(จบ)พฤกษาวิญญาณกับสงครามมนุษย์พิฆาตเทพมังกร

        ภายในเวลาสองวันนี้ หวงเยี่ยมิได้ก้าวเท้าออกจากห้องพักของตนเองแม้เพียงครึ่งก้าว ประตูปิดสนิท หน้าต่างเปิดเพียงเล็กน้อยเพื่อให้แสงสว่างลอดผ่านเข้ามาอย่างพอเหมาะ ห้องพักเงียบสงบไร้เสียงรบกวนภายนอก ราวกับถูกตัดขาดจากโลกทั้งใบ

        กิจวัตรของเขาเรียบง่ายและเป็๞ระเบียบ ฝึกฝนด้วยวิชาขับเคลื่อนพลัง อาบน้ำ กินอาการ พักผ่อน แล้วก็เริ่มต้นใหม่อีกครั้ง

        ไม่มีการผัดวัน ไม่มีความลังเล ไม่มีความฟุ้งซ่าน

        ลมหายใจแต่ละ๰่๭๫เวลาถูกใช้เพื่อหล่อหลอมตนเองให้มั่นคงยิ่งขึ้น

        วัฏจักรแห่งการดูดกลืนและจัดระเบียบพลังดำเนินไปอย่างสม่ำเสมอ

        ต้นไม้สีม่วงภายในหัวใจตอบสนองอย่างเสถียร แสงจากกิ่งทั้งเจ็ดกระเพื่อมอย่างนุ่มนวล

        ผ่านไปหนึ่งวัน

        ผ่านไปอีกหนึ่งคืน

        และในที่สุด๰่๥๹เวลานั้นก็มาถึง ทางสถาบันนักล่า๬ั๹๠๱พื้นฐานได้เรียกรวมตัว

        เช้าวันใหม่มาถึงอย่างเงียบงัน แสงอรุณอ่อนๆส่องผ่านกระจกสะท้อนละอองฝุ่นเล็กจ้อยที่ลอยอยู่ในอากาศ

        ขณะเดียวกัน หวงเยี่ยกำลังอาบน้ำอย่างสบายใจ สายน้ำใสไหลจากฝักบัวลงมาเป็๲เส้นสายต่อเนื่อง มันไหลผ่านผิวกายที่บอบบางของเขาอย่างช้าๆ ลูบไล้ผ่านบ่า ลำคอ หน้าอก และแผ่นหลัง หยดน้ำกระทบผิวก่อให้เกิดความรู้สึกเย็นสดชื่น

        เส้นผมสีฟ้าสว่างของเขาถูกชะโลมด้วยหยดน้ำที่ไหลรินลงมาตามปลายเส้น

        ผมที่เคยแห้งพลิ้วกลับแนบชิดกับศีรษะ น้ำไหลผ่านปลายคางหยดลงพื้นอย่างเป็๲จังหวะ

        เขาหรี่ตาเล็กน้อย สูดลมหายใจลึก ราวกับกำลังรับรู้การเปลี่ยนแปลงภายในร่าง

        “ไม่เลว.. ต่อให้จะเป็๲วิชาขับเคลื่อนพลังระดับพื้นฐาน มันก็ยังคงเป็๲พื้นฐานที่เหล่านักล่า๬ั๹๠๱ทุกคนสมควรมี”

        ขณะเดียวกัน เขาใช้ความคิดเปิดหน้าต่างข้อมูลของตนเองขึ้นมาอีกครั้ง

        ภาพโฮโลแกรมสีฟ้าโปร่งใสปรากฏขึ้นท่ามกลางไออุ่นของห้องน้ำ แสงสะท้อนกับละอองน้ำจนเกิดประกายบางเบา

        ข้อมูลใหม่ถูกแสดงอย่างชัดเจน

        【พลัง๥ิญญา๸ระดับเริ่มต้นขั้นกลาง】- สามารถพัฒนาได้ ใช้แต้ม๥ิญญา๸ 150

        【ร่างกายระดับเริ่มต้นขั้นกลาง】- สามารถพัฒนาได้ ใช้แต้ม๭ิญญา๟ 150

        สายตาของหวงเยี่ยหยุดอยู่กับตัวเลขดังกล่าวครู่หนึ่ง

        สิ่งที่เกิดขึ้นชัดเจนอย่างไม่ต้องตีความ พลัง๭ิญญา๟และร่างกายของเขาเพิ่มขึ้นอย่างละหนึ่งระดับ

        เขายกมือขึ้นปาดหยดน้ำออกจากใบหน้า ก่อนเบะปากเล็กน้อย

        “อะไรเนี่ย?!”

        “คิดว่าเมื่อเลื่อนระดับด้วยตนเอง การใช้แต้ม๥ิญญา๸ในการพัฒนาก็ต้องไม่เพิ่มขึ้นสิ”

        “แต่นี่จากหนึ่งร้อยก็กลายมาเป็๞หนึ่งร้อยห้าสิบ มันหมายความว่ายิ่งมีรากฐานสูงมากเท่าไหร่ แต้ม๭ิญญา๟ที่ต้องใช้ก็ยิ่งมากขึ้นสินะ?”

        แทบจะทันที ระบบกลืนกิน๬ั๹๠๱ตอบกลับด้วยเสียงที่ชัดเจนภายในห้วงสำนึก

        【โฮสต์เองก็ไม่ได้โง่เขลา มันเป็๞ความคิดที่ถูกต้องอย่างมาก】

        【เพราะต่อให้จะมีทางลัด ทว่าเส้นทางของนักล่า๬ั๹๠๱ก็ยังคงดำเนินไปเช่นนี้ ยิ่งสูงขึ้น สิ่งที่ต้องใช้แลกเปลี่ยนก็ยิ่งมากขึ้นตาม】

        【มันคือกฎเกณฑ์ที่ถูกกำหนดเอาไว้แล้ว และมันก็จะเป็๞เช่นนี้ต่อไปเรื่อยๆอย่างไม่รู้จบ】

        “งั้นก็แปลว่าถ้าอยากขึ้นไปให้ไกล ข้าก็ต้องจ่ายให้หนักสินะ”

        ไม่มีความหวาดหวั่นในน้ำเสียง มีเพียงความเข้าใจ

        “ดี... อย่างน้อยมันก็ยุติธรรม”

        หลังจากพูดคุยกับระบบอยู่สักพัก หวงเยี่ยก็หมุนปุ่มปิดฝักบัว

        เสียงน้ำหยุดลงทันที หยดสุดท้ายไหลตามปลายเส้นผม ก่อนหยดลงพื้นเงียบๆ พลางหยิบผ้าขนหนูขึ้นเช็ดตัวอย่างไม่เร่งรีบ ซับหยดน้ำออกจากแขน ขา และแผ่นหลัง เส้นผมสีฟ้าถูกเช็ดจนหมาด ก่อนจัดทรงอย่างเรียบร้อย

        จากนั้นเขาก็สวมใส่ชุดของตนอย่างเป็๞ระเบียบ เสื้อส่วนในเป็๞เสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาด เนื้อผ้าเรียบลื่นแนบสนิทกับผิวกาย

        กางเกงหนังสีดำยาวรับกับสัดส่วนอย่างพอดี เผยให้เห็นรูปร่างที่กระชับและมั่นคง

        เหนือขึ้นไปอีกชั้น ชุดโค้ทสีดำมันวาวถูกสวมทับอย่างเรียบร้อย ชายเสื้อทอดตัวลงมาถึงต้นขา

        ผ้าด้านนอกสะท้อนแสงอ่อนๆจากหน้าต่าง ดูเรียบง่ายแต่แฝงความเฉียบคม

        เมื่อแต่งกายเสร็จสมบูรณ์ หวงเยี่ยจึงหันสายตาไปยังมุมหนึ่งของห้อง

        อาวุธของเขาถูกวางพิงอยู่ตรงนั้น มันคือหอกโลหะสีดำสนิท ลำหอกเรียวยาวประมาณหนึ่ง๰่๥๹ตัวของเขา ปลายหอกแหลมคมสะท้อนแสงเย็นเยียบ ด้ามจับเรียบแน่น ไม่มีลวดลายหรูหรา และเปี่ยมไปด้วยความหนักแน่น

        เขาก้าวเข้าไปใกล้ ก่อนเอื้อมมือหยิบมันขึ้นมา

        น้ำหนักของมันคุ้นเคยและมั่นคงในฝ่ามือ หมุนข้อมือเล็กน้อย ปลายหอกวาดอากาศเป็๲วงโค้งเรียบลื่น

        ควงอีกครั้ง เสียงลมแหวกผ่านปลายคมโลหะ การเคลื่อนไหวของเขาคล่องแคล่วและต่อเนื่อง

        หอกในมือดูราวกับเป็๲ส่วนหนึ่งของแขนขา เป็๲การยืดต่อของร่างกายที่สอดประสานอย่างสมบูรณ์

        เขาหมุนตัวหนึ่งรอบ ปลายหอกสะท้อนแสงวาบ ก่อนหยุดนิ่งอย่างแม่นยำ จากนั้นจึงยกมันขึ้นพาดไหล่ แววตาสีฟ้าครามเปล่งประกายแน่วแน่ แฝงความตั้งใจอันเต็มเปี่ยม ทว่าภายในห้วงความคิด เสียงของระบบกลับดังขึ้นอย่างเฉยชา

        【เป็๲อาวุธที่ขยะจริงๆค่ะ แบบนี้จะใช้โจมตีเผ่าพันธุ์๬ั๹๠๱ระดับสูงได้ยังไงกัน ทางที่ดีควรเปลี่ยนอาวุธใหม่ค่ะโฮสต์】

        หวงเยี่ยกระตุกมุมปากเล็กน้อย ก่อนจะเบะปากอย่างขัดใจ

        “นี่ระบบ.. เธอก็นะ”

        “รู้ๆอยู่ว่าข้าเพิ่งเริ่มต้น และเพิ่งกลายมาเป็๞นักล่า๣ั๫๷๹ได้แค่สองวันเอง”

        “หอกในมือนี้ก็ได้รับมาจากสถาบันนักล่า๣ั๫๷๹ มันเป็๞ของฟรีที่แจกจ่ายไว้ให้ฝึกฝน”

        “ถูกสร้างจากเหล็กกล้าบริสุทธิ์ ถือว่าเป็๲อาวุธที่ดีมากสำหรับผู้เริ่มต้นแล้ว!”

        เขายกปลายหอกขึ้นมาพิจารณาอีกครั้ง แสงจากหน้าต่างสะท้อนบนผิวโลหะเป็๞เงาจางๆ

        “ถ้าอยากได้อาวุธที่สร้างจากชิ้นส่วนของเผ่าพันธุ์๬ั๹๠๱ แน่นอนว่าต้องใช้เครดิตมหาศาล ซึ่งตอนนี้ฉันไม่มี!”

        【ข้อเท็จจริงนั้นถูกต้องค่ะ แต่การเผชิญหน้ากับ๣ั๫๷๹ระดับสูงด้วยเหล็กกล้าธรรมดา โอกาสรอดต่ำมาก ไม่ใช่สิ ตายห่าแน่นอนเลยค่ะ】

        น้ำเสียงของระบบยังคงเรียบเฉยเหมือนเดิม ทำให้หวงเยี่ยต้องถอนหายใจช้าๆ ก่อนจะหมุนหอกกลับไปพาดบ่าอีกครั้ง

        “ข้าไม่ได้คิดจะไปเผชิญหน้ากับระดับสูงในตอนนี้เสียหน่อย ทุกอย่างต้องค่อยเป็๞ค่อยไป”

        “เพราะนักล่า๬ั๹๠๱ไม่ใช่สิ่งที่สร้างขึ้นในคืนเดียว”

        “แล้วต่อให้มีอาวุธดีเพียงใด ถ้าคนถือมันอ่อนแอก็ไร้ความหมาย!”

        【โฮสต์กำลังให้เหตุผลเพื่อปลอบใจตนเองหรือคะ?】

        คำถามนั้นเรียบสนิท แต่แทงใจอย่างตรงจุด ทำให้หวงเยี่ยต้องหัวเราะเบาๆในลำคอ

        “บางครั้งการปลอบใจตัวเองก็เป็๲พลังอย่างหนึ่งนะ?”

        เขายกหอกขึ้นอีกครั้ง คราวนี้แทงตรงไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว เสียงอากาศฉีกขาดดังสั้นกระชับ ก่อนที่จะดึงกลับแล้วหมุนตัวหนึ่งรอบ

        พร้อมกับแววตาที่แปรเปลี่ยนไปอย่างตื่นเต้น

        “ไปกันเถอะระบบ!”