Rank 10 Fox [อันดับที่ 10 ฟ็อกส์]

หลายชั่วโมงต่อมา...
ฟ็อกซ์ตื่นขึ้นมาด้วยอาการที่ปวดเมื่อยระบมไปทั่วทั้งตัว ก่อนจะเห็นชายฉกรรจ์ที่หน้าตาดุดัน และเจ้าลิงน้อยที่กำลังนั่งย่างปลาอยู่อย่างสบายอารมณ์ พลันสะดุ้งตกใจก่อนจะเรียกมีดคู่ออกมาทันที
"ท่านเป็นใครกัน แล้วทำไมเจ้าลิงนั้นถึงอยู่ที่นี่ได้" ฟ็อกซ์ถามด้วยท่าทีหวาดระแวง
"ขออภัยที่ลืมแนะนำตัว กระหม่อมเดอคัสนักผจญภัย Rank A ส่วนอสูรตนนี้คือซุยอสูรรับใช้ของกระหม่อม" ชายฉกรรจ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เงียบสงบ
ฟ็อกซ์ค่อยๆ ใจเย็นลงและเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่สงสัย "เจ้าต้องการไข่มังกรจากข้าด้วยงั้นรึ!!?"
"หาใช่เช่นนั้นไม่เพราะรัชทายาทลำดับที่ 10 ทรงหายตัวออกไปจากในวัง ทำให้องค์จักรพรรดิสั่งระดมทหารและราชองค์รักษ์จำนวนมากเพื่อตามหาพระองค์ กระทั่งพระสนมเอกโรซาเรียก็ยังเสด็จมาถึงกิลด์นักผจญภัย เพื่อว่าจ้างให้เหล่านักผจญภัยออกตามตาพระองค์อีกด้วย"
"อ่อ!!" ฟ็อกซ์เริ่มเข้าเหตุการณ์ในเวลานี้มากขึ้น ก่อนจะเอ่ยถามต่อทันที "แล้วเจ้าจะพาข้ากลับวังตอนไหน"
"ทันทีที่พระองค์ต้องการ" เดอคัสตอบอย่างเรียบง่าย
ในเวลานี้ฟ็อกซ์กำลังคิดถึงสถานการณ์ต่างๆ เมื่อเขากลับเข้าวังไปมันคงค่อนข้างวุ่นวายน่าดู แต่ยังไงเขาก็ต้องกลับไป เพราะเวลานี้ข้อมูลสำหรับเขาเป็นสิ่งที่จำเป็นที่สุด แต่ในเวลานี้สิ่งที่ฟ็อกซ์อยากรู้ที่สุดก็คือ.....
"คุณเดอคัส ข้าขอถามอะไรหน่อยได้ไหม!!?"
"ไม่ต้องเกรงใจกระหม่อมขนาดนั้นก็ได้ เชิญพระองค์ถามได้เลย ถ้ากระหม่อมทราบจะตอบทันที"
"เจ้าลิง...เอ่อ...เจ้าซุยอสูรของคุณอยู่ Rank ไหนงั้นหรือ!?" ฟ็อกซ์ถามพลางชำเลืองมองไปยังเจ้าซุยเล็กน้อย
"Rank B คลาส 8 ขอรับ"
ฟ็อกซ์ก็ถึงกับบางอ้อทันที เขาเข้าใจแล้วว่าที่เอาชนะไม่ได้ เพราะระดับที่แตกต่างเกินไปนี่เอง ใครจะไปคาดคิดละว่าจะเจออสูรที่เก่งกาจตั้งแต่เริ่มต้น แม้จะยังไม่ค่อยยอมรับเท่าสักเท่าไหร่ แต่ความจริงก็คือความจริง เขาได้แต่ถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้
"ถ้างั้นคุณเดอคัสพาข้ากลับวังเลยก็แล้วกัน"
เดอคัสยิ้มตอบรับเล็กน้อย ก่อนจะรีบเก็บของทันทีและหยิบลูกแก้วสีขาวออกมาสองลูก และยื่นให้ฟ็อกซ์หนึ่งลูกท่ามกลางความมึนงงของฟ็อกซ์ เดอคัสที่เห็นเช่นนั้นจึงอธิบายขึ้นทันที
"นั่นคือลูกแก้วสำหรับวาร์ปไปยังจุดเช็คพ้อยต์ กระหม่อมและเหล่านักผจญภัยอื่นๆ ต่างได้รับมอบมาจากพระสนมเอก เพื่อให้พาพระองค์กลับไปได้อย่างรวดเร็วที่สุด แค่เพียงพระองค์บีบให้แตกก็สามารถวาร์ปไปได้ทันที"
ฟ็อกซ์รู้สึกทึ่งเป็นอย่างมาก เพราะนี่มันช่างเป็นการเดินทางที่แสนจะสะดวกสบายเหลือเกิน ก่อนจะรีบบีบลูกแก้วในมือทันที
"วู้บบบ!!?"
อาณาจักรเซสซาร์...
เมื่อรู้สึกตัวอีกทีฟ็อกซ์ก็มาอยู่ที่หน้าประตูวังที่ถูกปกครองโดยราชวงศ์เลเทีย พลันในเสี้ยววินาทีนั้นเองฟ็อกซ์กับเดอคัสก็ถูกรายล้อมไปด้วยทหารจำนวนมาก ที่หันอาวุธมาใส่พวกเขาทั้งสอง เพราะสภาพของฟ็อกซ์ในตอนนี้ไม่ต่างไปจากเด็กข้างถนนคนนึง ที่เนื้อตัวมอมแมมสกปรก กับชายที่มีแผลเป็นตาซ้ายดูราวกับอาชญากรร้าย
ฟ็อกซ์ยืนนิ่งพยายามรวบรวมสติอีกครั้ง การวาร์ปในครั้งแรกของเขารู้สึกพะอืดพะอมอย่างมาก ทำให้เขาต้องนิ่งพูดอะไรไม่ออก ขืนฝืนพูดในเวลานี้รับรองได้ว่าต้องอ้วกออกมาอย่างแน่นอน
"พวกเจ้าเป็นใครกัน ถึงได้กล้าบุกรุกวังหลวง!?" หนึ่งในทหารที่ดูมียศเป็นหัวหน้าคำรามขึ้นด้วยน้ำเสียงดุดัน "พี่ทหารโปรดใจเย็นก่อน ข้าชื่อว่าเดอคัสเป็นนักผจญภัย Rank A มาที่วังเพื่อพารัชทายาทลำดับที่ 10 มาส่ง"
"เหลวไหล!! หัวหน้าองค์รักษ์ประจำวังหลวงได้กลับมารายงานว่ารัชทายาทลำดับที่ 10 ได้ผลัดตกหน้าผาเสียชีวิตไปแล้ว เจ้ายังกล้าแอบอ้างอีกงั้นรึ"
เดอคัสถึงกับงงงวยกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ส่วนฟ็อกซ์ที่เห็นสถานการณ์ไม่สู้ดีจึงจำใจกลืน [อ้วก] ลงไป ก่อนจะเอ่ยอย่างสงบ ทั้งที่ใบหน้าของเขาเริ่มหมองคล้ำ
"บังอาจ!! ทิลบาร์นี่เจ้ากล้าสาปแช่งข้า อยากตายมากนักหรือไง!!?"
"อะ..องค์ชาย!! พวกกระหม่อมสมควรตาย!!"
ทันทีที่ทิลบาร์หัวหน้าองค์รักษ์ได้ยินเสียงที่คุ้นเคย ถึงกับหน้าถอดสีก่อนจะวางอาวุธแล้วรีบคุกเข่าลงทันที กระทั่งเหล่าทหารที่ล้อมรอบยังทำตามอย่างว่าง่าย ไม่มีใครไม่รู้ว่าองค์ชายฟ็อกซ์นั้นได้ชื่อในเรื่องโหดร้าย และทารุณเป็นอย่างมาก
"รีบพาข้าไปพบท่านแม่ได้แล้ว!!" ฟ็อกซ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทรงพลัง เหล่าทหารพากันหลีกทางให้องค์ชายฟ็อกซ์ทันที โดยที่ทิลบาร์เป็นผู้นำทางไปยังตำหนักพระสนมเอก ขณะที่เดอคัสกำลังจะถูกเหล่าทหารควบคุมตัว แต่ฟ็อกซ์ก็เอ่ยปากว่าให้เขาเข้าไปได้เพื่อรับรางวัล จึงไม่มีทหารคนไหนกล้าขัดขวางอีก ในระหว่างการเดินทางไปยังตำหนักพระสนมเอกฟ็อกซ์ได้แต่คิดในใจว่า การมีอำนาจนี่มันดีจริงๆ เลยนะ ถ้าเทียบกับตัวเขาในโลกก่อนหน้านี้ ทว่าอีกใจกลับคิดว่าจะทำตัวยังไงเมื่ออยู่ต่อหน้าแม่ของเขา
ตำหนักพระสนมเอก...
เมื่อมาถึงเหล่าข้ารับใช้ต่างๆ ที่เห็นองค์ชายยังมีชีวิตอยู่ ต่างมีสีหน้าที่แตกต่างกันออกไป มีทั้งสายตาที่เกลียดชัง ไม่ชอบ ขยะแขยง และอื่นๆ อีกมากมาย แม้ข้ารับใช้เหล่านั้นจะพยายามหลบตาก็ตาม แต่แค่เพียงเสี้ยววิฟ็อกซ์ก็สามารถรับรู้ได้อย่างไม่ยากเย็นนัก พอมาหยุดอยู่หน้าตำหนักฟ็อกซ์ก็ให้ทิลบาร์พาเดอคัสไปรอที่ห้องโถง ก่อนที่ฟ็อกซ์จะเดินไปหาแม่ของเขาที่ห้องส่วนตัว ภาพแรกที่ฟ็อกซ์เปิดประตูเข้ามาอย่างเงียบเชียบ ก็เห็นหญิงสาววัยกลางคนรูปร่างงดงามที่ชายหนุ่มเห็นเป็นต้องหลงไหล ทว่ากลับมีใบหน้าที่เศร้าหมองเหม่อมองไปยังนอกหน้าต่าง ขอบตามีรอยชื้นและบวมเล็กน้อยราวกับพึ่งผ่านการร้องไห้มา
ฟ็อกซ์ตระหนักได้ทันทีว่าที่เป็นเช่นนี้เพราะข่าวที่องค์ชายฟ็อกซ์เสียชีวิต คงสะเทือนใจพระสนมเอกโรซาเรียไม่น้อยแม้เขาจะชื่อฟ็อกซ์เหมือนกัน แต่ไม่ได้มีความผูกพันธ์แม่ลูกจึงไม่รู้ว่าควรจะเริ่มพูดจาอย่างไรดี บรรยากาศดำเนินไปอย่างเงียบๆ เขายังคงเฝ้ามองโรซาเรียที่ราวกับคนเลื่อนลอย ก่อนจะได้ยินเสียงไอจากนางดังขึ้น ด้วยความที่ว่าร่างการและความทรงจำในร่างนี้ ทำให้ฟ็อกเผลอพูดออกไปอย่างลืมตัว
"ท่านแม่ ไม่สบายงั้นหรือลูกตามหมอมาให้ไหม!!?"
ขณะเดียวกันนั้นเองที่โรซาเรียได้ยินจึงรีบหันกลับมาทางต้นเสียง เมื่อเห็นบุตรชายสุดที่รักของนางถึงกับรีบวิ่งไปคว้ากอดทันที พร้อมน้ำตาที่ไหลนองต่อเนื่องอย่างไม่ขาดสาย ร่างกายของฟ็อกซ์เองก็ตอบสนองเป็นอย่างดีจึงโอบกอดนางเช่นกัน ความรู้สึกที่อบอุ่นยากเกินคำอธิบายไหลผ่านมาสู่ร่างของฟ็อกซ์ มันเป็นความรู้สึกที่เคยเลือนหายไปจากใจของเขาเมื่อนานมาแล้ว
"ท่านแม่ลูกกลับมาแล้ว อย่าร้องไห้อีกเลย!!" ฟ็อกซ์พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
"ลูกแม่ เจ้ารู้ไหมว่าแม่ดีใจแค่ไหนที่ยังเห็นลูกมีชีวิตอยู่"
"ลูกขอโทษ"
"แม่ไม่เคยโกรธเจ้า แม่ให้อภัยเจ้าเสมอ ลูกอย่าหนีแม่ไปไหนอีกนะ"
"ได้ ลูกจะหนีไปไหนอีกแล้ว"
"จ๊ะ แม่เชื่อลูก"
สองแม่ลูกใช้เวลาไม่นานก็ปรับอารมณ์กันได้อย่างรวดเร็ว ก่อนที่ฟ็อกซ์จะไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดใหม่ โดยที่แม่ของเขาแทบจะไม่ห่างไปไหนเลย ด้วยความที่กลัวว่าลูกของนางจะหายไปอีก จากนั้นทั้งสองก็ใช้เวลาพูดคุยกันและฟ็อกซ์เล่าถึงสถานการณ์ที่เกิดขึ้นให้ฟัง [ยกเว้นที่เขาเป็นคนอื่น] เมื่อโรซาเรียได้ยินแบบนั้นนางแทบจะบุกไปหาองค์จักพรรดิทันที เพื่อให้ออกตามล่ากลุ่มนักสู้ที่ลูกชายของนางว่าจ้างมา ทำให้ฟ็อกซ์ต้องใช้เวลาครู่ใหญ่กว่าจะทำให้แม่ของเขาสงบลงได้
ไม่นานนักโรซาเรียและฟ็อกซ์ก็ออกไปที่ห้องโถงเพื่อพูดคุยกับเดอคัส นักผจญภัยที่ช่วยเหลือบุตรชายของนาง และมอบรางวัลเป็นค่าตอบแทนหนึ่งหมื่นทองซึ่งถือเป็นค่าตอนแทนที่สูงมาก ก่อนที่ฟ็อกซ์จะเอ่ยถามขึ้น
"คุณเดอคัส สนใจจะมาเป็นอาจารย์ส่วนตัวของเราไหม!?"
"กระหม่อมว่าภายในวังหลวงแห่งนี้ มีนักสู้ที่แข็งแกร่งกว่ากระหม่อมมากมายนัก ที่สำคัญกระหม่อมเป็นคนรักอิสระ จึงต้องกราบขออภัยเป็นอย่างสูง"
"เช่นนั้นก็ไม่เป็นไร" ฟ็อกซ์อดรู้สึกเสียดายไม่ได้ เขาไม่ได้ต้องการอาจารย์จริงๆ หรอก สิ่งที่เขาต้องการคือ นัดล้างตากับเจ้าซุยที่ตบเขาสลบไปก็เท่านั้น

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

No.4 กลับบ้าน

นิยายแนะนำ

Rank 10 Fox [อันดับที่ 10 ฟ็อกส์]

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

No.4 กลับบ้าน

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้