บทที่ 20 ปะทะคารม
“ใครกล้ารังแกลูกชายฉัน!”
ในที่สุด จ้าวต้าเฮยก็มาถึง
ต้าจวงเห็นพ่อก็ยิ่งร้องไห้หนักกว่าเดิม
“พ่อ ไอ้หมาขาวนั่นมันรังแกผม มันยังไล่ต้าเฮยหนีไปด้วย ฮือๆๆ…”
เอ่อ!
จ้าวต้าเฮยดึงต้าจวงขึ้นก็เห็นว่าลูกชายฉี่ราดกางเกง ก็สบถในใจ
“ไอ้ขยะ” แล้วเขาก็ได้ยินสิ่งที่ลูกชายพูด จึงหันไปมองต้าหวงที่กลับไปหาเสียวเสี่ยวแล้ว
เขาเริ่มสงสัยว่าแค่ลูกหมาสีขาวตัวเดียวเนี่ยนะ ไล่หมาพันธุ์ทิเบตันแมสติฟฟ์ของเขาหนีไปได้?
คงไม่จริงหรอกมั้ง?
จ้าวต้าเฮยสงสัย เขาลากหมาพันธุ์ทิเบตันที่วิ่งกลับบ้านเพราะกลัวกลับมาอีกครั้ง
“ต้าเฮย ไป กัดหมาขาวนั่นให้ตายซะ!”
เขาพูดพลางตบหัวมันหนึ่งครั้ง
แต่ปรากฏว่ามันไม่กล้าเข้าไปใกล้ แถมยังถอยหลัง ส่งเสียงขู่ เห็นท่าทางมันก็รู้ว่ากลัวแทบตาย แล้วจะไปกัดต้าหวงได้ยังไง
“บัดซบ แกก็เป็ขยะเหมือนกัน!”
จ้าวต้าเฮยเตะหมากระเด็นออกไป
“นี่มันหมาบ้านใคร ออกมา!”
คนรอบข้างมองหน้ากัน ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ
“ในเมื่อไม่มีใครรับ งั้นฉันฆ่ามันทิ้งเลยก็แล้วกัน!”
จ้าวต้าเฮยอารมณ์เสียอยู่พอดี ตอนนี้ทั้งลูกชายและหมาของเขาโดนหมาขาวตัวเดียวรังแก เขาจะควบคุมความโกรธที่เหมือนูเาไฟะเิได้ยังไง
“อย่ารังแกต้าหวงนะ ต้าหวงเป็เพื่อนฉัน!”
เสียวเสี่ยวกอดต้าหวงไว้แน่น
ต้าหวงจนใจ อยากจะใช้เท้าเขี่ยเสียวเสี่ยวออกไป พลางคิดในใจ ใครรังแกใครยังไม่รู้เลย แค่คนไม่กี่คน ฉันจัดการได้
ถึงแม้ต้าหวงจะตัวเล็ก แต่มันกินน้ำวิเศษทุกวัน แถมยังกินแก่นพลังสัตสฃว์ครึ่งอสูร ถึงแม้มันจะยังไม่โตเต็มที่ แต่การรับมือกับผู้ใหญ่สองสามคนก็ไม่มีปัญหา
ถ้ามันพูดได้ มันคงจะด่าจ้าวต้าเฮยว่า พวกแกนั่นแหละที่เป็หมา ทั้งตระกูลแกเป็หมา ฉันเป็หมาป่าโว้ย!
“เด็กคนนี้ลูกเต้าเหล่าใคร?”
จ้าวต้าเฮยรู้สึกว่าเสียวเสี่ยวหน้าคุ้นๆ เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน
“พี่ใหญ่ พี่ลืมไปแล้วเหรอ นี่คือลูกสาวตาบอดของเย่เฟิงไง!”
คำเตือนของจ้าวเอ้อร์เฮยทำให้จ้าวต้าเฮยนึกขึ้นได้ทันที
“อ๋อ ลูกของเย่เฟิงนี่เอง…”
“บัดซบ เย่เฟิงตัดช่องทางทำมาหากินฉันก็แล้วไป แม้แต่ลูกสาวยังกล้าขี่หัวลูกชายฉันอีกหรือ นี่มันมากเกินไปแล้ว!”
จ้าวต้าเฮยเดินเข้าหาเสียวเสี่ยวด้วยความโกรธ
“ยัยเด็กบ้า มานี่!”
ต้าหวงแยกเขี้ยวขู่คำราม
ถ้าจ้าวต้าเฮยกล้าแตะต้องเ้านายตัวน้อย มันจะกัดมืุ์คนนี้ให้ขาดแน่
แต่ในตอนนั้นเอง มันก็เห็นร่างคุ้นเคยปรากฏขึ้นต่อหน้า
ความดุร้ายของต้าหวงก็หายไปทันที เหมือนลูกโป่งที่หมดลม กลับมาเป็ลูกหมาตัวน้อยๆ ให้เสียวเสี่ยวกอด
“จะทำอะไร จ้าวต้าเฮย โตจนป่านนี้แล้วยังจะมารังแกลูกสาวฉันอีกเหรอ ไม่อายบ้างหรือไง?”
คนที่ปรากฏตัวไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็เย่เฟิง
เขาก็ได้ยินมาว่าเสียวเสี่ยวโดนรังแก จึงรีบวิ่งมา
“เย่เฟิง ดูลูกสาวนายให้ดีๆ สิ ลูกสาวนายต่างหากที่รังแกลูกชายฉัน!” พอเห็นเย่เฟิง จ้าวต้าเฮยก็ยิ่งโมโห
“เหอะ ลูกสาวฉันมองไม่เห็นั้แ่เด็ก แม้แต่ลูกสาวฉันยังเอาชนะไม่ได้ ก็สมควรแล้วที่ลูกชายนายจะโดนรังแก!” เย่เฟิงพูดอย่างดูถูก
จ้าวต้าเฮยหน้าซีด อัดอั้นตันใจ เขารู้ว่าเย่เฟิงเก่ง ถ้าเขาลงมือ เขาเองนั่นแหละที่จะซวย
“เย่เฟิง ดูนี่สิ หมาของแกกัดหน้าต้าเฮยบ้านเราจนเป็แผล แกรู้ไหมว่าตอนที่พี่ใหญ่ซื้อหมานี่มามันแพงแค่ไหน แกต้องจ่ายค่าเสียหาย!” จ้าวเอ้อร์เฮยพูดช่วย
เย่เฟิงมองหมาพันธุ์ทิเบตัน แล้วยิ้มเยาะ “หมาตีกัน แพ้แล้วต้องจ่ายค่าเสียหายด้วยเหรอ? งั้นให้หมาบ้านนายมากัดต้าหวงบ้างละกัน ถือว่าหายกัน”
“ต้าเฮย ไป กัดมันให้ตาย!”
จ้าวเอ้อร์เฮยเตะหมา
แต่หมาไม่กล้าเข้าไปใกล้ แม้จะโดนจ้าวเอ้อร์เฮยเตะก็ตาม ถ้าไม่ติดสายจูง มันคงวิ่งหนีไปแล้ว
“เห็นไหม? หมาบ้านนายยังไม่กล้า งั้นก็อย่าโทษใครเลย”
เย่เฟิงพูดอย่างดูถูก
“บัดซบ เย่เฟิง อย่ามาอวดเก่งนักนะ เื่สนุกยังไม่จบหรอก เดี๋ยวก็รู้ว่าบ่อเลี้ยงปลาของแกจะเจ๊งยังไง!”
“เหมือนกันแหละ คงขายแตงโมไม่ออกแล้วสินะ?” เย่เฟิงโต้กลับ
“บัดซบ เย่เฟิง เดี๋ยวเราได้เห็นดีกันแน่!”
พูดจบ จ้าวต้าเฮยก็จูงมือต้าจวงเดินจากไป
“พ่อ ทำไมเราต้องไปด้วย ซื้อหมาขาวนั่นให้ผมสิ ผมอยากได้หมาขาวตัวนั้น!”
“ไอ้ขยะ หุบปากไปเลย!”
“พ่อกล้าด่าผม ผมจะไปฟ้องแม่ ฮือๆๆ…” ต้าจวงร้องไห้อีกแล้ว
จ้าวต้าเฮยหน้าดำเหมือนเปาบุ้นจิ้น คิดในใจ ทำไมเขาถึงมีลูกชายเป็ขยะแบบนี้
เย่เฟิงหรี่ตามองจ้าวต้าเฮยเดินจากไป รอจนพวกนั้นไปไกลแล้ว เขาจึงย่อตัวลง กอดเสียวเสี่ยว “เสียวเสี่ยว ไม่เป็ไรนะ พ่อไม่ดีเอง มาช้าไปหน่อย”
“พ่อ หนูไม่เป็ไรค่ะ เอ้อร์พั่งปกป้องหนูเลยาเ็ค่ะ!” เสียวเสี่ยวพูดด้วยความเป็ห่วง
เย่เฟิงจึงหันไปมองเด็กอ้วนข้างๆ บนตัวเขามีรอยข่วนจากเล็บหมา จนเืไหล เห็นแล้วก็เจ็บแทน
เด็กอ้วนคนนี้ เมื่อกี้ร้องไห้แป๊บเดียว ตอนนี้ก็หยุดร้องแล้ว ดูเข้มแข็งดี
“เธอคือเอ้อร์พั่งสินะ ขอบใจนะที่ช่วยปกป้องเสียวเสี่ยว”
“ไม่เป็ไรครับ เสียวเสี่ยวเป็เพื่อนผม ผมต้องทำแบบนั้นอยู่แล้ว”
“เอ้อร์พั่ง กลับบ้านกับพ่อ”
ตอนนั้นเอง ชายร่างกำยำก็เดินเข้ามา เขาคือพ่อของเอ้อร์พั่ง ไม่รู้ชื่ออะไร คนอื่นเรียกเขาว่าหลิวต้าพ่าง ได้ยินมาว่าเมื่อก่อนเป็คนฆ่าหมู ตอนนี้ทำไร่ทำนาอยู่บ้าน
“หลิวต้าพ่าง นี่ยาที่ผมทำเอง ทาแผลให้เอ้อร์พ่างเถอะ”
“ไม่เป็ไร บ้านเรามียาอยู่แล้ว”
หลิวต้าพ่างเ็าใส่เย่เฟิง พูดจบก็อุ้มเอ้อร์พั่งเดินจากไป
เย่เฟิงเห็นว่าหลิวต้าพ่างไม่รับน้ำใจ จึงเก็บยาไว้เอง แต่เขาก็ไม่ได้โกรธ เขารู้ว่าหลิวต้าพ่างอาจจะกลัวว่าถ้าพูดกับเขามากเกินไป จะโดนจ้าวต้าเฮยแก้แค้น
เพราะคนทั่วไปก็รู้ว่าเย่เฟิงกับจ้าวต้าเฮยแค้นกันเข้ากระดูกดำ คงต้องมีเื่กันอีกแน่ พวกเขาเป็แค่คนธรรมดา ไม่อยากมีเื่
“ไปเถอะเสียวเสี่ยว กลับบ้านกัน”
“พ่อ วันนี้โชคดีที่มีต้าหวงอยู่ ถึงหนูจะมองไม่เห็น แต่ต้าหวงก็กล้าหาญมาก มันปกป้องหนูด้วย”
“อืม คงต้องให้รางวัลมันหน่อย”
ต้าหวงได้ยินเย่เฟิงพูดแบบนั้นก็กระดิกหางอย่างดีใจ คิดในใจ นายท่าน ให้ข้ากินแก่นพลังอีกสักสองสามเม็ดเถอะ
ถ้าเย่เฟิงรู้ว่าต้าหวงคิดอะไร คงตีมันตายแน่ คิดว่าที่นี่เป็โลกแห่งการบำเพ็ญเซียนที่จะมีแก่นพลังของสัตว์อสูรให้กินได้ทุกวันหรือไง?
เมื่อกลับถึงบ้านเฉินซู่ซู่ เธอเองก็เหมือนจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น รีบเข้าไปกอดปลอบเสียวเสี่ยว แน่นอนว่าเธอก็ขอบคุณต้าหวงด้วย
ตอนแรกเธอกลัว่าเย่เฟิงเอาลูกหมาป่ามาให้เสียวเสี่ยว มันจะเป็อันตราย แต่ตอนนี้ดูเหมือนเธอจะคิดมากไป
‘จ้าวต้าเฮย แตงโมของเ้าก็ขายไม่ออกแล้ว ต่อไปข้าจะทำให้บ่อเลี้ยงปลาของเ้าขายปลาไม่ได้แม้แต่ตัวเดียว!’
เื่ของเสียวเสี่ยววันนี้ ทำให้เย่เฟิงโกรธจริงๆ
2K
