เมฆาสืบล่าผี (ฉบับไร้เวท) - The Series

        ตอนที่ 15 – เพลงของคนตาย

        ลมกลางคืนพัดเอื่อย ผ่านถนนเล็กริมคลองที่ไร้เสียงรถ

        แต่แปลก — ทุกคนในละแวกนั้นต่างพูดเหมือนกันว่า

        เมื่อคืน “ได้ยินเสียงไวโอลิน” ลอยมาตามลม

        เมฆาเดินถือสมุดจดเล็กๆ ในมือ ข้างหลังคือวรุฒกับจิตราที่พยายามเดินเกาะกันไม่ห่าง

        “พี่ครับ ทำไมเราต้องมาสำรวจตอนตีหนึ่งด้วย มันไม่รอให้เช้าก่อนเหรอ?”

        “เสียงนี้มันดังแค่กลางคืน” เมฆาตอบเรียบ “เหมือนผี...แต่มันไม่ใช่ผี”

        “พี่ครับ แล้วถ้าไม่ใช่ผี มันคืออะไร?”

        “ก็แค่สัญญาณคลื่นความถี่ต่ำระดับใต้จิตสำนึก ที่บังเอิญทำให้คนตายลุกขึ้นเต้น”

        วรุฒหันไปมองจิตรา “ผมว่าพี่เขาพูดเล่นนะ...ใช่มั้ย?”

        “หนูก็อยากให้เป็นเล่นอยู่ค่ะ”

        บ้านหลังที่พวกเขามาตรวจคือบ้านไม้ริมคลองที่ถูกปิดร้างไปนาน

        เจ้าของบ้านเสียชีวิตอย่างประหลาด — ชาวบ้านว่าเขา “เดินตามเสียงไวโอลิน” ลงน้ำไปเอง

        เมฆาก้มดูพื้นห้องที่เต็มไปด้วยรอยขูดเป็นเส้นวง ๆ คล้ายรอยลากเท้า

        “รูปแบบการหมุน...เหมือนจังหวะสามชั้นของวอลซ์” เขาพึมพำ

        “วอลซ์?” วรุฒเบิกตา “คนตายเต้นวอลซ์เหรอพี่?”

        “อาจจะเป็นการตอบสนองของกล้ามเนื้อเมื่อสมองถูกรบกวนด้วยคลื่นเสียง”

        “แต่หนูเห็นข่าว บอกว่ามีรอยเท้าไปจนถึงริมคลองเลยนะคะ...” จิตราว่า

        “ใช่ แล้วหลังจากนั้นก็ไม่มี” เมฆาตอบ

        ขณะพูดอยู่นั้น เสียงบางอย่างก็ดังขึ้นจากในบ้าน —

        “ครืด... ครืด...” เหมือนใครลากของหนักอยู่บนพื้น

        วรุฒชะงัก “พี่...”

        “อยู่เฉย ๆ” เมฆากระซิบ “มันแค่เสียงสะท้อนของอากาศในโครงไม้...”

        “...ที่กำลังตอบสนองต่อคลื่นเสียง”

        ทันใดนั้น เสียงไวโอลินเบาๆ ก็ดังขึ้นจริง ๆ — มาจากชั้นสอง

        โน้ตยาวต่ำ เหมือนเสียงครวญของใครบางคน

        จิตราจับแขนเมฆาแน่น “พี่ ได้ยินมั้ยคะ?”

        “แน่นอนสิ” เขาตอบเรียบ แล้วหยิบเครื่องบันทึกคลื่นเสียงออกมา “อย่ากลัว ผีที่มีดนตรีประกอบ ถือว่ามีรสนิยม”

        พวกเขาค่อยๆ เดินขึ้นบันได

        ทุกก้าวที่เหยียบ ไม้จะส่งเสียง “เอี๊ยด...เอี๊ยด...” สลับกับโน้ตไวโอลินที่ดังขึ้นเรื่อยๆ

        จนถึงชั้นบนสุด

        พวกเขาเจอกล่องไม้สีดำวางอยู่ตรงกลางห้อง — ฝาปิดเปิดแง้มไว้

        วรุฒกลืนน้ำลาย “อย่าบอกนะพี่ ว่านั่นคือ...”

        “ไวโอลินที่หายไปจากห้องแล็บเมื่อคืน” เมฆาพูดเสียงต่ำ

        เขาเดินเข้าไปช้า ๆ แล้วก้มลงมอง

        ในกล่องไม่มีเครื่องดนตรี

        มีเพียง “รูปถ่าย” เก่าที่ถูกเผาครึ่งหนึ่ง — เป็นภาพชายคนหนึ่งเล่นไวโอลินอยู่ ข้าง ๆ มีเด็กชายตัวเล็กยืนยิ้ม

        ที่มุมรูปมีลายเซ็นเขียนว่า “Piya & Mekha – 15 years ago”

        วรุฒอุทาน “เดี๋ยวนะพี่! นี่พี่รู้จักเขาเหรอ?”

        เมฆาจ้องรูปนิ่ง สีหน้าเรียบแต่แววตาเปลี่ยนไป

        “ผม...เคยเป็นลูกศิษย์ของดร.ปิยะ”

        จิตราหน้าซีด “หมายความว่า...”

        “ไวโอลินนั่น — ผมเป็นคนทำเครื่องทดสอบเสียงให้เขาเอง”

        ห้องเงียบลงราวกับอากาศหายไป

        เสียงไวโอลินดังขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่เหมือนเสียงจากกล่อง

        มันดังมาจาก “รอบตัว” พวกเขา — เหมือนทั้งบ้านกำลังเล่นพร้อมกัน

        โน้ตสูงขึ้น...สูงขึ้น...

        จนหลอดไฟในห้องกระพริบระยิบๆ

        วรุฒตะโกน “พี่เมฆา มันมาแล้ว!”

        เมฆายืนนิ่ง พูดเบา ๆ

        “อย่าเรียกว่ามัน เรียกว่าเขา — เขายังอยากเล่นเพลงให้ผมฟังอยู่”

        เสียงไวโอลินขาดห้วง แล้วเปลี่ยนเป็นเสียงกระซิบในอากาศ

        “เรายังไม่จบเพลงนี้... เมฆา”

        แล้วทุกอย่างดับวูบ

        ความมืดเข้าครอบคลุม...?!

        *จบตอนที่ 15 – เพลงของคนตาย*

        Next ตอนที่ 16 – ความทรงจำในเสียงสุดท้าย

        เมฆาจะเริ่มรื้อฟื้นความหลังระหว่างเขากับดร.ปิยะ ที่ครั้งหนึ่งเคยร่วมสร้าง “เครื่องเสียงแห่งจิต” — ก่อนที่การทดลองนั้นจะทำให้คนตายเป็นคนแรก และผีตนแรกถือกำเนิดจากเสียง