ตอนที่ 2 ตกลง
ทางด้านห้องครัวก็ได้แต่คิดว่าทำไมเพื่อนถึงได้ไปนานจังแต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก ต่างคนก็ต่างทำหน้าที่ของตัวเองต่อไป
เมื่อเวลาผ่านไปนานพอสมควรไตรภูมิเห็นว่าพ่อครัวคนนี้ไม่ยอมฟื้นขึ้นมาสักที เขาก็เลยใช้พลังปลุกให้ตื่นโดยการใช้มือไปอังไว้ที่ใบหน้าของธาราใกล้ๆจากนั้นธาราก็ค่อยๆรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาแบบงุนงง และทันทีที่ธาราเห็นหน้าของเขาอีกครั้งธาราก็มีสีหน้าตื่นกลัวขึ้นมาทันที
“คุณ! คุณเป็ตัวอะไรกันแน่ คุณมันไม่ใช่คน”ธารารีบลุกขึ้นมานั่งทันทีด้วยความตื่นกลัว
“ว่ายังไงอาหารที่เราอยากได้ นายจะหาให้เราได้มั้ย” สีหน้าหวาดกลัวของธาราทำให้ไตรภูมิค่อยๆก้าวเท้าเข้าไปหาธาราที่อยู่บนเตียงนอนของเขาเพราะ่ที่ธาราสลบไป ไตรภูมิได้พาธาราขึ้นมานอนบนเตียงของเขาดีๆโดยไม่นึกรังเกียจเลยแม้แต่น้อย แต่กลับรู้สึกถูกชะตากับมนุษย์ผู้นี้อย่างบอกไม่ถูก
“ไม่! คุณเป็ใคร เป็ตัวอะไรกันแน่ ถอยออกไปนะ!” ธาราเขยิบถอยหลังหนีจนหลังของตัวเองไปชนเข้ากับหัวเตียงพอดี
ส่วนไตรภูมิที่เลือกใช้มนุษย์หาเืให้เขาดื่มนั้นก็เป็เพราะเขาไม่อยากใช่ลูกน้องก็เท่านั้น ที่เมืองมนุษย์แห่งนี้ไตรภูมิได้รู้มาว่าเงินเป็ใหญ่ที่สุดซึ่งเขามีเยอะมาก เขาจึงเลือกที่จะใช้มันเพื่อความสะดวกสบาย ไม่คิดว่ามนุษย์ผู้นี้จะกลัวตัวตนของเขาจนถึงกลับสลบไป
“เราชื่อไตรภูมิแล้วนายล่ะชื่ออะไร เราจะได้เรียกชื่อนายถูก”
“ผม...ผมชื่อธารา”น้ำเสียงสั่นๆที่เกิดจากความกลัว แต่ก็ยอมบอกชื่อของตัวเองออกไป
เมื่อไตรภูมิก้าวเท้าเข้ามาใกล้ๆธารารู้สึกได้กลิ่นหอมแปลกๆออกมาจากตัวของเขา รู้สึกถึงความหอมเย็นในแบบสดชื่นอย่างที่ไม่เคยได้กลิ่นแบบนี้มาก่อน
ส่วนไตรภูมิก็ได้กลิ่นกายหอมฟุ้งออกมาจากกลิ่นกายของธาราเช่นกันมันเป็กลิ่นเืของมนุษย์ผู้ที่ยังบริสุทธิ์อยู่นั่นเอง
“เราไม่ได้จะทำร้ายนาย ไม่ต้องกลัวเรามีค่าจ้างให้นายอย่างงามด้วย” การมาเมืองมนุษย์ในรอบ 100 ปีครั้งนี้ เขาไม่ได้คิดจะทำร้ายใครอย่างที่พูดจริงๆเพราะมนุษย์ปักษาอย่างเขาก็มีกฎที่ต้องรักษาเหมือนกัน
“ผมไม่เอาปล่อยผมไปเถอะนะ” ธารายังคงหวาดกลัวไม่หาย เขามองว่าคนตรงหน้าต้องเป็นกผีแน่ๆ
“ถ้าไม่เอานายคงต้องตายอยู่ในห้องนี้และจะมีคนบริสุทธิ์อีกจำนวนมากจะต้องถูกเราจับสูบเืกินเป็อาหาร” ไตรภูมิก็แค่ขู่เท่านั้นเขาไม่ได้คิดที่จะทำอย่างที่พูด ส่วนธาราจนหนทางเขาไม่มีทางเลือกแล้ว
“แต่ถ้านายยอมทำตามที่เราขอร้องเราสัญญาว่าจะไม่ทำร้ายใคร เมื่อครบสามเดือนประตูเวลาปิด เราจะกลับไปในที่ของเราทันที”เขาให้สัญญา
“แล้วทำไมต้องเป็ผมไปหาคนอื่นเถอะ ผมกลัว...” สีหน้าและน้ำเสียงของธารายังคงหวาดกลัวอยู่มาก
“เราไม่ได้เป็คนเลือกนายมาแต่โชคชะตาต่างหากที่เป็คนเลือกนายมาให้เรา” เพราะเขาไม่ได้เจาะจงว่าให้ธารามาแต่ธาราเป็คนมาหาเขาเองต่างหาก
“แล้วผมจะเชื่อใจคุณได้มากน้อยแค่ไหนคุณมันไม่น่าไว้ใจ!” ธาราเสียงดังใส่ทั้งกลัวทั้งเกรง กลัวจนตัวสั่นไปหมด น้ำเสียงที่พูดออกมาก็ดูจะสั่นอยู่ไม่น้อย
“ด้วยเกียรติของเ้าปักษาคำพูดของเราคำไหนคำนั้น” น้ำเสียงจริงจังของเขาทำให้ธาราเริ่มเชื่อใจเขาขึ้นมาบ้างแต่ก็ยังหวาดกลัวอยู่ดี ถึงเขาจะหล่อแต่เขาไม่ใช่คนแถมยังกินเืมนุษย์เป็อาหารอีกด้วย
“ผมขอไปคิดดูก่อนมันไม่ได้ง่ายนะคุณ อยู่ๆจะให้เดินไปขอซื้อเืคนเหมือนซื้อเืหมูเืไก่ที่ตลอดแบบนั้นนะว่าแต่คุณกินเืสัตว์แทนได้มั้ยล่ะ”
“เรา้าแค่เืมนุษย์เท่านั้น”ว่าแล้วเขาก็กางปีกสีขาวขนาดใหญ่ออกอีกครั้ง
“เออ..เออยอมแล้ว ยอมแล้ว ผมมีเพื่อนเปิดคลินิกเืเดี๋ยวจะลองไปถามมันให้ละกันแต่ผมไม่รับปากนะว่ามันจะให้หรือไม่ให้” ธารากลัวตาย เขายอมเป็คนหาอาหารให้ ดีกว่ายอมตกเป็อาหารซะเอง
“ได้...เื่นี้เป็ความลับห้ามบอกใครเด็ดขาดว่าแต่นายอยากได้ค่าจ้างเท่าไหร่ก็บอกมาได้เลย”
“ผมไม่้าเงินขอแค่ไม่ทำอะไรผมและคนอื่นๆก็พอ” ทุกชีวิตล้วนแล้วแต่รักชีวิตของตัวเองด้วยกันทั้งนั้นถ้าธารายอมทำตามที่เขาสั่ง นั่นก็แปลว่าตัวธาราเองและคนอื่นๆจะปลอดภัยไปด้วย
“เราสัญญา”ไตรภูมิลงมาที่นี่ก็เพราะ้าลงมาดื่มเืมนุษย์เท่านั้น ไม่ได้คิดจะเอาชีวิตมนุษย์คนไหนทั้งสิ้น...ถ้าไม่จำเป็
“งั้นผมขอตัวอ่อ...แต่ละมื้อผมคงต้องเสิร์ฟพร้อมกับอาหารอย่างอื่นด้วยเพื่อไม่ให้เป็ที่น่าสงสัย”ไตรภูมิพยักหน้าเข้าใจ
“ได้จัดมาเลย เอาที่นายชอบ”
“ทำไมต้องเอาที่ผมชอบ”ธาราสงสัย
“ทำมาเถอะน่า...เอาที่นายชอบ”เขาย้ำ
เมื่อตกลงกันได้ธาราจึงรีบกลับออกไปทำงานของตัวเองต่อ แต่การกลับไปทำงานต่อครั้งนี้มีแต่ความคิดเต็มหัวไปหมดจะบอกคนอื่นก็ไม่กล้า เพราะเขาคนนั้นสั่งเอาไว้ว่าเป็ความลับ
เมื่อธารากลับออกไปแล้วลูกน้องของไตรภูมิทั้งสองก็เข้ามาด้านในด้วยความเป็ห่วงผู้เป็เ้านาย การอารักขาเ้าปักษาถือเป็งานของผู้น้อยอย่างคชาและลิขิต
“อย่างเพิ่งก้าวเข้ามา”ไตรภูมิทำท่าสูดดมกลิ่นหอมๆ ของมนุษย์ผู้นั้นที่ติดอยู่บนที่นอนของเขาเขาไม่เคยได้กลิ่นมนุษย์คนไหนที่มีกลิ่นหอมเท่ากับมนุษย์คนนี้มาก่อน
และสิ่งที่นกฟีนิกส์กินเือย่างพวกเขาก็สามารถเดาได้ทันทีว่าเืของผู้ชายคนที่ออกไปแล้วนั้น คงจะหอมหวานน่าดูซึ่งคำสัญญาของเ้าปักษาอย่างไตรภูมิที่ให้คำมั่นเอาไว้แล้วก็ต้องปฏิบัติตามข้อตกลงอย่างเคร่งคัด
่เย็นหลังเลิกงาน
ธาราเดินทางกลับบ้านซึ่งก่อนเข้าบ้านเขาได้แวะคลินิกเพื่อน เป็คลินิกเจาะเื เขาจะลองเข้าไปคุยดูแต่ไม่รู้จะเริ่มต้นพูดยังไงดีนี่สิ
“เต็มสิบ...พอดีกูมีเื่จะปรึกษามึงหน่อยว่ะ”
“ว่ามาสิ”
“แต่กูไม่รู้จะพูดกับมึงยังไงดี”
“พูดมาเถอะพูดให้รู้เื่แล้วกัน เร็วๆเข้าคนกำลังว่าง”
“คือ...”ธาราอ้ำๆอึ้งๆ ท่าทางกลืนไม่เข้าคลายไม่ออก จนเพื่อนที่รอฟังอยู่รู้สึกอยากจะรู้ขึ้นมาทันทีเลยว่าธารามีเื่อะไรจะพูดกับเขากันแน่
“พูด...”
“คือ...”
“คืออะไรเร็วๆเข้ากูไม่ได้มีเวลามานั่งฟังมึงพูดคือ...ทั้งวันหรอกนะ”
“มีคนให้กูมาขอซื้อเืจากมึงวะ”เมื่อธาราพูดจบ เต็มสิบมีสีหน้าใอย่างเห็นได้ชัด
“ได้หรือเปล่าวะเขาขอแค่วันละแก้ว” ก่อนหน้านี้มีคนมาขอซื้อแล้วเต็มสิบจึงเข้าใจว่าน่าจะเป็พวกเดิมซึ่งถ้าจะไม่ให้ก็กลัวว่าเพื่อนจะเป็อันตรายเอาได้ เพราะเขาก็เคยถูกขู่ขอซื้อมาแล้วซึ่งเื่นี้ก็ควรพูดให้น้อยที่สุด เอาเป็ว่าเข้าใจจุดประสงค์ก็พอ
“อือได้สิ”
“ทำไมมึงให้ง่ายจังวะ”ธาราถึงกับงงเมื่อเพื่อนไม่คิดจะถามอะไรสักคำ
“อย่าพูดเยอะเอาเป็ว่ากูรู้เื่นี้ก็พอ มึงจะเอา่ไหนล่ะ”
“่เช้าได้มั้ยเอา่เย็นกูไม่รู้จะเอาไปเก็บไว้ที่ไหนว่ะ”เพราะเืที่ว่านี้จะต้องรักษาอุณหภูมิอย่างดีถ้าไม่อย่างนั้นเืจะแข็งตัวและเสียได้
“ได้สิงั้นเอาตามนี้
1K
