บทที่ 5 นายหนีฉันไปแล้ว
แสงจันทร์ส่องสว่างผ่านช่องหน้าต่างเล็กๆ ภายในห้องนอน ธีร์ปรือตาตื่นขึ้นมากลางดึกหัวใจของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกสดชื่นจากรสััที่ได้รับจากวิน ความรู้สึกอบอุ่นจากร่างกายของวินยังคงติดค้างในความทรงจำทำเอาเขาเผลอยกยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว
ธีร์หมุนตัวไปควานหาความอบอุ่นนั้นอีกครั้ง แต่มือที่ปัดป่ายไปมากลับพบเพียงผืนผ้าที่ยับยู่ยี่จากสิ่งที่ธีร์เคี่ยวกรำจากร่างกายวินแทบไม่หยุดความว่างเปล่าทำให้ธีร์แทบหัวใจหยุดเต้นไปชั่ววูบ
ธีร์ขมวดคิ้วด้วยใบหน้าที่เคร่งเครียดความรู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่าเปลี่ยนเป็ความใและหวาดระแวงในชั่วพริบตา เขาผุดลุกขึ้นจากเตียงอย่างรวดเร็วด้วยความร้อนรนดวงตาของเขาปราดมองไปรอบห้องที่มืดมิดความโหยหากระตุ้นให้เขาค้นหาวินไปทั่วห้องไม่ว่าจะเป็ในห้องน้ำหรือห้องรับแขก แต่ธีร์กลับไม่พบร่องรอยใดๆ ของวินเลย ธีร์เหลือบมองเห็นเสื้อผ้าของวินที่หายไปจากพื้นนั่นทำให้ธีร์คาดเดาได้ว่าวินได้ออกไปจากห้องของเขาเสียแล้ว
ธีร์รู้สึกร้อนใจเป็อย่างยิ่ง เขารีบหยิบมือถือขึ้นมาและกดเบอร์โทรหาวินอย่างรวดเร็วความหวังที่จะได้ยินเสียงของวินทำให้เขารู้สึกตัวสั่น “กรุณาฝากข้อความหลังเสียงสัญญาณ”เสียงปลายสายที่มีเพียงรับฝากข้อความทำให้ธีร์รู้ว่ามือถือของวินปิดเครื่องอยู่ ความว่างเปล่ากลืนกินจิตใจเขาจนรู้สึกหนาวสั่นใจของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกอ้างว้างและหวาดกลัวที่จะต้องสูญเสียวินไปจากชีวิตของเขา
“บ้าเอ๊ย...” ธีร์สถบออกมาอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนจะโยนมือถือลงบนเตียงอย่างไม่ไยดีเขารีบเดินเข้าไปในห้องน้ำเพื่อจัดการตัวเองอย่างรวดเร็ว
แสงอ่อนๆจากหลอดไฟที่มองเห็นเพียงแค่เงาสลัวของตัวเขาในกระจก น้ำอุ่นไหลรดลงมาตามร่างกายแกร่งที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อเป็มัดๆลำแสงสว่างสะท้อนกับหยดน้ำที่ไหลผ่านิั สร้างประกายเงาวับแวมอย่างมีชีวิตชีวา
ธีร์หยุดนิ่งอยู่ใต้สายน้ำที่ไหลรินใบหน้าของเขาที่เคยหยัดเข้มตอนนี้กลับผ่อนคลายลง เขาปล่อยให้ความร้อนของน้ำไหลผ่านทุกส่วนของร่างกายเสียงน้ำที่กระทบิัและเสียงหายใจที่เร่งรีบของเขากลมกลืนเข้าหากันสร้างเสียงที่ดังก้องไปทั่วห้องน้ำที่เงียบสงบ
มือหนาของเขาลูบไล้ไปตามแขน ไหล่ และไล่ลงไปที่หน้าท้องแต่ละััทำให้เขารู้สึกถึงความโหยหาและความ้าที่แม้จะเพิ่งได้รับการปลดปล่อยแต่กลับไม่อาจเติมเต็มความ้าของเขาได้อย่างหมดสิ้น ธีร์ยังคงปรารถนาในตัววินอย่างบ้าคลั่งเขาถลำลึกเกินกว่าจะฉุดรั้งตัวเองขึ้นมาจากห้วงเหวเสน่หาที่มีต่อวินไปได้อีกแล้ว
“อ่า...” เสียงครางของธีร์ดังขึ้นเป็ระยะ ยิ่งเมื่อธีร์คิดถึงใบหน้าหวานของวินรสััที่เขาได้ลิ้มลอง ธีร์เสพติดความหวานนั้นอย่างยากจะถอนตัวได้ ความร้อนของสายน้ำเป็เหมือนเชื้อเพลิงที่จุดประกายความคิดถึงและความ้าที่ซุกซ่อนอยู่ในใจเขาให้ลุกโซนขึ้นมาอีกครั้ง
ธีร์ยกมือขึ้นเกาะขอบผนัง หัวโน้มลงเล็กน้อย ขณะที่สายน้ำไหลหยดเป็สายไล่ตามแผ่นหลังลงมาจนถึงสะโพก และไหลลงสู่พื้น สายตาของเขาหลับลงชั่วครู่ขณะที่เขาพยายามหายใจเข้าออกลึกๆ เพื่อควบคุมอารมณ์และความรู้สึกที่กำลังท่วมท้นอยู่ขณะนี้
หลังจากอาบน้ำเสร็จสิ้น ธีร์ห่อตัวด้วยผ้าขนหนูผืนใหญ่และเริ่มแต่งตัวด้วยความรวดเร็วก่อนจะรีบเดินตรงออกไปนอกห้อง ความตั้งใจแรกของเขาคือการออกไปหาวินที่คอนโด แต่ในจังหวะที่เขากำลังจะเปิดประตู ธีร์กลับหยุดชะงักลงด้วยความรู้สึกลังเลใจขึ้นมากะทันหัน
ภาพเหตุการณ์ทั้งหมดก็หวนกลับเข้ามาในหัวสมองของเขา ความรู้สึกผิดประเดประดังเข้ามาถาโถมในใจของธีร์อย่างรวดเร็วใบหน้าของวินที่เต็มไปด้วยความโกรธเคืองสายตาโกรธแค้นที่วินจ้องมองเขายังคงฝังอยู่ในความทรงจำของธีร์จนไม่อาจสลัดหลุดด้วยความเสียใจและความรู้สึกผิดทำให้เขาเริ่มลังใจว่าควรทำอย่างไรต่อไป
ธีร์ค่อยๆ ปล่อยมือจากลูกบิดประตูอย่างอ่อนแรง เขาถอนหายใจออกมาอย่างหนักหน่วง ก่อนจะเดินคอตกกลับไปนั่งลงที่โซฟานุ่มอย่างสิ้นหวัง ธีร์เงื้อมมือไปหยิบขวดเหล้าที่วางอยู่ข้างๆและเริ่มเทลงในแก้วก่อนจะยกขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมดเหล้าแก้วแล้วแก้วเล่าถูกกระดกลงคออย่างไม่อาจยับยั้ง น้ำสีทองไหลผ่านเข้าไปในปากเลื่อนลงลำคอสู่ท้องของเขารสชาติฝาดขมที่ไหลไปตามลำคอลงสู่ท้องไม่ต่างกับความขมขื่นในใจของเขาในตอนนี้
ธีร์เริ่มหวนคิดถึงภาพอดีตของพวกเขาทั้งสอง ั้แ่รู้จักกันธีร์กับวินมักจะตัวติดกันเสมอไม่ว่าวินคิดหรือรู้สึกสิ่งใดก็มักจะถ่ายทอดให้เขาฟังและรับรู้อยู่ตลอดเวลาในบางครั้งตอนวินสนใจสาวคนไหน เขามักจะชวนธีร์ไปเป็เพื่อนด้วยเสมอภาพของตัวเองที่ได้แต่ยิ้มอย่างจำใจ ภาพของตัวเองที่ได้แต่คอยมองตามหลังวินไปโดยไม่อาจเอื้อมคว้ามาได้ภาพของตัวเองที่ได้แต่เผลอจ้องมองวินอยู่เงียบ ๆ ก่อนจะต้องพยายามหลบสายตาเมื่อวินหันกลับมาสบสายตาของเขา“หึ...” เสียงเยาะยิ้มของธีร์เมื่อคิดถึงเหตุการณ์เ่าั้ ทำให้เขาได้แต่นึกตัดพ้อและสมเพชตัวเองยิ่งนัก
ขณะที่เขานั่งคิด ธีร์ก็เริ่มสมเพชตัวเองอย่างหนักหน่วงเขาตระหนักได้ว่าบางทีเขาได้ผลักวินออกไปจากชีวิตของเขาเสียแล้ว ธีร์ยังคงกระดกเหล้าเข้าปากอย่างไม่ลดละจิตใจของเขาเหมือนมีพายุคลื่นลมที่พัดผ่านความคิดและความรู้สึกทุกครั้งที่เขามองดูวินจากด้านหลังหรือแม้กระทั่งตอนได้สบตากันธีร์ตระหนักว่าเขาไม่อาจสูญเสียวินไปจากชีวิตของเขาได้เลยจริงๆ
ในค่ำคืนที่เงียบสงบความเหงาเฝ้าห้อมล้อมรอบตัว ธีร์ได้แต่พร่ำเพ้อครางเรียกชื่อวินออกมาอย่างโหยหา“วิน...ฉันคิดถึงนาย” ในขณะที่เหล้าที่เกือบหมดขวดแล้วยังคงถูกยกเข้าปากอย่างต่อเนื่องอย่างไม่มีที่สิ้นสุดจิตใจของเขาสั่นคลอนระหว่างความรักและความเสียใจ ความ้าที่จะอยู่เคียงข้างวินไปตลอดชีวิตของเขาความปรารถนาในอ้อมกอดที่อบอุ่นของวินในทุกค่ำคืนที่อยู่ด้วยกันและความกลัวว่าเขาอาจไม่มีโอกาสนั้นอีกต่อไป
5K
