“สวัสดีค่ะ คุณลีน่า เรียกดิฉันว่าลินก็ได้นะคะลินพอรู้งานมาบ้างเล็กน้อยจากสำนักงานที่อยู่ประเทศไทย ยังไงรบกวนช่วยสอนงานลินหน่อยนะคะ”พลอยไพลินเดินมาฝากเนื้อฝากตัวกับเลขาที่นั่งอยู่หน้าห้อง ซึ่งอายุน่าจะประมาณ35-40 ปี
“น้องลิน เรียกพี่ลีน่าก็ได้นะจ๊ะไม่ต้องมีพิธีรีตองอะไรมาก” เธออดเอ็นดูในความน่ารักและความขี้เกรงใจของหญิงสาวไม่ได้ตอนแรกที่เดินเข้ามาพร้อมกับลีโอนาร์ทเข้าใจว่าเป็คู่ควงคนใหม่ไม่คิดว่าเ้านายหนุ่มจะให้หญิงสาวทำงานและที่สำคัญพลอยไพลินดูเป็คนนิสัยดี ไม่ถือตัวอย่างที่เธอคิดไว้ตอนแรก
“ลินจะชงกาแฟให้คุณลีโอค่ะเมื่อเช้าเราไม่ได้กินอะไรลองท้องกันมาเลย ไม่ทราบว่าต้องไปทางไหนคะ” เลขาวัยกลางคนชะงักกับคำเรียกขานเ้านายหนุ่มของเธอซึ่งมีแค่คนในครอบครัวและเพื่อนสนิดไม่กี่คนเท่านั้นที่สามารถเรียกได้ ถึงแม้ว่าลีโอนาร์ทบอกว่าหญิงสาวจะเข้ามาเพื่อฝึกงานก็ตามแต่สถานะคงไม่ธรรมดาแน่นอน
“ทางนี้เลยจ๊ะ เดี๋ยวพี่พาไป”
ก๊อก ก๊อก ก๊อก “คุณลีโอลินชงกา...ขออภัยค่ะ ลินไม่ทราบว่ามีแขก” พลอยไพลินหันหลังเดินออกไปจากห้องเมื่อเห็นว่าลีโอนาร์ทมีแขกอยู่ในห้อง
"เข้ามาสิกาแฟเอามาให้ผมไม่ใช่หรอ"
"เออ...ค่ะ" พลอยไพลินค่อย ๆเดินเข้ามาในห้องด้วยความประหม่า
"นี้มาดามแบรนเดอร์ แม่ของฉันเองส่วนนี่แพทริเซีย จะเข้ามาฝึกงานที่นี่ซักพัก"
"สวัสดีค่ะ"เธอยกมือไหว้ออกไป เธอจำคุณมอร์แกนได้เพราะท่านบินมาดูงานที่สาขาประเทศไทยบ่อย ๆส่วนหญิงสาวอีกคนที่ยืนอยู่ด้านข้างมีรูปร่างสูงเพรียว สวยคม ชุดและเครื่องประดับที่ใส่มาล้วนแล้วแต่เป็ของแบรนด์แนม
"แพทเริ่มงานอาทิตย์หน้าแล้วกันนะครับเดี๋ยวให้คุณลีน่าสอนงานก่อน"
"ให้เลขาสอนงานน้องได้ยังไงลูกต้องเป็คนสอนสิ งานบริหารกับงานเลขามันต่างกันมากนะนั่งโต๊ะตรงนั้นก็ได้" มือของมาดามแบรนเดอร์ชี้ไปที่โต๊ะทำงานของพลอยไพลิน
"จะบริหารงานได้ก็ต้องเริ่มจากงานเล็กๆ ก่อน นี่คือวิธีฝึกของผม" เสียงทุ้มพูดออกมาติดหงุดหงิด
"แล้วแต่ลูกแล้วกันยังไงดูแลน้องด้วย หนูแพทมีอะไรก็บอกป้าได้เลยนะจ๊ะ"เมื่อเห็นว่าลูกชายเริ่มโมโหจึงไม่เซ้าซี้ต่อ
"ค่ะ คุณป้า" เสียงใสพูดออกมาด้วยความอ่อนน้อม
ห้องกว้างตกอยู่ในความสงบอีกครั้งร่างสูงขมวดคิ้วเมื่อรสชาติกาแฟไม่เหมือนที่ตัวเองเคยกิน แต่มันมีความหอมมากขึ้น“ลินชงกาแฟเองค่ะ ถ้าคุณลีโอทานไม่ได้ลินจะไปทำให้ใหม่ค่ะ”
“ไม่ต้อง ผมกินได้...เื่เมื่อคืน...”เขาอยากจะขอโทษที่เผลอจู่โจมจูบเธอไป
“ลินไม่เป็ไรค่ะแค่คุณรักษาสัญญาก็พอค่ะ”
‘ผมจะไม่ทำอะไรลินถ้าลินยังไม่พร้อม’ นั่นคือคำสัญญาของเขา
“บ่ายนี้ ลินสามารถเริ่มงานที่แผนกด้านล่างได้เลยมั้ยคะ”
“เริ่มพรุ่งนี้แล้วกัน บ่ายนี้ผมต้องไปประชุมสรุปโครงการโรงแรมสาขาใหม่”
“ลินต้องไปด้วยหรอคะ” พลอยไพลินถามออกมาด้วยความสงสัยเพราะเธอไม่ได้เรียนบริหารหรือการโรงแรมการท่องเที่ยวมา
“ถือว่าเป็ประสบการณ์ชีวิตแล้วกัน” ไม่มีคำโต้แย้งอะไรออกมาจากปากเธออีกลีโอนาร์ทมักมีเหตุผลที่มาหักล้างข้อโต้แย้งได้เสมอ
(ท่านรองประธานคะคุณริชาร์ดขอพบค่ะ) เสียงจากอินเตอร์คอมดังขึ้น
“ให้เข้ามา”
“ไอลีโอ กูตกข่าวอะไรไปหรือเปล่า”เมื่อริชาร์ดเข้ามาในห้องความสนใจของเขาตกไปอยู่ที่สาวน้อยหน้าใสที่อยู่ตรงมุมห้องพอดี ริชาร์ดกับลีโอนาร์ทรู้จักกันั้แ่ตอนเรียนมหาลัยนิสัยทั้ง 2 คนคล้ายกัน ชอบอะไรคล้าย ๆ กันจึงเป็เพื่อนสนิดกันมาถึงทุกวันนี้
“มึงไม่ได้ตกข่าวหรอกกูว่ามึงรู้ข่าวเลยมาดูด้วยตัวเอง” คนอย่างริชาร์ดนักธุรกิจใหญ่ที่เวลาเป็เงินเป็ทองกลับแล่นมาหาเขาทันทีที่เขามาทำงานวันแรก
12K
