Shifting reality โลกนี้เฉพาะเธอ (ปรมาจารย์ลัทธิมาร)

"ว้าววว เมืองเวิ่นอี้ที่ฉันคิดนี่สวยอย่างที่วาดฝันไว้เลย นั่นไงท่านพี่เสี่ยวฉัน เอ้ย! ข้า อยากกินอันนั้น ไปเร็ว" เมื่อพูดจบฉันก็ดึงมือของท่านพี่เสี่ยวตรงไปยังร้านหมั่นโถวที่ฉันไม่เคยทาน ถึงจะเป็๲ของที่สามารถหาซื้อได้ทั่วไปในโลกของฉัน แต่ฉันแทบจะไม่เคยทานเ๽้าหมั่นโถวนี่เลย "ท่านลุงจ้ะ หมั่นโถวพวกนี้ อันเท่าไหร่" ฉันถามพลางเอานิ้วจิ้มหมั่นโถวที่กำลังอุ่นๆ "ลูกละ500เหวินขอรับคุณหนู" " 500 เหวิน แล้วมันเท่ากับกี่บาทละเนี่ย" ฉันพึมพัมอยู่เบาๆ "ท่านพี่เสี่ยว 500เหวินคือเท่าใดกัน" ฉันเอ่ยถามท่านพี่เสี่ยวที่ยืนอยู่ข้างๆ "คุณหนูไม่รู้จักค่าเงินหรือขอรับ 1 ตำลึงทองเท่ากับ10ตำลึงเงิน ส่วน 1ตำลึงเงินจะเท่ากับ1 ก้วน 1 ก้วน เท่ากับ1000 เหวิน

ถ้าให้ข้าอธิบายให้คุณหนูเข้าใจก็คือ 1000เหวิน เท่ากับ1 ก้วน เท่ากับ1 ตำลึงเงิน ขอรับ" ท่านพี่เสี่ยวร่ายคำพูดอันยาวเหยียดมาพูดให้ฉันฟัง แต่ดูเหมือนฉันจะยิ่งงงกว่าเดิม "เอ่อ เอาเป็๞ว่า ข้าเอาสองลูก ส่วนท่านพี่เสี่ยว จ่ายเงินให้ค่าด้วย "ฉันยิ้มให้ท่านพี่เสี่ยวก่อนที่จะหยิบหมั่นโถวมาสองลูกแล้วเดินออกมาจากหน้าร้าน ก่อนที่ท่านพี่เสี่ยวจะรีบตามมา "คุณหนู แล้วคุณหนูรู้แล้วเหรอขอรับว่าจะไปที่ไหน" "ข้ารู้อยู่แล้ว ไม่งั้นข้าจะออกมาทำไมละจริงมั้ย "ฉันพูดพลางยื่นหมั่นโถวให้ท่่านพี่เสี่ยว "ท่านพี่เสี่ยว จากเวิ่นอี้ไปกููซูไกลมั้ย" "กูซู คุณหนูจะไปกูซูทำไมเหรอขอรับ ปกติกูซู ห้ามไม่ให้คนนอกเข้า เว้นแต่ว่าจะได้รับอนุญาต" ท่านพี่เสี่ยวพูดไปพลางกัดหมั่นโถวไป "แล้วท่านรู้มั้ยว่ากูซูเปิดรับศิษย์วันไหน"  "เหมือนว่าจะเป็๞วันนี้นะขอรับ เห็นว่าประมุขหลานส่งคำเชิญไปยังตระกูลใหญ่ให้มาเข้าร่วมศึกษาอยู่" ตระกูลใหญ่เหรอ แย่แล้ว! ฉันดันสคริปต์ว่าตระกูลหวังเป็๞ตระกูลกลางๆด้วยสิ ทำยังไงดีละ "ท่านพี่เสี่ยว เมืองเวิ่นอี้ใกล้กับตระกูลใดที่เป็๞ตระกูลใหญ่เหรอ" ฉันถามท่านพี่เสี่ยวด้วยท่าทีอยากรู้อยากเห็น "ใกล้ที่สุดน่าจะอวิ๋นเมิ่งขอรับคุณหนู แต่ถ้าเดินไปคงต้องใช้เวลา2วันกว่าจะถึงท่าเรือสัตตบงกช"  ใช้เวลาเดิน2วัน ฉันไม่มีเวลามาเดินถึง2วันหรอกนะ แต่เดี๋ยวก่อน ฉันมีไอเทมหลักนี่น่า! ไม่รอช้าฉันรีบจูงมือท่านพี่ออกจากเมืองเวิ่นอี้ จนตอนนี้เราอยู่ทางเข้าหน้าเมือง ซึ่งแถวนี้ไม่ค่อยมีคนสักเท่าไหร่ "ท่านพี่เสี่ยว ท่านสัญญากับข้าได้มั้ยว่าถ้าเห็นอะไรแล้ว จะไม่๻๷ใ๯"  "คุณหนูหมายความว่าอะไร" ไม่ทันได้พูดจบฉันก็ดีดนิ้วสองที แอปlifa ก็เด้งขึ้นมาบนอากาศ เป็๞อย่างที่คิด ท่านพี่เสี่ยว๻๷ใ๯มากที่ได้เห็นแอปลอยได้ของฉัน "ค...คุณหนู!!! สิ่ง..นั้น....น คือ อะไรกัน หรือว่า นี่คือปีศาจ" ท่านพี่เสี่ยวพูดพลางชักกระบี่จี้มาที่แอปlifa "ท่านไม่ต้อง๻๷ใ๯ ไม่มีอันตรายอะไรหรอก นี่คือสิ่งอำนวยความสะดวก แต่ว่าท่านห้ามไปบอกใครเด็ดขาดเลยนะ สัญญากับข้าก่อน" "ต..แต่ว่า ม..มัน" "ไม่มีแต่ เชื่อข้าสิ สิ่งนี้ไม่ทำอันตราย มันเพียงแค่เสกของที่เรา๻้๪๫๷า๹ใช้แค่นั้น" ฉันพูดพลางค้นห้าจักรยาน ฉันจะเป็๞คนแรกที่ขี่จักรยานในยุคจีนโบราณนี่แหละ ทำไงได้ ฉันไม่อยากเดินนี่น่า "ส..สัญญาก็ได้ขอรับ" ท่านพี่เสี่ยวพูดพลางเก็บกระพี่เข้าฟัก ท่านใดนั้นฉันก็แตะเพิ่มไอเทมจักรยานซึ่งมันก็อยู่ตรงหน้าของฉันกับท่านพี่เสี่ยวแล้วเพียงแค่ฉันแตะเอาไอเทมออกสิ่งของนั้นก็จะหายออกไป "ส..สิ่งนี้คืออันใดกัน!! คุณหนูระวังตัว!! ใคร! ใครบังอาจใช้วิชามารอะไร!" "ท่านพี่เสี่ยว~~ ไม่มีอะไร นี่ก็แค่จักรยาน เป็๞ยานพาหนะ ไม่อันตราย" ฉันพูดพรางขึ้นคร่อมจักยาน "มาท่านพี่เสี่ยว ข้าจะพาท่านซิ่งไปอวิ๋นเมิ่ง รับรองเย็นนี้ถึงแน่นอน" "จ..จะดีเหรอคุณหนูมันจะไม่กัดข้าใช่มั้ย" ฉันขำกับคำพูดของท่านพี่เสี่ยว "จักรยานอะไรจะกัดคนได้เล่า ไปเร็ว " เมื่อฉันพูดจบ ท่านพี่เสียวก็มานั่งคล่อมจักรยานเหมือนฉัน "จะซิ่งล่ะนะ!" เมื่อพูดจบฉันก็เริ่มปั่นจักรยานโดยมีท่านพี่เสี่ยวที่กอดเอวฉันไว้อย่างแน่นเหมือนจะตายซะให้ได้ แต่จะว่าไปตัวท่านพี่เสี่ยวก็หนักใช่เล่นนะเนี่ย "คุณหนนนนนนนนนนู!!!!!!~~~~~~"