ซุนอิงฮวารู้ด้วยตนเองว่าถ้อยคำนินทาที่พูดกันในหมู่สตรีชั้นสูงครึ่งหนึ่งล้วนเต็มไปด้วยความริษยาข่าวที่นางได้มาบอกว่าเหวยฮูหยินไม่ยอมเลือกสตรีในตระกูลใหญ่ให้กับคุณชายน้อยกังเพราะเสียดายสินสอดทั้งๆ ที่นางเป็ผู้ได้รับมรดกมากมายจากตระกูลเดิม สามีของนางทำงานในสำนักบัณฑิตคนผู้นั้นชอบอยู่สันโดษทำงานรับใช้ฮ่องเต้โดยมิได้เอียงข้างฝ่ายหนึ่งฝ่ายใดเขาไม่ยอมรับอนุภรรยาเพราะเห็นว่าเป็เื่วุ่นวายจึงมีเพียงฮูหยินและบุตรชายอีกสองคน
“ชิวฉีคุณชายใหญ่ไปอยู่กับครอบครัวภรรยาหรือ?”
“ใช่ๆเพราะตระกูลนั้นขาดคนช่วยดูแลการค้าจึงมาขออนุญาตนายท่านกับนายหญิงด้วยตนเองแต่ละปีที่จวนนี้จึงมีข้าวและเกลือกินโดยที่ไม่ต้องซื้อหาเพราะคุณชายใหญ่เป็ผู้จัดหาส่งมาให้”
“นายท่านไม่เคืองหรือ?คุณชายใหญ่เป็ผู้สืบสกุลเชียวนะ”
“จะเคืองไปทำไมกัน?ขนาดนายหญิงยังเห็นด้วยเลย ท่านว่าจะอย่างไรครอบครัวนั้นก็ให้หลานๆใช้สกุลกังอยู่ดี ข้าวก็ได้ เกลือก็ได้ มีอันใดเสียหายเล่า?”
คุณหนูซุนทำทีแบ่งปันเงินที่ตนมีให้เป็สินน้ำใจกับสาวใช้ทั้งสอง
“พวกเ้าเอาไปคนละหนึ่งตำลึงแล้วช่วยสอนข้าทำงานได้หรือไม่?”
สาวใช้สองพี่น้องเห็นเงินก็ตกตะลึงรีบพยักหน้าว่าจะช่วยทั้งยังมองเห็นซุนอิงฮวาเป็สหายที่น่ารัก งานบ้านใดๆ ลับหลังนายหญิงคนทั้งสองก็จะรีบกุลีกุจอมาช่วยนางทำทั้งสิ้น
ซุนอิงฮวามาใหม่จำต้องรับงานซักผ้านางไปดูลานซักข้างหลังแล้วเห็นว่ามิดชิดดีจึงติดสินบนบ่าวสองคนอีกคนละหนึ่งตำลึงให้ช่วยนางซักผ้าเพราะนางซักไม่เป็คนทั้งสองจึงอุบเงียบและแอบทำงานรับเงินอีกต่อหนึ่งช่วยสาวใช้ คนใหม่
เมื่อนางมาอยู่ได้สี่ห้าวันก็มีบุรุษผู้หนึ่งมาตามหาพ่อบ้านอี๋รู้สึกแปลกใจจึงไปเรียกนางออกมา ซุนอิงฮวาอ้างว่าคนผู้นี้คือญาติห่างๆที่อยู่นอกเมืองหลวงเห็นนางในตอนที่ติดตามนายหญิงออกไปตลาดจึงได้ตามเอาปลามาให้
“ญาติผู้พี่ของข้าเองท่านพ่อบ้านเขาเป็ชาวประมงมีเรือใหญ่หลายลำ แวะเอาปลามาให้เป็การขอบคุณที่นายท่านกับนายหญิงกรุณาให้ข้าพักที่นี่ น่ะสิ ประเดี๋ยวข้าจะทำปลานึ่งบ๊วยกับน้ำแกงปลาหอมๆให้พวกท่านได้กินกัน”
“เ้าทำอาหารเป็ด้วยหรือ?”
“ทำเป็เ้าค่ะ”ซุนอิงฮวาอยากจะบอกว่านี่เป็สิ่งเดียวในบรรดางานบ้านที่นางทำได้เพราะอย่างอื่นล้วนต้องหาผู้ช่วยทั้งสิ้น
เย็นนั้นสาวใช้คนใหม่จึงเตรียมอาหารขึ้นโต๊ะเหวยฮูหยินเห็นปลา จระเม็ดตัวโตนึ่งบ๊วยส่งกลิ่นหอมตลบอบอวลยั่วยวนน้ำลายก็ถึงกับอุทานด้วยความแปลกใจร้องเรียกพ่อบ้านมาสอบถามว่าใช้งบประมาณเกินไปเท่าใดจึงได้อาหารเช่นนี้เมื่อพ่อบ้านอี๋บอกเล่าที่มาของอาหารแล้วนายหญิงของจวนถึงกับยิ้มแฉ่งด้วยความพออกพอใจ
“นับว่าอิงฮวามีญาติที่ดีจริงๆปลาตัวโตเช่นนี้คงหลายตังค์ ไหนจะเอามาทำน้ำแกงอีก”ฮูหยินก้มลงชิมน้ำแกงที่ถูกตักแบ่งออกมาแล้วถึงกับอุทานด้วยความตื่นเต้น“รสมือดียิ่งนัก ไม่ใช่ฝีมือของชิวฉีแน่!”
พ่อบ้านอี๋รีบบอกกล่าวว่าเป็ฝีมือของซุนอิงฮวา
“ข้าน้อยได้ยินว่าหากอิงฮวายังอยู่ที่นี่ญาติผู้พี่ของนางจะเอาปลามาส่งให้ทุกสามวันขอรับ ไม่ต้องจ่ายแม้สักอีแปะที่สำคัญเอามาให้ทีละห้าตัวด้วยขอรับ!”
“ไอหยา! ญาติของนางช่างดีเสียจริง!” เหวยฮูหยินก็ยิ่งปลาบปลื้มนางรีบหันไปชมเชยสาวใช้คนใหม่ให้กับสามีฟังทันที
“ท่านพี่สาวใช้ที่เสี่ยวเฉินเอามาใช้งานเปล่าๆ ช่างดีนัก ทำงานได้เรียบร้อยไปเสียทุกสิ่ง คราวหน้าเห็นทีจะต้องให้เสี่ยวเฉินหาแบบนี้มาเพิ่มอีก สักคน ข้าวเราก็ได้มาฟรีอยู่แล้วเลี้ยงคนอีกสักคนก็ไม่เสียหลาย”
บัณฑิตกังส่ายศีรษะหัวเราะเบาๆ“เ้าก็มีแต่จะชอบใช้งานเขาเปล่าๆ ระวังจะเสียของรักไปแลกเปลี่ยนเอาเล่า?”
“หือ! ท่านพี่หมายถึงอะไรหรือเ้าคะ?”
“สาวใช้คนใหม่ของเ้าหน้าตาหมดจดงดงามดูเผินๆ ข้ายังคิดว่าเป็คุณหนูจากตระกูลใดมาเที่ยวเล่นที่จวนของเรา นางแตกต่างจากชิวฉีกับ เวยเวยมากเ้าไม่คิดระแวงบ้างหรือว่าหากเสี่ยวเฉินเกิดชอบนางขึ้นมาแล้วอยากได้เป็ภรรยาจะทำเช่นใด?”
“เอ๋?ก็ดีน่ะสิเ้าคะ!เสี่ยวเฉินอายุขนาดนี้แล้วยังไม่มีแม้กระทั่งสาวใช้ อุ่นเตียงหากนางพอใจจะรับใช้เสี่ยวเฉินข้าก็ยินดี อิงฮวาดูสงบเสงี่ยมเรียบร้อยน่ารักท่านพี่พูดขึ้นมาเช่นนี้เห็นทีข้าต้องไปถามความคิดเห็นของเสี่ยวเฉิน สักหน่อย”
บัณฑิตกังยิ้มน้อยๆเขาี้เีจะขัดภรรยาเพราะก็เห็นแล้วว่าครั้งก่อนที่นางเลือกลูกสะใภ้ให้บุตรชายคนโตครอบครัวของบุตรชายมีความสุขเพียงใดภรรยาของเขาแม้จะขึ้นชื่อเื่ตระหนี่แต่นางก็ไม่เคยรับสินบนจากผู้ใดทำให้เขาทำหน้าที่ขุนนางได้อย่างสบายใจที่สำคัญในบรรดาฮูหยินของขุนนางทั้งหลายคงจะมีแต่ภรรยาของเขาเท่านั้นที่ไม่้าให้บุตรชายแต่งกับลูกขุนนางใหญ่
“ข้าอยากให้ลูกของข้าอยู่อย่างมีความสุขเกียรติยศชื่อเสียงหากต้อง แบกรับเอาความทุกข์ใจมาด้วยก็อย่ามีเลยนะเ้าคะท่านพี่”
นี่เป็เหตุผลที่บัณฑิตาุโซึ่งเป็หนึ่งในที่ปรึกษาคนสำคัญของฮ่องเต้ไม่ยอมรับอนุภรรยาที่มีผู้พยายามยัดเยียดให้เหวยฮูหยินมีแิที่เหมือนกับเขาและทำให้เขามีความสุขแล้วจะเอาสตรีอื่นมาให้รกหูรกตาทำไมกัน?
ซุนอิงฮวาขอติดตามพ่อบ้านอี๋ไปตลาดนางทำให้พ่อบ้านสูงวัยถึงกับต้องเก็บเอามารายงานฮูหยินได้ทุกวี่วันว่าสาวใช้คนใหม่สามารถต่อรองหาซื้อข้าวของได้ในราคาที่ถูกกว่าท้องตลาดและเมื่อเขาปล่อยให้นางไปซื้อเองก็มักจะได้วัตถุดิบดีๆ มาทำอาหารทุกครั้งเหวยฮูหยินก็ยิ่งพออกพอใจในตัวนางยิ่งขึ้นจึงคิดที่จะให้ซุนอิงฮวาเป็สาวใช้อุ่นเตียงของบุตรชาย
********************************
ไรท์แนะนำ...วางจำหน่ายแล้วนะคะ อีบุ๊กยกเซ็ทจ้า
https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiNDQ1ODg3MCI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjY6IjE4MjEzMCI7fQ
131K
