"ทักษะเวทย์มืด สนามแรงดึงดูด" เทเนบริสใช้ทักษะทันทีที่ชายชราหายตัวไป ถึงแม้ว่าระยะจะน้อยกว่าที่แอลใช้ แต่มันก็เพียงพอที่จะปกคลุมพรรคพวกของเธอ เป็ธรรมดาในการต่อสู้ด้วยเวทย์มนต์ถ้าหากคู่ต่อสู้หายตัวไปต้องสงสัยเื่การใช้เวทย์แสงพรางตัวเป็อันดับแรกการใช้เวทย์มืดเพื่อหักล้างนั้นนับเป็วิธีพื้นฐาน แต่ผิดคาด ชายชรากลับไม่โผล่ออกมาจากผลการหักล้างเวทย์
"หยุดนะ เทเนบริสนั่นไม่ใช่เวทย์แสง หยุดสนามแรงดึงดูดเดี๋ยวนี้" แอละโบอกดาร์กเอล์ฟสาว เหมือนจะรู้ว่าตัวเองได้ทำพลาดไป เทเนบริสหยุดร่ายเวทย์ทันที แต่ไม่ทันเสียแล้ว ้าของพวกเขาปรากฏร่างของชายชราพร้อมทั้งหอกน้ำแข็งจำนวนนับไม่ถ้วนพุ่งลงมา ถึงแม้จะเป็นักเวทย์ระดับสูงแต่การควบคุมเวทย์ระดับสูงที่มีขนาดใหญ่อย่างสนามแรงดึงดูด ไม่ให้มีผลกระทบต่อพวกเดียวกันนั้นยากมาก ส่วนใหญ่จึงมีไว้ใช้เพื่อเผยตัวผู้ใช้เวทย์แสงที่ไม่รู้ตำแหน่ง
"ขอบคุณสำหรับเป้านิ่งนะสาวน้อย" เมื่อสิ้นเสียง หอกนั้นแข็งนับพันได้พุ่งลงใส่กลุ่มของผู้กล้า
"เยอะขนาดนี้ ต้อง 3 ชั้น ไม่ซิ ต้องกันไปเรื่อยๆจนกว่าจะหมด ทักษะเวทย์ดิน โดมดินคุ้มกัน" เดลเป็คนแรกที่รับรู้ถึงอันตรายนั้น เวทย์ดินที่ทรงพลังที่สุดของเขา ถูกร่ายออกมาเพื่อปกป้องพวกพ้อง
การกระทบกันของ 2 เวทย์ที่ทรงพลัง ทำให้ฝุ่นฟุ้งกระจายไปทั่ว สิ่งที่มองเห็นหลังจากฝุ่นจางลงคือโดนดินหลายชั้นที่ส่วนบนหายไปเพราะผลของหอกน้ำแข็ง เดลที่เืไหลท่วมยืนหอบอยู่ เทเนบริสที่นั่งคุกเข่าร้องไห้ ถึงเธอจะไม่ได้รับาเ็หนักเท่าเดล แต่ผลกระทบทางจิตใจที่ตนนั้นเป็ตั้นเหตุให้ทั้งกลุ่มต้องอยู่ในสภาพนี้ทำร้ายเธออย่างรุนแรง นายพลแกรมที่ดูเหมือนจะสูญเสียแขนขวาไปจากเหตุการเมื่อซักครู่นั่งคุกเขาจับาแของตนพร้อมทั้งมองดูแขนที่หลุดไปทั้งที่ยังมีดาบอยู่ในมือ แอลที่ร่างกายเต็มไปด้วยรอยถลอก คงเป็เพียงคนเดียวที่ยังพอสู้ไหว น่าแปลกที่เหล่าปีศาจไม่มีทีท่าว่าจะเข้ามาโจมตีซ้ำ ราวกับว่าพวกมันมั่นใจในตัวาาอย่างมาก
"เก่งมากๆที่ป้องกัน หอกน้ำแข็งนับพัน ของข้าได้ แต่เลือกใช้เวทย์ที่จำกัดทางหนีของตัวเองแบบนี้คิดดีแล้วเหรอ"
"มันยังไม่จบแค่นี้หรอกนะหนูๆ มหาเวทย์ 2 ธาตุ ดิน ไฟ อัญเชิญอุกกาบาต" ลูกไฟที่ภายในเป็หินที่ร้อนจนแทบหลอมละลายพุ่งลงมาจากฟ้าทันทีที่สิ้นเสียงของชายชรา โดมดินที่เดลร่ายมาป้องกันพรรคพวกจากหอกน้ำแข็ง ตอนนี้เป็เหมือนสถานที่จองจำเหล่าผู้กล้า พวกเขาไม่สามารถหนีออกจากโดมนี้ได้
"สมแล้วที่เป็ถึงาาปีศาจ ถ้าไม่ต่อสู้แบบพร้อมที่จะแลกชีวิตคงเอาชนะไม่ได้ซินะ ั้แ่ตอนสู้กับัก็มีท่านนี่แหละที่ทำให้ข้าอยากเอาจริง" แอลแสยะยิ้มพร้อมทั้งะโขึ้นไปหาอุกกาบาต
"มันเท่จริงๆนะ ตอนที่คุณเอาตัวเองรับการโจมตีแทนพวกนั้น ขอผมทำเท่บ้างแล้วกัน ทักษะมืด บอลแรงดึงดูด" แอลร่ายเวทย์เพื่อดูดอุกกาบาต เหมือนที่เคออสใช้เพื่อรับการโจมตีของนายพลแกรม แต่ไม่ใช่แค่เพียง 1 ลูก บอลสีดำเกิดขึ้นด้านหลังเขาถึง 7 ลูก มันดูดอุกกาบาตให้พุ่งเบี่ยงเข้าหาเขาแทนที่จะเป็เหล่าคนที่าเ็ที่อยู่ภายในโดม มันเข้าปะทะกับร่างของเขาด้วยความเร็วที่เพิ่มขึ้นจากผลของบอลแรงดึงดูด
"สละชีวิตเพื่อเพื่อน เป็การตัดสินใจที่ไม่ได้แย่เท่าไรนะ" เคออสพูดออกมาเบาๆ แต่หลังจากจบประโยค เขากลับต้องใกับสิ่งที่เห็น
"อ้ากกกก!!!" เสียงะโด้วยความเ็ปของแอลดังขึ้น ร่างกายของเขากำลังถูกเผาทำลาย แต่ในเวลาเดียวกัน ร่างกายของเขาก็กำลังรักษาตัวเองอยู่ด้วย เขาใช้แขนทั้ง 2 ข้างที่กำลังถูกเผา แหวกอุกกาบาตออกจากกัน
"ข้าชักสงสัยแล้วละซิ ว่าใครกันแน่คือปีศาจกันแน่ พลังการฟื้นตัวระดับนี้ มันจะไม่ขี้โกงไปหน่อยเหรอครับ"
"ชั้นไม่อยากฟังคำนั้น จากคนที่ใช้เวทย์ในตำนานติดกัน 2 ครั้ง แล้วยังยืนเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นอยู่ได้หรอกนะ" แอลกล่าวในขณะที่เขากำลังลูกขึ้นยืน ถึงแม้นจะกลายเป็ก้อนสีดำที่มีรูปร่างคล้ายมนุษย์ จากการถูกเผา แต่ร่างกายของเขาก็กำลังรักษาตัวเองด้วยความเร็วที่น่าใ
41K
