบให้ละเอียดว่ามันผู้ใดเป็คนทำร้ายคุณหนูรอง ได้ตัวแล้วจับเป็มาให้ข้า ข้าอยากรู้เหมือนกันว่ามันเป็ใครมันช่างกล้านัก”
“ขอรับนายท่าน” นานแล้วที่โม่เสวียนไม่ได้เห็นสายตาเช่นนี้ของแม่ทัพใหญ่สายตาที่พร้อมสังหารศัตรูได้ทั้งกองทัพ
เมื่อปกปิดไม่ได้อีกต่อไป ฉางหลิวหลีจำเป็ต้องบอกความจริงให้ฮูหยินและแม่ทัพฉางกงได้รับรู้
“เป็ลูกที่ทำลายชื่อเสียงของตระกูลฉาง” นางร้องไห้เหมือนจะขาดใจ
“ไม่เป็ไรนะไม่เป็ไร ไม่ใช่ความผิดของเ้าเสียหน่อย” ฮูหยินปลอบหลิวหลี
“เ้าคิดหรือยังว่าจะทำเช่นไรกับเด็กในท้อง” ฉางกงถามบุตรสาว
“คำขอของลูกอาจจะมากเกินไป แต่ลูกขอเก็บเด็กคนนี้ไว้ได้หรือไม่เ้าคะ อย่างน้อยเขาก็ไม่ได้มีความผิดอะไร”
“หลิวหลีหากเ้าตัดสินใจว่าจะเอาเด็กไว้นับจากนี้สายตาทุกคู่จะจับต้องมาที่เ้าเ้าจะทนได้หรือ หากวันข้างหน้าเ้าเจอคนที่ดีเขาจะยอมรับเ้าได้ไหม เ้าอย่าลืมข้อนี้” ฉางกงบอกบุตรสาวด้วยความห่วงใย
“ลูกตัดสินใจแล้วเ้าค่ะ ถ้าป็นดังเช่นที่ท่านพ่อว่า ลูกก็พร้อมที่จะอยู่ดูแลท่านปู่ท่านพ่อ และฮูหยินที่จวนฉางไปตลอดชีวิตโดยไม่ออกเรือน แต่จะให้ลูกทำลายเด็กคนนี้ลูกทำไม่ลงจริงๆเ้าค่ะ”
ฉางกงรู้จักบุตรสาวของตัวเองดี หากนางได้ตัดสินใจแล้ว ยากนักที่จะเปลี่ยนความคิดของนาง
“เอาล่ะเมื่อเ้าตัดสินใจดีแล้วพ่อก็ไม่ขัดข้อง ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าความสุขของลูก” ท่านแม่ทัพลูบหัวบุตรสาวด้วยความสงสาร
“หลังจากนี้ข้าก็ฝากฮูหยินดูแลนางและเด็กในท้องของนางด้วย” ฉางกงหันไปพูดกับภรรยา
“เป็หน้าที่ของข้าอยู่แล้วท่านแม่ทัพไม่ต้องเป็ห่วง สำหรับข้าหลิวหลีนางก็เหมือนลูกสาวที่ข้าคลอดออกมา ข้าจะดูแลนางให้ดีที่สุดเ้าค่ะ”
“ขอบใจเ้ามากฮูหยิน”
“แล้วเื่สัญญาหมั้นหมายกับตระกูลเมิ่งล่ะเ้าคะ” ฮูหยินฉางถามสามี
“เื่นั่นท่านพ่อจะเป็คนจัดการเองพวกเ้าไม่ต้องกังวล”
“หลิวหลีเ้าก็ไปพักผ่อนเถอะ”
ฮูหยินฉางบอก
“เช่นนี้นลูกขอตัวนะเ้าคะ”
ฉางกงมองตามหลังบุตรสาวขณะที่นางและเสี่ยวเป่าเดินไปยังเรือนไร้กังวล
“นางช่างเด็ดเดี่ยวเหมือนแม่ของนางนัก”
ฉางกงพูด
![[จบ] เธอเป็นผู้รับเหมาอันดับหนึ่งในกาแล็กซี่](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1761101678_99680973.webp)
16K
