@ร้านเสริมสวย
“สวัสดีค่ะ คุณญารินดา วันนี้จะทำผมทรงไหนดีคะ”
เ้าของร้านเดินเข้ามาทักทายเธอเมื่อเห็นว่าเป็ลูกค้าประจำ
“ฝากจัดการคนนี้หน่อยค่ะ พี่บุ๋ม เอาให้สวยเลยนะคะ”
เธอพูดพร้อมกับจัดการผลักน้องเธอไปหาเ้าของร้านก่อนจะหันหลังเดินไปนั่งไขว่ห้างบนโซฟาหยิบนิตยสารขึ้นมาดูทันที
“เชิญค่ะคุณกานดา…” พี่บุ๋มเรียกชื่อเธอออกมาทำให้เธอหันไปมองด้วยความสงสัย
“ไม่ต้องมองพี่แบบนั้นหรอกค่ะก็คุณญารินดาชอบพูดถึงคุณทุกครั้งเวลามาทำผมเลยค่ะ”
เ้าของร้านพูดยิ้มๆ ก่อนจะเริ่มจัดการกับศีรษะเธอด้วยความชำนาญ
ดวงตาคมสวยเบิกกว้างเมื่อเห็นตัวเองหน้ากระจกก่อนจะย่นจมูกนิดๆ ให้กับตัวเอง
“ค่อยเป็ผู้เป็คนหน่อย ไปๆ ต่อกัน” พูดจบแขนเธอก็โดนลากไปขึ้นรถอีกรอบ
“เราจะไปไหนกันต่อคะพี่รินดา”
กานดาหันมาถามพี่สาวขณะที่รถวิ่งอยู่ยนท้องถนน พลางสายตาก็ปรายตาไปเห็นร้านอาหารข้างทางเสียงท้องเริ่มส่งเสียงรบกวนจนคนขับยังได้ยิน
“หาอะไรกินก่อนมั๊ยดา” เสียงพี่สาวที่ถามขึ้นด้วยความห่วงใยทำให้เธอพยักหน้าน้อยๆพร้อมกับยิ้มกว้างทันที เมื่อพี่สาวเลี้ยวจอดร้านฟาสต์ฟู้ดของโปรดของเธอ
“ลงไปก่อนนะ พี่หาที่จอดก่อน อะกระเป๋าตังค์"
กานดารับก่อนจะก้าวลงจากรถเดินตรงดิ่งเข้าไปในร้านทันที
“สวัสดีค่ะ รับอะไรดีคะคุณลูกค้า”
พนักงานสาวถามขึ้น กานดามองเมนูมากมายตรงหน้าพร้อมกับเอานิ้วจิ้มไปที่เมนูของโปรดของตัวเองกับของพี่สาว
“เอาสองชุดนี้ค่ะ เท่าไหร่คะ”
เธอถามพร้อมกับยกมือเสยผมหนาหยักศกที่พึ่งทำมาไปทางข้างหลัง
“240 บาทค่ะ รับมาพอดีนะคะ"
พนักงานรับเงินและยื่นใบเสร็จให้เธอ หญิงสาวยืนดูเมนูเล่นค่าเวลาเพลินๆ อยู่ดีๆก็ได้ยินเสียงที่ดังข้างหลัง เสียงที่คุ้นเคยจนเธอไม่แม้จะกล้าหันไปมอง
“อ้าวดา มาทำอะไรที่นี่"
ผกามาศ…ผู้หญิงที่เป็ลูกเลี้ยงพ่อของเธอเดินเข้ามากับคนที่เธอไม่อยากจะเจอหน้าอีกตลอดชีวิต
“หาไรกิน…”
เธอตอบเสียงเรียบพร้อมกับชายตามองคนตัวสูงที่ไม่แม้จะปริปากทักทายเธอเลย
“เดือนหน้าอย่าลืมมางานแต่งหล่ะ การ์ดเชิญชั้นฝากไปไว้ที่คุณพ่อนะขอโทษทีที่ไม่ได้เอาไปให้ด้วยตัวเอง”
ผกาพูดขึ้นด้วยเสียงเย้ยหยันเพราะเธอไม่ถูกชะตากับยายกานดาลูกรักสุดโปรด ที่พ่อเลี้ยงเธอรักมากดั่งไข่ในหิน
กานดามักโชคดีเสมอทั้งเื่ครอบครัวที่ร่ำรวยเื่หน้าที่งาน รวมถึงคนรักที่เธอพึ่งแย่งมาได้ไม่นาน เธออิจฉาที่กานดามีแฟนเป็หมอใครๆ ต้องก็ชื่นชอบกานดาที่เป็ผู้หญิงเก่งทุกอย่างและเป็ผู้หญิงสายลุยที่สวยมากแบบหาตัวจับได้ยากแต่เสียดายที่สายงานของกานดามักจะอยู่แต่ในป่าทำให้พี่นรินทร์ต้องหันมาเธอที่ทำงานพยาบาลที่เดียวกัน
“คงไม่ได้ไปหรอกหย่ะ…ขอบคุณนะที่เชิญ”
รินดาเดินเข้ามาพร้อมกับผู้ชายร่างสูงที่แต่งตัวดูภูมิฐานอีกทั้งใบหน้ายังหล่อเหลาติดจะเ็า จนผกามาศเองยังอ้าปากค้าง