ตอนที่ 17 เื!!
ทั้งคู่ฝืนวิ่งกันมาเรื่อยๆ ตามร่างกายของพวกเขานั้นมีาแเต็มไปหมด เอ็กซ์หันไปมองข้างหลังก็ไม่เห็นว่ามีพวกผีสัมภเวสีตามมาแล้ว บรรยากาศภายในป่าและรอบข้างนั้นกับดูมืดครึ้มอย่างน่ากลัวทั้งที่ยังไม่ใช่เวลาเย็น
ตอนนี้ทั้งป่ามีเพียงแค่เสียงฝีเท้าของทั้งคู่ดังก้องไปทั่วและเสียงลมกับใบไม้แห้ง ร่วงหล่นลงมาจากต้นไม้เสียดสีกันดังกรอบแกรบราวกับเสียงกระซิบของภูตผีบริเวณนั้นส่งสัญญาณให้กัน
อีกไม่กี่อึดใจก็จะถึงประตูทางเข้าวัดก็เหมือนโชคชะตาเล่นตลก จู่ๆ นิคก็สะดุดรากไม้ใหญ่ล้มลงอีกครั้ง เอ็กซ์จึงรีบวิ่งกลับไปช่วยนิคโดยไม่สนใจความปลอดภัยของตัวเองและเมื่อนิคล้มลงพวกผีสัมภเวสีที่แอบซ่อนรอจังหวะนี้มานาน พวกมันนับร้อยก็ออกมาพร้อมกันแล้วรีบพุ่งตัวเข้ามาใกล้นิคพร้อมกับที่พวกมันพากันส่งเสียงคำรามก้องป่าอย่างน่ากลัว
เอ็กซ์ไม่รอช้า เขารีบอุ้มนิคขึ้นในท่าเ้าสาวแล้ววิ่งต่อด้วยไม่สนใจพวกผีสัมภเวสีที่ตามหลังมา
“เอ็กซ์...วางผมลงเถอะผมทำให้คุณหนัก” นิคเอ่ยด้วยความเป็ห่วงเอ็กซ์และรู้สึกผิดที่ตัวเองเป็ภาระให้แก่เขา
“ไม่เป็ไรผมไหว” เอ็กซ์กัดฟันเอ่ยทั้งที่แขนของเขาเริ่มสั่นเอ็กซ์ท่องคาถาพร้อมกับวิ่งฝ่าผีอย่างเอาเป็เอาตาย
แต่เหมือนโชคชะตาไม่เข้าข้างซ้ำสอง เมื่อจู่ๆ เอ็กซ์ก็วิ่งชนกับต้นไม้ใหญ่ที่ถูกพวกผีสัมภเวสีบังตาเอาไว้เข้าอย่างแรง
ปัก!
“โอ๊ย!” เอ็กซ์ร้องลั่น
ทันทีที่ชนตัวของเขาก็กระเด็นไปกระแทกกับพื้นอย่างแรงจนทำให้นิคหลุดจากอ้อมแขนของเอ็กซ์และกลิ้งไปกับพื้น
“นิค!” เอ็กซ์ะโเรียกนิคด้วยความเป็ห่วง เขาพยายามลุกขึ้นเพื่อที่จะไปหานิคแต่ก็ไม่ทันการเมื่อพวกผีสัมภเวสีพุ่งเข้ามาหานิคและจับตัวเขาไว้
มันยื่นมือที่เต็มไปด้วยเืและหนองคว้าตัวของนิคไว้ทันทีก่อนทีพวกมันอีกหลายตนจะพากันมารุมนิคอย่างหิวโหย
“ไม่นะ!” เอ็กซ์ะโลั่นเขารีบคว้ามีดอาคม ที่พกติดตัวออกมาทันที
เอ็กซ์ร่ายคาถาใส่มีอาคมพร้อมกับพุ่งเข้าไปหาผีสัมภเวสีด้วยความเดือดพล่านที่พวกมันจับตัวนิคไป
“พวกมึง ตายสะเถอะ!!!” เอ็กซ์คำรามลั่นพร้อมกับใช้มีดอาคมปักใส่หลังผีที่ละตัวอย่างบ้าบิ่นจนไปถึงตัวผีสัมภเวสีที่จับนิคไว้
เอ็กซ์ก็ใช้มีดอาคมฟันเข้าที่คอผีสัมภเวสีตนนั้นอย่างรุนแรงทันทีจนมันร้องออกมาอย่างโหยหวนและทรมาน
“อะ อ๊ากกกกกกก” ผีสัมภเวสีแต่ละตัวที่ถูกมีดอาคมก็ต่างพากันร้องลั่นด้วยความเ็ปก่อนจะค่อยๆ แตกสลายและหายไป
“เอ็กซ์ ระวัง!!!” เสียงของนิคะโขึ้นด้วยความใเมื่อเห็นผีสัมภเวสีอีกตนพุ่งเข้ามาจากทางด้านหลังของเอ็กซ์หมายจะทำร้ายเขา
เอ็กซ์ที่รู้สึกได้ถึงอันตรายที่กำลังพุ่งเข้ามาใกล้เขาจึงรีบหลบทันที พร้อมกับใช้มีดอาคมแทงเข้าที่กลางอกของผีตนนั้น
“อะ อ๊ากกกกกกก” ผีตนนั้นร้องออกมาอย่างทุรนทุรายก่อนจะสลายหายไป
“เอ็กซ์! คุณ าเ็” นิคร้องด้วยความ ใเมื่อเห็นที่แขนของเอ็กซ์มีเืไหลออกมาจากการที่ถูกผีสัมภเวสีตนนั้นข่วนเข้าที่แขนเป็ทางยาวจนเืสีแดงสดไหลออกมา
“ไม่เป็ไร แค่แผลเล็กน้อย” เอ็กซ์เอ่ยอย่างพยายามปรับสีหน้าให้ปกติที่สุดทั้งๆ ที่ตอนนี้นั้นเขารู้สึกเจ็บแสบจนแทบทนไม่ไหว
นิคเห็นว่าเอ็กซ์กำลังกัดฟันด้วยความเ็ปก็รีบเอาผ้าเช็ดหน้าของตัวเองมาพันแขนที่ได้รับาเ็ให้เขาก่อนจะพากันเดินต่อไป
กลิ่นเืของเอ็กซ์กับล่อให้พวกผีสัมภเวสีตนอื่นๆ พุ่งออกมาจากในป่ามากขึ้นราวกับฝูงผึ้งที่แตกรัง
“เื เืด จะกินเื” พวกมันต่างสงเสียงคำรามอย่างบ้าคลั่งพร้อมกับพากันหลั่งไหลเข้ามา
“แย่แล้ว! พวกผีมันมาอีกแล้ว” นิคเอ่ยด้วยความหวาดกลัวเมื่อเห็นจำนวนพวกผีสัมภเวสีที่เยอะขึ้น
“เราต้องวิ่งแล้วนิค” เอ็กซ์เอ่ยทั้งที่ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยาแ
เอ็กซ์และนิคต่างก็พากันวิ่งหนีพวกผีสัมภเวสีอีกครั้งพวกเขาวิ่งอย่างสุดแรงจนในที่สุดพวกเขาก็วิ่งมาถึงหน้าประตูวัด
“ถึงแล้วๆ นิค!” เอ็กซ์ะโบอกนิคอย่าโล่งอก
728
