บทที่ 7 หมูพะโล้ชามโต
เช้าวันนั้น เสิ่นตัวอวี๋ไปลาหยุดกับหัวหน้าหมู่บ้าน ซึ่งปกติทุกเดือนสามารถลาหยุดได้ 2 วัน
หัวหน้าหมู่บ้านอนุญาตทันที "เธอจะไปซื้อของที่ตลาดเหรอ? เดินไปตั้ง 2 ชั่วโมงแน่ะ นั่งเกวียนไปดีกว่าไหม? จ่ายแค่ 1 เหมา"
แค่ 1 เหมา? เสิ่นตัวอวี๋รีบพยักหน้าตกลงทันที
นั่งเกวียนไปตลาดใช้เวลาประมาณชั่วโมงกว่าๆ บนเกวียนมีผู้หญิงในหมู่บ้าน 5 คน ทุกคนมองเสิ่นตัวอวี๋ด้วยความสนใจ
เสิ่นตัวอวี๋ยิ้มให้พวกเธอด้วยท่าทางเป็มิตร
พวกเธอก็ยิ้มตอบ หลังจากที่เสิ่นตัวอวี๋นั่งเรียบร้อย เกวียนก็ออกเดินทาง ผู้หญิงบนรถคุยกันเื่ต่างๆ ส่วนเสิ่นตัวอวี๋หลับตาพักผ่อน
พอถึงตลาด เธอก็ะโลงจากรถ "คุณลุงจะกลับตอนไหนเหรอคะ? ฉันซื้อของเยอะ ว่าจะขอกลับด้วยค่ะ"
ชายชรายิ้ม "ตอนกลางวัน เธอรีบๆ หน่อยล่ะ"
เสิ่นตัวอวี๋พยักหน้า แล้วสะพายกระเป๋าไปที่สหกรณ์ เธอคุ้นเคยกับที่นี่ดี แต่ผ่านมาหลายปีแล้ว ต้องทบทวนเส้นทางนิดหน่อย
พอเดินเข้าไปในสหกรณ์ ที่นี่มีของขายไม่เยอะเท่าในเมือง แต่ของใช้จำเป็ก็มีครบ
เสิ่นตัวอวี๋เดินดูรอบๆ ก็เห็นเตาถ่านใหม่ๆ เตาถ่านมีประโยชน์มาก พอถึงหน้าหนาว อากาศหนาว มีเตาถ่านก็อุ่นขึ้น หมู่บ้านที่เธออยู่ พอถึงหน้าหนาวก็หนาวมาก
เตาถ่านราคา 2 เหมา ต้องใช้คูปองด้วย เสิ่นตัวอวี๋ซื้อมาเลย แล้วก็ซื้อหม้อ 2 ใบ หม้อใบเล็กไว้ผัดกับข้าว หม้อใบใหญ่ไว้ต้มน้ำ
แค่หม้อ 2 ใบนี้ก็หมดไป 4 เหมาแล้ว ต่อมาก็ซื้อของจิปาถะ กระโถน เธอต้องซื้อ เพราะห้องน้ำสกปรกเกินกว่าจะทนได้
ซื้อกระดาษชำระ 3 ม้วน ซื้อกุญแจ 2 อัน ซื้อกับดักสัตว์ กับดักหนู ซื้อชามเซรามิก 2 ใบ ซื้อแปรงสีฟัน ตะเกียงน้ำมัน
ใช้เงินกับคูปองซื้อข้าวสาร 1 ถุง กับเนื้อ 1 ชิ้น เธอต้องดูแลตัวเองให้ดี
คุณลุงคนขับเกวียนเห็นเธอแบกของพะรุงพะรังก็ใ "แม่หนู ซื้อของเยอะขนาดนี้เลยเหรอ?"
เสิ่นตัวอวี๋ยิ้ม "คุณลุง เดี๋ยวหนูให้ 2 เหมาเลยค่ะ ของมันเยอะจริงๆ ค่ะ"
เธอต้องอยู่ที่หมู่บ้านหมั่นโถวอีกหลายปี ตอนนี้ปี 1974 ปี 1978 ถึงจะเริ่มกลับเข้าเมือง พอถึงตอนนั้นเธอก็อายุ 20 ปีแล้ว
ต้องอยู่ที่นี่ 4 ปี หรืออาจจะมากกว่านั้น ก็ต้องทำให้ตัวเองอยู่สบายหน่อย
พออายุ 20 เธออยากกลับไปเรียนต่อ แต่จะได้กลับไปเมืองหลวงหรือเปล่าก็ไม่รู้ เพราะเธอเล่นงานครอบครัวเสิ่นหนักหนาสาหัส ไม่รู้ว่าตอนนี้พวกเขาเป็ยังไงบ้าง
เธออยากเห็นมากว่า ถ้าพวกเขาเห็นบ้านโล่งๆ แล้วจะเป็ยังไง
ครอบครัวทั้งสี่คนในเมืองหลวงกลับมาถึงบ้านก็เห็นประตูเปิดอ้าอยู่ พอผลักประตูเข้าไปก็พบว่าของในบ้านหายเกลี้ยง...
แม่ของเสิ่นตัวอวี๋ะโลั่น "เสิ่นตัวอวี๋! เสิ่นตัวอวี๋! ยัยสารเลว ออกมาเดี๋ยวนี้นะ..."
แต่ในบ้านกลับเงียบกริบ เสิ่นตัวลี่เปิดประตูเข้ามา ก็ทรุดลงไปกับพื้นทันที "เสื้อผ้าฉัน เครื่องสำอางฉัน เครื่องประดับฉัน... ฮือๆๆ..."
พ่อของเสิ่นตัวอวี๋เหมือนคนเสียสติ รีบบอกว่า "แจ้งตำรวจ... ไปสถานีตำรวจ..."
แต่ตำรวจตรวจสอบแล้วก็ขมวดคิ้ว "ลูกสาวพวกคุณขายไปเอง แน่ใจเหรอ? มีหลักฐานไหม?
แล้วอีกอย่าง ลูกสาวพวกคุณเพิ่งไปชนบทเมื่อสองวันก่อน จะขนของไปได้ยังไงตั้งเยอะแยะ?"
หลังจากตรวจสอบอยู่นาน ตำรวจก็บอกว่า "เอาล่ะ ผมจะให้คนไปตรวจสอบอีกที แต่เพื่อนบ้านพวกคุณบอกว่า เด็กคนนั้นเป็คนซื่อสัตย์ บ้านพวกคุณน่าจะโดนขโมยเข้าบ้านมากกว่า"
แม่ของเสิ่นตัวอวี๋ทรุดลงกับพื้น เครื่องประดับของเธอ คูปองอาหาร เงิน!
ครอบครัวพวกเขากลายเป็ยาจกในพริบตา พ่อของเสิ่นตัวอวี๋รีบไปขอยืมกระดาษกับปากกาจากบ้านข้างๆ เขียนจดหมายถึงเสิ่นตัวอวี๋
ตอนนี้เสิ่นตัวอวี๋ไม่รู้เื่อะไร เธอนั่งเกวียนกลับหมู่บ้าน เอาของทั้งหมดไปเก็บไว้ในห้อง
ซีเสี่ยวเฟิ่งเห็นเธอขนของลงมาเยอะแยะมากมาย ก็รู้สึกอิจฉาตาร้อนขึ้นมาทันที "โอ้โห ยัยนี่เอาเงินมาจากไหนตั้งเยอะแยะ ซื้อทั้งหม้อ ซื้อทั้งเนื้อ... อื้อหือ..."
น้ำลายเธอแทบไหล ตอนบ่ายเสิ่นตัวอวี๋ไปเก็บฟืนในป่า พอตกเย็น เธอก็เริ่มล้างผักทำกับข้าว
เธอจุดเตา ใส่น้ำมัน เริ่มทำหมูพะโล้ กลิ่นหอมยั่วน้ำลายสุดๆ
ซีเสี่ยวเฟิ่งได้แต่กลืนน้ำลาย สายตาก็จ้องเขม็งไปที่ตะหลิวในมือเสิ่นตัวอวี๋
เด็กๆ ในบ้านกู้เหลียนก็มายืนดูอยู่ไม่ไกล เครื่องปรุงของเสิ่นตัวอวี๋มีเยอะ ใส่ทั้งซีอิ๊ว ใส่น้ำตาลกรวด ไม่นานหมูพะโล้ชามโตก็เสร็จเรียบร้อย
ฝีมือเธอเยี่ยมจริงๆ!
พอดีเห็นตู้คังกับเซี่ยเยว่เหมย เธอก็กวักมือเรียก "มากินข้าวด้วยกันสิ!"
เสิ่นตัวอวี๋ยังเรียกเด็กๆ มาด้วย น้องสาวของกู้เหลียน กู้ต้าหนิว กู้เอ้อร์หนิว และหลานชายอีกสามคน
เสิ่นตัวอวี๋ตักข้าวให้คนละครึ่งชาม กับหมูพะโล้คนละสองชิ้น
เสิ่นตัวอวี๋มองกู้เอ้อร์หนิว "อร่อยไหม?"
กู้เอ้อร์หนิวถักเปียสองข้าง ตักข้าวกินไปพยักหน้าไป กู้เอ้อร์หนิวอายุแค่ 8 ขวบ กำลังน่ารักมาก
ซีเสี่ยวเฟิ่งโกรธจนกระทืบเท้า "นังบ้านี่ แค่เนื้อเอง คิดว่าใครจะอยากกินกัน ฉัน..."
ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงของกู้เหลียน "พี่สะใภ้ อยากจะพูดอะไรเหรอ?"
ซีเสี่ยวเฟิ่งใจนพูดติดอ่าง "น้องสาม กลับมาแล้วเหรอ? เอ่อ... กินข้าวเย็นได้แล้ว"
กู้เหลียนวางจอบลง พูดเสียงเ็า "เข้ามากินข้าว"
ซีเสี่ยวเฟิ่งรีบวิ่งเข้าบ้าน เสิ่นตัวอวี๋อดหัวเราะไม่ได้ "พี่สะใภ้พวกเธอนี่ตลกดีนะ ทำไมถึงกลัวกู้เหลียนนักล่ะ?"
กู้ต้าหนิวอายุ 15 ปี หน้าตาสวย เรียบร้อย เวลายิ้มจะมีลักยิ้ม
"พี่สามฉันดุที่สุดในบ้าน ตอนนั้นญาติฝ่ายพี่สะใภ้เห็นว่าบ้านเรารังแกง่าย ก็ชอบมาเอาข้าวสารไป แม่ก็ได้แต่ร้องไห้ พ่อก็เอาแต่สูบบุหรี่
พี่สามฉันก็เลยพาเด็กๆ ในหมู่บ้านไปแย่งข้าวสารบ้านเขามา ซ้อมน้องชายของพี่สะใภ้จนลงจากเตียงไม่ได้หลายวัน หลังจากนั้นก็ไม่มีใครกล้ามาแย่งข้าวสารอีกเลย"
กู้เหลียนเก่งจริงๆ ถึงได้ทำให้เด็กๆ ในหมู่บ้านเชื่อฟังได้ขนาดนี้
ตู้คังกินอิ่มแล้วก็ยิ้ม "ขอบคุณมากนะ โอกาสหน้าฉันจะเลี้ยงเธอเป็การตอบแทน"
เซี่ยเยว่เหมยพยักหน้าเห็นด้วย "ตัวอวี๋ ฝีมือเธอดีจริงๆ แต่ต่อไปอย่าทำหมูพะโล้อีกเลย เปลืองเงินเปล่าๆ"
เสิ่นตัวอวี๋ตาเป็ประกาย "พวกเราไปล่าสัตว์กันไหม? ฉันซื้อกับดักมา สองอัน พอถึงวันหยุดเราก็ขึ้นเขาไปล่าสัตว์ได้"
ทุกสัปดาห์จะหยุดหนึ่งวัน อีกไม่กี่วันพวกเธอก็จะได้หยุดแล้ว
บนเขาสามารถล่าสัตว์ได้ ตอนนี้เป็ฤดูใบไม้ร่วง เห็ดกับผักป่าบนเขามีเยอะมาก แถมยังมีสมุนไพร ตอนนี้เธออยากกินสมุนไพรจะแย่อยู่แล้ว
วันนี้ตอนไปตลาด เธอแวะไปถามร้านขายยาว่ารับสมุนไพรไหม ปรากฏว่ารับด้วย พอถึงวันหยุด เธอจะขึ้นเขาไปเก็บสมุนไพร หาเงินค่าขนมหน่อย
540
