Falling Fast
ตอนที่ 1
ฉันว่าบางครั้งความรู้สึกคลุมเครือในความสัมพันธ์ อาจจะเกิดจากปัจจัยอื่นที่ไม่ใช่ตัวเราเอง มันอาจจะเกิดจากการที่คนใกล้ตัวเราชอบจับคู่ ชอบแซว ชอบจิ้น หรือชอบมโน อะไรทำนองนั้น
เหมือนอย่างที่โบชอบจิ้นฉันกับบอม
ฉันผู้ซึ่งมีชื่อเล่นว่า ‘มิมี่’ โดยเรียกสั้นๆ ได้ว่า ‘มี่’ เป็เพื่อนกับ ‘โบ’ มาั้แ่วันรับน้องของคณะ และพอสนิทกับโบ ฉันเลยสนิทกับ ‘บอม’ ฝาแฝดของเธอไปด้วย
พี่ชายฝาแฝดของโบเรียนอยู่คณะอื่น แต่เพราะสองคนนี้อยู่ด้วยกันจนชิน บอมเลยมานั่งเล่นกับโบบ่อยๆ เพราะเหตุผลนั้นฉันเลยเจอเขาโคตรบ่อย
บอมน่ะ ใจดีกับฉันมากแทบจะพอๆ กับที่เขาดีกับโบเลยนะ
ดังนั้น... ถึงแม้จะให้คำตอบกับตัวเองสักกี่ครั้งว่าไม่ได้ชอบเขา
แต่ก็ต้องยอมรับว่ามันเป็คำตอบที่ไม่ได้เป็ความจริงทั้งร้อยเปอร์เซ็นต์
ฉันหวั่นไหว...
หลายครั้งมากที่หวั่นไหว...
ทว่าในเมื่อบอมเองไม่เคยแสดงท่าทีอะไรไปมากกว่าความห่วงใยในฐานะเพื่อน และฉันเองก็ไม่เคยมีความรู้สึกหึงหวงหรือเ็ปใดๆ ทั้งๆ ที่รู้ว่าบอมคุยกับผู้หญิงคนอื่นอยู่เรื่อยๆ ฉันเลยตัดสินไปว่าตัวเองไม่ได้ชอบเขา
แต่ก็นั่นแหละ...
สุดท้ายความคลุมเครือมันก็วนลูป ฉันไม่มั่นใจอยู่ดีว่าจริงๆ แล้วความหวั่นไหวที่เกินขึ้นเป็เพราะโบชอบจิ้น เพราะบรรยากาศพาไป หรือลึกๆ แล้วในใจฉันชอบบอมกันแน่
“มี่ คิดอะไรอยู่”
ราวกับรู้ว่าฉันกำลังคิดเื่เขาเลยนะ
บอมเรียกให้ฉันเงยหน้าจากปากกาในมือแล้วหันไปทางเขา เขาพึ่งมาถึง ส่วนฉันนั่งอยู่ที่โต๊ะใต้อาคารเรียนอยู่ก่อนแล้ว
ร่างสูงยื่นแซนด์วิชไข่กับนมรสกล้วยมาให้ ฉันกำลังจะรับมา ตอนนั้นเองที่พึ่งเห็นว่ามือตัวยังไม่ว่างเพราะถือปากกาอยู่
ปากกาแท่งนี้ ฉันก็ได้มาจากบอมเหมือนกัน
“เอ้า! รับไปดิ แซนด์วิชไข่ใส่ทูน่าสลัดกับนมรสโปรดของเธอ”
นี่ก็เหมือนกัน ฉันไม่เคยบอกด้วยซ้ำ เขาเคยเห็นฉันสั่งแค่ครั้งเดียวแต่ก็จำได้ว่าถ้าจะซื้อแซนด์วิชจากร้านนี้ฉันจะกินไส้อะไร
“ขอบใจนะ”
“ไม่เป็ไร แล้วนี่โบไปไหน”
“ไปห้องน้ำ เดี๋ยวคงมา”
“อ่อ”
รับฟังพลางยักไหล่เหมือนไม่ได้ใส่ใจ จะเอาคำตอบมากนัก
บอมนั่งลงที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม เขาหยิบมือถือขึ้นมา แล้วจู่ๆ ในระหว่างนั้น บอมก็จ้องมายังฉันแบบแปลกๆ
“มีอะไรป่าว?” ฉันถาม ซึ่งเขาตอบเร็วเหมือนรอจังหวะอยู่แล้ว
“ขอคุยด้วยหน่อยสิ”
“พูดมาสิ”
“เย็นนี้ไปหาหน่อย”
“ไปไหน? ทำไมต้องตอนเย็น”
“ร้าน xxx สองทุ่ม”
อ่อ เพราะจะไปกินเหล้า เลยต้องไปตอนเย็นสินะ
“ไกลจากหออะ ี้เี”
ร้านที่เขาบอก อยู่ห่างจากอพาร์ตเมนต์ฉันตั้งเกือบสิบกิโลเลยนะ
พอเห็นว่าฉันตั้งท่าปฏิเสธ บอมก็ถอนหายใจเบาๆ เขาสบตาฉัน พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“มาเหอะมี่”
“...”
“มาคนเดียวนะ ไม่ต้องชวนโบ”
“พูดอะไรของนาย ฉันไม่เข้าใจ”
“มันเป็เื่สำคัญสำหรับฉันมาก”
ถึงแม้จะไม่เข้าใจเลยว่าบอมกำลังจะทำอะไร มีแผนอะไร แต่เขาดูจริงจังมากอย่างที่พูดจริงๆ ฉันเลยตกปากรับคำ
ไม่เป็ไรหรอก... เขาเป็คนที่ฉันไว้ใจได้
เมื่อได้รับคำตอบที่พึงพอใจ บอมก็เก็บมือถือแล้วลุกขึ้นยืนทั้งที่พึ่งนั่งลงไป
“อ้าว? ไปไหน ไม่รอเจอโบหรอ”
“ไม่ล่ะ ฉันตั้งใจมาคุยกับเธอ”
“...?”
ไม่รอให้ฉันพูดอะไรต่อ บอมก็ยกยิ้มมุมปากจางๆ พลางขยับถอยหลังไปหนึ่งก้าว แววตาที่กำลังมองมาดูแปลกไป
“แล้วเจอกันนะ”
ฉันโบกมือให้เขา แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพราะมีแจ้งเตือนเข้าพอดี
- Line -
Bowi : มี่ๆ ดูรูปนี้
Bowi : ส่งรูปผู้ชายหันหลังมาให้
Mimii : แกจะส่งรูปบอมมาทำไม
Bowi : 55555+ ไม่ใช่บอม!
Mimii : ห้ะ? โคตรเหมือน
Bowi : เนอะ! เหมือนมากกก ฉันยังใเลย
ฉันตอบไลน์โบ พลางกดเข้าไปดูรูปแล้วยกหน้าจอขึ้นมาเทียบกับแผ่นหลังของบอมตัวจริงที่กำลังเดินห่างออกไป
เหมือนมากจริงๆ นะ
ทรงผม ส่วนสูง ่ลำคอและลาดไหล่
Mimii : ไม่ใช่จริงหรอ แกหลอกฉันปะเนี่ย
Bowi : ไม่ใช่ๆ หน้าตาโคตรแตกต่างกัน 555555
แล้วโบก็ส่งรูปด้านหน้าของผู้ชายคนนั้นมาให้ฉันดู
อืม... รูปหน้าคนละทรงกันเลย
จะว่าไป... ฉันเคยเจอผู้ชายคนนี้นะ เราเคยเดินชนกันหน้าตึกห้องสมุดเมื่อนานมาแล้ว
ฉันเกือบลืมหน้าเขาไปแล้วด้วยซ้ำ เขาเองคงจำฉันไม่ได้แล้วมั้ง น่าจะประมาณสามอาทิตย์มาแล้ว
แต่ก็นะ ผู้ชายคนนี้กับบอม คนบ้าอะไรจะมองข้างหลังแล้วเหมือนกันได้ขนาดนั้น
คิดแล้วก็ตลกดี
............................................................
เื่นี้อัปวันเว้นวันนะคะ
หรือบางวันก็ไม่เว้น 5555555555 มาติดกันไปเลยยย. ????????
9K
