หนิงลู่ซือ

วันเวลาผ่านไปอีกหนึ่งปี ในเวลาจวนแม่ทัพต่างประดับประดาไปด้วยโคมไฟสีแดง ผ้าสีแดง ไม่ใช่เพียงแค่จวนแม่ทัพแต่ทั่วทั่งเมืองต่างก็ประดับประดาไปด้วยสีแดง เพื่อแสดงยินดีแก่บุตรชายฝาแฝดของท่านแม่ทัพในงานมงคลสมรส ถึงแม้จะผ่านมาแล้วหนึ่งวันแต่พวกเขาก็ยังคงติดไว้เช่นนั้น

เจ้าสาวของคนพี่เป็นหญิงสาวจากชาวโพ้นทะเล หน้าตาน่ารัก น่าเอ็นดู มีชื่อว่า ชเวยองแจ หลายคนที่รู้ว่าหญิงสาวที่จะแต่งงานกับคุณชายใหญ่ตระกูลหวัง อย่างหวังเจียเอ๋อร์คือหญิงสาวที่อยู่ไกลถึงโพ้นทะเล บางคนก็ไม่เห็นด้วย ไม่ว่าจะชาติกำเนิด ฐานะ แม้แต่ชื่อก็ยังแปลก แต่เจ้าตัวหาสนใจไม่ เพราะคนที่จะอยู่กับนางคือเขา ไม่ใช่คนนอกเหล่านั่น

ส่วนคุณชายรองหน้านิ่ง อย่างหวังอี้ป๋อ เจ้าสาวของเขาคือบุตรสาวของท่านเจ้าเมือง บางครั้งหญิงสาวก็เรียบร้อยอ่อนหวาน บางครั้งก็ดื้อรั้น ซึ่งนั้นก็ดูจะถูกใจคุณชายหน้านิ่งยิ่งนัก เขาก็เหมือนกับพี่ชายฝาแฝด ที่ไม่ว่าใครจะพูดอันใด เขาหาสนใจไม่ 

เสียงขยับยุกยิกข้างกายทำให้บุรุษข้างกายรู้สึกตัว “เหตุใดจึงตื่นเช้านักเล่ายอโบ” กล่าวจบก็ดึงหญิงสาวข้างกายเข้าสู่อ้อมกอดอีกครั้ง ในตอนนี้พวกเขามีเพียงผ้าห่มผืนเดียวที่ปกปิดร่างกาย

หญิงเจ้าที่สอนคำเรียกนี้แก่เขา อดที่จะเขินอายจนหน้าแดงไม่ได้ “เช้าแล้วนะเจ้าคะ เดี๋ยวก็ไปยกน้ำชาสายหรอกเจ้าค่ะ” หญิงสาวผิวขาวราวกับหิมะกล่าวเสียงอู้อี้กับอกของสามี

“จะไปช้าหรือจะไม่ไปเลยท่านพ่อกับท่านแม่ก็ไม่ว่าอันใดหรอก เมื่อคืนกว่ายอโบจะได้นอนก็ดึกมากแล้ว พวกท่านคงเจ้าค่ะ” หวังเจียเอ๋อร์กระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น กดปลายจมูกลงบนเส้นสมดำขลับ เหตุใดฮูหยินของเขาจึงหอมไปหมดทั้งตัวเช่นนี้ 

“จะดีหรือเจ้าคะยอโบ” ชเวยองแจยังคงเป็นกังวล

“ย่อมดี แต่ถ้าไม่อยากให้พวกท่านเสียใจ เช่นนั้นเรามาทำหลานสาว หลานชายให้ท่านพ่อท่านแม่กันเถิด ยอโบ” 

สุดท้ายก็จบด้วยการอุ่นเตียง กว่าจะออกจากห้องตะวันเกือบจะตรงหัวแล้ว

“ท่านพี่ตื่นได้แล้วเจ้าค่ะ สายแล้วนะเจ้าคะ” เว่ยอิงเขย่าตัวสามีที่ยังนอนอยู่บนเตียงหลังใหญ่ ไม่มีทีท่าว่าจะลุกขึ้นแต่อย่างใด 

“วันนี้เราไม่ต้องไปยกน้ำชาก็ได้ ไม่มีใครกล้าว่าหรอก” ชายหนุ่มลืมตาขึ้นมาพูดฮูหยินของตน “เมื่อคืนพี่ทำเจ้าถึงเพียงนั้น วันนี้เจ้ายังทีแรงตื่นเช้าอีกหรือ” 

คำพูดของชายหนุ่ม ทำให้เกิดริ้วแดงๆ บนใบหน้าของหญิงสาวร่างสาว “ท่านพี่พูดอันใดก็ไม่รู้น่าเกลียด” 

“ก็พี่พูดจริงนี่ ถ้าเจ้ายังมีแรงเช่นนั้นเราก็มาทำกันต่อเถิด” 

“ทำอันใดเจ้าคะ” หญิงสาวถามทั้งๆ ที่รู้ดีว่าผู้เป็นสามีหมายความถึงสิ่งใด เห็นหน้านิ่งๆ ไม่คิดเลยว่าจะกินดุถึงเพียงนี้

ชายหนุ่มลุกขึ้นจากที่นอน เดินเข้าไปอุ้มหญิงสาวมาวางลงบนเตียง มือใหญ่ลูบเส้นผมที่ปรกหน้าของนางออก เขาสบตานางก่อนจะก้มลงประทับริมฝีปากที่หน้าผากมน ลงมาที่ปลายจมูก แก้มทั้งสองข้าง และจบลงที่ริมฝีปากหอมหวาน เมื่อเขาปล่อยให้ริมฝีปากของนางเป็นอิสระ เขาก็ก้มลงกระซิบที่ข้างหูนางเบาๆ “พี่บอกน้องหญิงแล้ว ว่าทุกวันคือทุกวัน” 

กว่าคู่แต่งงานทั้งสองคู่เดินออกจากเรือนของตนเองได้ ก็เป็นยามอู่ (11.00-12.59 น.) แล้ว พวกเขาเดินมาเจอกันที่เรือนของท่านพ่อท่านแม่ในเวลาเดียวกัน เพียงแต่พี่น้องฝาแฝดสบตากัน ต่างก็รู้แล้วว่าพวกเขาเพิ่งจะทำอันใดกันมา จึงหาที่เรือนของท่านพ่อท่านแม่เวลานี้ 

หนิงลู่ซือเห็นบุตรชายและลูกสะใภ้ทั้งสองแล้ว จึงสั่งให้คนไปเรียกพวกเขามาได้แล้ว ไม่รู้จะยืนคุยกับผ่านทางสายตาอีกนานเพียงใด 

“คารวะท่านแม่ขอรับ คารวะท่านน้าอินขอรับ” บุตรชายทั้งสองกล่าวทักทายท่านแม่และท่านน้าของตน แต่ท่านพ่อกับท่านน้าเขยไม่อยู่ 

“คารวะท่านแม่ คารวะท่านน้าอินเจ้าค่ะ” เมื่อผู้เป็นสามีกล่าวแล้ว ฮูหยินของพวกก็กล่าวตาม 

“ไม่ต้องมากพิธี นั่งลงเถิด” หนิงลู่ซือกล่าว ก่อนจะหันไปถามลูกสะใภ้ทั้งสอของนาง “เป็นอย่างไรหลับสบายกันดีหรือไม่”

“หลับสบายดีเจ้าค่ะ” อาจจะเกินพอดีด้วยซ้ำ 

“ถ้าขาดเหลือสิ่งใดก็บอกแม่ได้ หรืออาจจะบอกท่านพ่อบ้าน หรือคนในจวน พวกเจ้าก็สามารถบอกพวกเขาได้” 

“เจ้าค่ะท่านแม่” ทั้งสองกล่าวขึ้นพร้อมกัน

“ถ้าพี่ใหญ่ พี่รอง รังแกพี่สะใภ้ รีบบอกมาอี้เหมยเลยนะเจ้าคะ เดี๋ยวอี้เหมยจะจัดการให้เจ้าค่ะ” สาวน้อยผู้เป็นแก้วตาดวงใจของคนทั้งบ้านกล่าวขึ้น

               ฮูหยินน้อยทั้งสองอดยิ้มกับท่าทางของน้องสามีไม่ได้ เห็นว่านางถึงวัยปักปิ่นแล้ว แต่ยังไม่ยอมออกเรือน เหตุผลหนึ่งอาจจะเป็นเพราะท่านพ่อและพี่ชายฝาแฝดหวงนางก็ได้ แต่อีกเหตุผลหนึ่งคงไม่มีใครคิดว่าเหมาะสมกับสาวน้อยก็ได้

พวกเขานั่งคุยกันไม่นาน หวังซีฮันกับเจาชีฉินสามีของหนิงลี่อิน ก็ได้เดินเข้ามาภายจวนพร้อมกัน เนื่องจากพวกเขาไปพูดคุยเรื่องสมุนไพรที่ห้องหนังสือของหวังซีฮันนั่นเอง เมื่ออยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาแล้ว สาวใช้จึงจัดโต๊ะให้เจ้านายเมื่อทานมื้อเที่ยงพร้อมกัน

หนิงลู่ซือนั่งมองภาพตรงหน้าด้วยความสุข นางมีทั้งสามีที่รัก บุตรชายบุตรสาวที่น่ารัก ตอนนี้บุตรชายทั้งสองแต่งงานมีครอบครัวแล้ว มีคนมาดูแลพวกเขาแทนนางแล้วนางก็เบาใจ ส่วนบุตรสาวนั้นไม่รู้ว่านางจะมีโอกาสได้บุตรเขยหรือไม่ เพราะทั้งพ่อ ทั้งพี่ชาย ต่างหวงและทะนุถนอมนางเหมือนกับไข่ในหิน ผู้ใดที่กล้าส่งแม่สื่อมาพูดคุย พวกเขาก็กล้าส่งเจ้าสมุนสี่ขาที่อยู่หลังจวนไปจัดการ จนตอนนี้ไม่มีผู้ใดกล้าส่งแม่สื่อมาแล้ว

ส่วนน้องสาวตัวน้อยขงนางนั้น ตอนนี้ก็มีคนดูแลแล้วเช่นกัน บุรุษผู้นั้นเป็นบุตรชายคนเล็กของท่านลุงเจา เขาคือคนที่นางเคยช่วยชีวิตในเมื่อครั้งที่เขาอาหารติดคอเมื่อหลายปีก่อนนั่นเอง

นางขอเก็บภาพความสุขตรงหน้า ไว้ในความทรงจำจนกว่าชีวิตจะหาไม่

......................จบ.............................

เอาตอนพิเศษตอนสั้นๆ มาฝากค่ะ 

แล้วเจอกันใหม่เรื่องหน้านะคะ 

ขอบคุณที่ติดตามนิยายมาจนถึงตอนจบ