“คุณลมเสร็จยังค่ะ สายแล้วนะคะ” รักร้องเรียกลมเลที่กำลังแต่งตัวอยู่ชั้นบนอย่างเร่งรีบเพราะเช้านี้พวกเขาตั้งใจจะไปเยี่ยมป้าอุ่น
“เธอจะรีบไปไหนนี้ยังไม่เก้าโมงเลย” ลมเลที่กำลังเดินลงบันไดตอบกลับมา
“ก็ฉันเป็ห่วงป้าอุ่นนี้ค่ะ รีบไปเถอะค่ะเดี๋ยวซุปเย็นหมด” ว่าจบก็จัดการพาสองแฝดขึ้นรถ “คุณลมเร็วๆ ค่ะ” ร้องเรียกอีกครั้งเมื่อเห็นว่าลมเลไม่ยอมเดินตามมา ลมเลสายหน้าอย่างระอาให้มันได้อย่างนี้สิตกลงใครเป็นายจ้างกันแน่บางที่เขาก็ชักสงสัย
“อารักยายอุ่นเป็อะไรมากไหมครับ” ขุนจันทร์ที่อยู่เบาะหลังถามขึ้น สองแฝดเองก็เป็ห่วงยายอุ่น
“ยายอุ่นต้องไม่เป็อะไรมากอยู่แล้วค่ะเชื่ออารักนะ” ถึงจะบอกเด็กๆ ไปแบบนั้นแต่ใจจริงเธอก็เป็ห่วงป้าอุ่นไม่ต่างจากสองแสบเลย
“เดี๋ยวไปถึงก็รู้เองเลิกหงอยสักทีให้ตายเถอะทั้งลูกทั้งพี่เลี้ยงพอกันเลย” ลมเลพูดตัดบทแต่ไม่วายบ่นลูกชายและพี่เลี้ยงที่ดูจะกังวลมากเกินเหตุ
ใช้เวลาไม่นานทั้งสี่ก็มาถึงโรงพยาบาลและรีบมุ่งตรงไปหาป้าอุ่นเลยเพราะลมเลรู้อยู่แล้วว่าอยู่ห้องไหน
“ยายอุ่นนนนนน” ทันทีที่เปิดประตูเข้ามาเสียงสองแสบร้องเรียกคนที่อยู่บนเตียงดังพร้อมกับวิ่งโร่เข้าไปหาจนรักต้องร้องห้ามเพราะกลัวจะเสียงดังกวนห้องข้างๆ
“ป้าอุ่นสวัสดีค่ะเป็ยังไงบ้างค่ะ เจ็บมากไหม” รักยืนมองหญิงวัยกลางคนที่นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยอย่างห่วงใย ยิ่งเห็นแขนที่ปกคลุมไปด้วยเผือกนั้นแล้วก็ยิ่งเป็ห่วงป้าอุ่นคงเจ็บมาก
“อย่างที่เห็นแหละจ๊ะ ป้าไม่เป็อะไรมาก” เธอบอกกับรัก ก่อนจะรับไหว้ลมเลที่เดินตามเข้ามาทีหลัง
“ไม่มากที่ไหนกันละค่ะ หนูทำซุปมาฝากค่ะกำลังอุ่นๆ เลย ป้าอุ่นทานเลยไหมค่ะ”
“เอาไว้ก่อนก็ได้จ๊ะ ป้าพึ่งทานข้าวไปเอง ขอบคุณมากเลยนะจ้ะ” เธอตอบรับทั้งดีใจที่รักอุส่าห์ทำซุปมาให้ รักพูดคุยถามไถ่อาการอยู่สักพักใหญ่ๆ ก่อนจะขอตัวกลับเพราะจะได้ให้ป้าอุ่นพักผ่อน เพราะถ้าอยู่นานกว่านี้รักว่าป้าอุ่นคงอาการแย่กว่าเดิมก็สองแสบเล่นคุยจ้อไม่หยุดแถมยังะโเล่นไปมากวนคนป่วยทั้งที่ตอนแรกยังกลัวป้าอุ่นเจ็บกันอยู่เลย
“’งั้นรักขอตัวกลับก่อนนะคะ ป้าอุ่นได้พักผ่อน พี่อินทร์ น้องจันทร์ มาลายายอุ่นก่อนเร็วค่ะ เราจะกลับกันแล้ว” สองแสบพอได้ยินก็มายืนกันเรียบร้อยหน้าเตียงก่อนจะสวัสดียายอุ่นเสียสวยงามจนคนแก่อดชมไม่ได้
“เดี๋ยววันหลังผมพามาเยี่ยมไหมนะครับ เื่ค่ารักษาผมจัดการให้เองป้าไม่ต้องเป็ห่วง” ลมเลที่ยืนเงียบอยู่นานพูดขึ้นก่อนจะไหว้ลาหญิงสาว
“ขอบคุณมากนะจ้ะคุณลม” เธอกล่าวขอบคุณจากใจจริงรู้สึกทราบซึ่งในน้ำใจของลมเลทั้งที่ลมเลไม่ต้องรับผิดชอบอะไรก็ได้เพราะเหตุครั้งนี้เกิดจากการที่เธอไม่ระวังตัวเอง
หลังจากกล่าวลากันเรียบร้อยก็ขอตัวกลับก่อนกลับบ้านลมเลแวะพาสองแสบกินไอศครีมก่อนเพราะแฝดเรียกร้อง ซึ่งตอนแรกก็กะจะไม่แวะแต่พอเห็นพี่เลี้ยงหน้าหงอยก็เลยต้องแวะจนได้
“พี่อินทร์เอารสช็อคโกแลตครับ”
“น้องจันทร์เอาสตอเบอรี่ครับ”
นั่งปุบก็สั่งปับไม่ต้องรอเมนูกันเลยทีเดียว ซึ่งก็ไม่ต่างจากรักที่ไม่ต้องดูเมนูก็สั่งได้เลยเพราะมีไอศกรีมรสโปรดอยู่แล้ว
“ของฉันขอเป็เรนโบว์ถ้วยใหญ่พิเศษค่ะ” รักสั่งทั้งรอยยิ้มนึกถึงไอศกรีมแล้วน้ำลายจะไหล แต่คนฟังอย่างลมเลนี้หันมองแทบจะทันทีเพราะไม่คิดว่ารักจะชอบมากถึงขนาดสั่งถ้วยใหญ่พิเศษ “คุณลมมีอะไรหรือค่ะ หรือจะเอาแบบฉัน” รักถามอย่างสื่อๆ ไม่ได้นึกแปลกใจเลยที่ลมเลมองนะคืออะไร
“ไม่ละฉันไม่ชอบพวกหวานๆ เย็นๆ เท่าไหร่”ลมเลบอกไปตามจริง
ระหว่างรอไอศกรีมสองแฝดก็ชวนรักคุยไม่หยุดรักเองก็คุยสนุกกับเด็กๆ ไปด้วยก็มีแต่ลมเลที่นั่งฟังทั้งสามคนคุยกันอยู่เงียบแอบมีแซวสองแสบบ้างตอนโม้เสียเวอร์วัง ลูกใครก็ไม่รู้ช่างโม้เหลือเกิน นี้ก็อีกคนเออออห่อหมกตามเด็กไปด้วยตกลงเขาอยู่กับเด็กสองคนหรือสามคนกันแน่
“ไอศกรีมช็อคโกแลต และสตอเบอรี่ค่ะ” สิ้นเสียงทั้งสามที่คุยกันออกรสก็พร้อมใจกันเงียบจ้องมองไอศกรีมตาโต
“ว้าว มาแล้วๆๆๆ” เสียงขุนอินทร์ ขุนจันทร์ ร้องย่างตื่นเต้นยามที่ไอศกรีมถูกวางลงตรงหน้า
“กินระวังๆ อย่าให้เลอะนะคะพี่อินทร์ น้องจันทร์” รักบอกเตือนเด็กๆ ทั้งสอง
“ไอศกรีมเรนโบว์ถ้วยใหญ่พิเศษมาแล้วค่ะ” ว่าจบไอศกรีมหลากสีถ้วยใหญ่ก็ถูกวางลงตรงหน้าของรัก ดวงตาคู่สวยเบิกกว้าง ยิ้มหน้าบานทันรีบหยิบช้อนขึ้นตักเข้าจนลืมใครอีกคนที่อยู่ร่วมโต๊ะเสียสนิทถ้าไม่ได้ยินเสียงไอเบาๆ ดังขึ้นมา “เอ่อ คุณลมทานด้วยกันไหมค่ะ” รักเอ่ยถามอย่างเนียมอายเพราะดันเผลอทำตัวเป็เด็กๆ ให้อีกคนเห็น
“มันอร่อยมากขนาดนั้นเลยหรือไง” ลมเลไม่ตอบแต่ถามรักกลับแทน
“ชอบมากเลยละค่ะ มันอร่อย” บอกทั้งรอยยิ้มกว้าง
“ก็คงจะจริงงั้นไม่สั่งถ้วยเบ้อเร้อ” ลมเลอดไม่ได้ที่จะเอ่ยแซว แต่ก็อดสงสัยไม่ได้ว่ารักจะกินหมดจริงๆ หรือเปล่าเพราะไอศครีมถ้วยนั้นมันเทียบเท่าสามคนกินได้เลย
“ก็ฉันชอบ คุณลมไม่ต้องห่วงหรอกค่ะฉันกินหมดแน่นอน” พูดจบก็ตักไอศกรีมคำโตเข้าปากก่อนส่งยิ้มให้ลมเล
“ถ้าไม่หมดแหละน่าดูแน่” ว่าจบก็หยิบชาร้อนขึ้นจิบกลบความรู้สึกแปลกๆ ที่เกิดขึ้นยามรักส่งรอยยิ้มมา
“พี่อินทร์ปากเลอะหมดแล้วนะคะ ติดช็อคโกแลตดำเลย” รักบอกขุนอินทร์ที่ตั้งหน้าตั้งตากินจนเลอะปากเต็มไปหมดก่อนจะหยิบกระดาษทิชชู่เช็ดให้
“ก็มันอร่อยยยยยย” บอกทั้งยิ้มโชว์ฟันที่ติดช็อคโกแลตจนดำทำเอารักยิ้ม ไม่เลอะแค่ปากฟันก็เต็มเลย
“ค่ะ รู้แล้วว่ามันอร่อย ทานกันต่อดีกว่าเนอะ” ว่าจบก็ตักไอศกรีมที่กินไปแล้วเกือบครึ่งถ้วยกินต่อแต่ก็ต้องหยุดเมื่อได้ยินเสียงของอีกคน
“กินเป็เด็กๆ” ลมเลว่าขึ้นทำเอารักงงว่าใครกินเหมือนเด็กหันมองพี่อินทร์น้องจันทร์ก็ไม่เลอะนี่น่า “เธอนั้นแหละไม่ต้องมองคนอื่นเขา”
“ฉันไม่ได้กินเหมือนเด็กสักหน่อย” รักค้าน อยู่ๆ มาว่าเธอกินเหมือนเด็กได้ไง
“จะไม่เด็กได้ไงก็เล่นกินเลอะขนาด อร่อยมากเลยหรือยังไง” ว่าแล้วมือใหญ่ก็เลื่อนไปตรงหน้าของรักก่อนจะให้ปลายนิ้วโป้งเช็ดลงตรงมุมปากสวย รักจะไม่รู้สึกอะไรเลยถ้าลมเลไม่เอามันไปกินต่อ “อืม ก็หวานดี หอมด้วย อร่อยดี หึหึ” จบคำรักแทบไปไม่ถูกไม่รู้จะทำหน้ายังไงดี รู้เพียงแต่ว่าตอนนี้หัวใจเขาเต้นแรกมาก หน้าก็ร้อนวูบวาบไปหมด ‘คุณลมคนบ้าทำอะไรของคุณบ้าที่สุด’ นึกต่อว่าอีกคนในใจเพราะทำอะไรไม่ได้ แต่แล้วเสียงสองแสบก็ช่วยให้รักหลุดจากความรู้สึกนี้
“ไหนๆ พี่อินทร์ขอชิมด้วยยยยย”
“น้องจันทร์ด้วยยยยยย”
สองแสบพอได้ยินคนเป็พ่อบอกว่าอะไรก็นึกอย่างชิมไอศกรีมหลายๆ สีของอารักบ้าง
“เสียใจพ่อชิมอารักได้คนเดียว หึหึ”
“คุณลม! ” รักร้องเรียกอย่างใเพราะคำพูดของลมเลมันแปลกๆ ยังไงชอบกล ชิมเชิมอะไรกันเล่าเล่นเอาอาการที่ว่าหายไปก็ดันกลับมาอีกครั้ง
“ทำไมหน้าแดงร้อนหรือไง หึหึ” ลมเลแกล้งถามรักทั้งที่รู้ดีว่าเพราะอะไร
“คนบ้า” รักว่ากลับมาเบาๆ แต่มันก็ดังพอให้ลมเลได้ยิน ก็เลยได้รับเสียงหัวเราะเ้าเล่ห์กลับมาอีกครั้ง รักเงยหน้าไปจ้องมองอย่างคาดโทษก่อนจะหันมาสนใจกับไอศครีมตรงหน้าที่เริ่มละลายต่อ พยายามทำตัวให้เป็ปกติที่สุด ทางลมเลก็นั่งมองท่าทางของรักอย่างชอบใจก็มันน่ารักดีเวลารักเขินอาย แบบนี้คงต้องแกล้งบ่อยๆ เสียแล้ว
....................................................................................................................................................................
มาแล้วจ้าาาาาาาาาาาาาาาาา ลูกคู่มาแล้วจ้าาาาาาาาาตอนนี้ก็ไม่มีอะไรมากอีกเช่นเคยจ้ะ ต้องบอกก่อนว่าอย่าคาดหวังอะไรกับเค้ามากนะจ้ะ
ขอบคุณที่รักลูกคู่กันนะจ้ะ ขอฝากผลงานเรื่อยๆเฉื่อยๆเื่นี้ด้วยนะจ้ะ อิอิ
3K
