หลังจาก ก.ล.ต. (คณะกรรมการกำกับตลาดหลักทรัพย์ฯ) ซึ่งมีหน้าที่เกี่ยวกับดูการดูแลหุ้นในตลาดสั่งขึ้นเครื่องหมาย H (ห้ามซื้อขายชั่วคราว) และสอบถามไปยังคุณบุญยกรว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมหุ้น GG ถึงขึ้นอย่างรวดเร็วหลายวันติด คุณบุญยกรได้แต่ตอบว่าไม่ทราบ
เมื่อ ก.ล.ต. สั่งปลดเครื่องหมาย H ราคาหุ้น GG จาก 7 บาทก็ตกลงมาเหลือ 6 บาทต้นๆ
ราคาหุ้น GG ลงมาไม่หยุดจนหลุดหกบาท ผมนี่หน้าซีดเลย ลูกน้องผมถาม
“คุณพล็อต ลูกค้าโทรมาถามว่าเกิดอะไรขึ้นครับ?”
“บอกไปว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น เป็นการขายทำกำไรตามปกติ” ผมบอก
ไม่ว่าจะเป็นในเชิงธุรกิจ การเมือง ตลาดหุ้น หากมีอะไรเกิดขึ้นช่วงแรกให้เราแก้หน้าไปก่อนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ผมลุกขึ้นเดินไปเดินมา การนั่งเฉยๆ มันทำให้ผมเครียดเกินไป พี่เมฆหัวหน้าฝ่ายการตลาดบอกว่า
“พล็อต เราจะเอาไงต่อ ลูกค้าพี่ก็โทรมาถามใหญ่เลย บางคนเพิ่งซื้อไปตอน 6 บาทกว่า ขาดทุนอยู่เนี่ย”
“บอกให้เขากำหนดจุดตัดขาดทุนไว้พี่ ดีกว่าดอยยาว” ผมบอก
นี่คือเรื่องจริงในตลาดหุ้น คนบางคนบอกให้ซื้อหุ้นตั้งแต่เริ่มขึ้นตอนสองสามบาทไม่ยอมซื้อ สี่บาทก็ไม่ยอม มามั่นใจตอนหกบาทเพราะกลัวว่ามันจะไปสิบบาทจริงๆ
คนพวกนี้คือแมงเม่าขนานแท้
ผมมองหน้ามาร์เก็ตติ้งทุกคนที่ตอนนี้กำลังรับสายตอบลูกค้าที่โทรเข้ามายิ่งกว่าปืนกลที่ยิงกระหน่ำ
ผมตัดสินใจพิมพ์บอกลูกค้าทุกคนในไลน์กลุ่ม
‘สำหรับหุ้น GG ใจเย็นๆ นะครับ ทยอยขายทำกำไรบ้าง แต่หุ้นยังมีโอกาสขึ้นต่อครับ’
โชคดีลูกค้าผมส่วนใหญ่ได้กำไร แต่คุณหญิงวิมลรัตน์โทรมา
“พล็อต พี่ติดหุ้น GG อยู่ที่ 6.30 สตางค์ 2 ล้านหุ้นจะทำไงดี?”
ซื้อหุ้นมาราคา 6.30 บาท 2 ล้านหุ้น ก็เป็นเงินราว 12,600,000 บาท (สิบสองล้านหกแสนบาท)
ตอนนี้หุ้น GG เหลือ 5.70 สตางค์ ก็ขาดทุนราวหนึ่งล้านสองแสนบาท !
ผมใจหายวาบ
“อ้าว ทำไมไปติดสูงขนาดนั้นล่ะ ผมแนะนำให้ซื้อตั้งแต่สองบาทต้นๆ แล้วไม่ใช่เหรอครับ?”
“พี่ซื้อไปแล้วตอนสองบาทกว่า พอมันขึ้นไปสี่บาทพี่ก็ขายไปหมด พี่กะรอมันย่อลงมาค่อยรับใหม่ แต่มันไม่ย่อ”
“แล้วคุณหญิงก็เลยเข้าไปใหม่เหรอครับ? ตอนหกบาทกว่าเนี่ยนะ?”
“ก็พล็อตบอกเองไม่ใช่เหรอว่ามันจะไปสิบบาท พี่ซื้อตอนหกบาทก็ยังทันไม่ใช่เหรอ”
แม่เจ้าโว๊ย แมงเม่าตัวใหญ่เลยคุณหญิงผม ซื้อแล้วพอกำไรก็ขาย เข้าๆ ออกๆ เพราะกลัวตกรถ สุดท้ายกลายเป็นขาดทุน เละเทะไปหมด
“แต่โดยรวมๆ พี่ยังกำไรใช่ไหมครับ?”
“ไม่ค่อยแล้ว ตอนแรกที่ซื้อสองบาทกว่าพี่ซื้อไม่กี่แสนหุ้นเอง ตอนนี้คิดว่าจะไปสิบบาทเลยซื้อไปสองล้านหุ้น”
“ใจเย็นพี่ รอดูไปก่อนก็ได้” ผมเองก็ไม่กล้าบอกว่าให้ขายตัดขาดทุนทิ้ง เพราะผมเองก็ยังมีหุ้นในส่วนของผมอยู่หลายสิบล้านบาท
คุณหญิงวิมลรัตน์เป็นลูกค้าเบอร์ 1 ผมก็จริง แต่ตอนผมปั่นหุ้น GG ผมยุ่งมาก ผมก็ไม่ได้ดูว่าเธอซื้อหุ้น GG เข้าๆ ออกๆ ยังไงบ้าง ทำไปทำมาติดดอยซะงั้น
ผมจะแก้ยังไงเนี่ย
เรื่องปวดหัวเข้ามาไม่หยุด ลูกค้าบางคนไปซื้อตอนหกบาท ตอนนี้เหลือห้าบาทกว่าทยอยขาดทุน บางคนโทษผมเป็นต้นเหตุ บางคนหาว่าผมหลอกเขาว่าจะไปสิบบาท
เวลาเลิกงานมาถึง หุ้น GG ตกไปเหลือเพียงแค่ 5.60 บาท (ห้าบาทหกสิบสตางค์)
ผมยังกำไรอยู่ ถ้าผมขายตอนนี้คงทัน แต่ที่ผมปวดหัวคือจะแก้พอร์ตให้ลูกค้ายังไง แล้วผมจะหาเงินไปคืนกองทุนธนาคารรักเมืองไทยยังไง
ถ้าเกิดอะไรผิดพลาด คุณวรเดชเอาผมตายแน่!!
พอตลาดหุ้นปิดผมก็ขับรถกลับบ้านทันที ส่วนหลินก็ขับรถของตัวเองกลับ พอเปิดประตูบ้าเข้าไปก็เห็นนั่งดูทีวีอยู่ แม่เห็นผมหน้าเครียดก็ถามว่า
“พล็อต กินข้าวหรือยังแม่ทำกับข้าวรอไว้แล้ว”
“ยังแม่ แต่พล็อตไม่กิน”
“เป็นอะไรหรือเปล่าหน้าเครียดเชียว”
“ไม่เป็นไรแม่”
“เป็นอะไรก็บอกแม่ได้นะ”
ผมไม่อยากให้แม่ผมเครียดมากกว่านี้ ผมจึงส่ายหน้าปฏิเสธ แม่เดินมาหาผมจับไหล่ผมไว้
“ไม่ว่าพล็อตจะมีปัญหาอะไรก็บอกพ่อกับแม่ได้นะ แต่แม่ว่าอย่างน้อยตอนนี้พล็อตกินข้าวก่อนดีกว่า เครียดแล้วอย่าทำร้ายตัวเองด้วยการไม่กินข้าวกินปลาเลย”
ผมบอกขอบคุณแม่ ส่วนแม่ผมก็เข้าห้องครัวอุ่นกับข้าวให้กิน ระหว่างผมนั่งกินข้าวก็เห็นข่าวเศรษฐกิจในทีวี ซึ่งมีนักข่าวหญิงรายงาน
“เหลือเวลาอีกเพียงแค่สามวันละนะคะ ห้างสรรพสินค้าแอสเทล ห้างสรรพสินค้าที่ใหญ่ที่สุดในภาคอีสานจะเปิดตัวขึ้นที่จังหวัดขอนแก่น มีทั้งสวนสนุก สระว่ายน้ำ สินค้าแบรนด์เนมระดับโลก แม้แต่ค่ายรถยนต์ระดับโลกก็จะมาเปิดสำนักงานที่นี่เป็นครั้งแรกด้วยค่ะ”
จากนั้นภาพข่าวตัดไปที่คุณภิวัฒน์เจ้าของร้านค้าปลีกที่ใหญ่ที่สุดและห้างสรรพสินค้าแอสเทลที่มีสาขาไปทั่วประเทศ ยังไม่รวมธุรกิจเกษตร ธุรกิจส่งออกสินค้าเกษตรของแกอีก
ผมจำได้ ผมเคยเจอคุณภิวัฒน์ในงานปาร์ตี้ของแก คุณภิวัฒน์คือมหาเศรษฐีระดับต้นๆ ของประเทศนี้
ผมต้องขอให้แกช่วยให้ได้!
ส่วนคุณบุญยกรผู้บริหาร GG ผมโทรไปหาก็ไม่รับ ทักไลน์ไปหาแกก็ไม่ตอบ แต่เราก็เคยตกลงกันไว้แล้วว่าถ้ามีอะไรเกิดขึ้นแกจะไม่รับผิดชอบ อันนี้ก็พอเข้าใจได้อยู่
ผมต้องลองเสี่ยงดู
เช้าวันต่อมาผมไปที่ทำงานขอลากิจสามวันกับพี่เมฆหัวหน้าผม ซึ่งตามกฎบริษัทการลากิจสามารถทำได้ในระบบคอมพิวเตอร์ในบริษัทเลย แต่ก็ควรแจ้งหัวหน้าให้รู้ก่อน จากนั้นผมเดินไปบอกพี่หลิน
“หลิน สามวันนี้พล็อตจะไม่อยู่นะ” ผมบอก
“อ้าวพล็อตจะไปไหน?”
“ไปต่างจังหวัดอะ พล็อตติดธุระ”
“ธุระอะไรอะ?”
“อ้อ เรื่องธุระที่บ้านนิดหน่อยน่ะ”
หลินพยักหน้า
“ไม่ใช่ไปหาคุณนายคนไหนล่ะ”
“ไม่มีๆๆ” ผมรีบบอก
ระหว่างผมคุยกับหลินก็อดเปิดมือถือดูราคาหุ้น GG ไม่ได้ ตอนนี้มันเหลือประมาณแค่ 5.20 บาทเอง คาดว่าอีกไม่นานคงจะหลุด 5 บาทในที่สุด หลินถามขึ้น
“เครียดเรื่องหุ้นเหรอพล็อต?”
“ไม่หรอก พล็อตซื้อมาแค่สองบาทกว่าเอง ตอนนี้ยังห้าบาทสบายมาก”
“ทำไมไม่ขายไปบ้างล่ะ?” หลินถาม
“ก็มีขายไปบ้างแล้ว”
“ขายให้หมด หาหุ้นตัวใหม่เล่นก็ได้นิพล็อต” หลินบอก
ผมพยักหน้า ที่จริงคือผมขายหมดอะขายได้ แต่ปัญหาคือผมจะได้เงินคืนไม่ถึงร้อยกว่าล้านตามที่ตั้งเป้าไว้ แล้วจะให้ผมไปหาหุ้นตัวอื่นปั่นมันก็ไม่ใช่จะง่ายๆ ต้องเริ่มใหม่เป็นเดือนๆ เกิดคุณวรเดชทวงถามเงินขึ้นมา ผมหายนะแน่
สามวันต่อมาผมนั่งรถไปที่ขอนแก่น ไปที่ห้างสรรพสินค้าที่กำลังจะเปิดตัวในตอนหนึ่งทุ่ม วันนั้นคุณภิวัฒน์กับคุณลิซ่าภรรยาเดินทางมาด้วยกัน พร้อมกองทัพนักข่าว คุณหญิง คุณนาย ข้าราชการจำนวนมากเดินทางมา โดยคนที่เป็นประธานเปิดงานผู้ชายอายุราวหกสิบกว่าปีเป็นถึงรัฐมนตรีพาณิชย์
พิธีเปิดห้างยิ่งใหญ่อลังการมาก มีทั้งการจัดแสดงแสงสีเสียงซึ่งเป็นวัฒนธรรมไทยอย่างยิ่งใหญ่ที่หน้าห้าง ทั้งละครเวทีสั้นๆ เรื่องพระอภัยมณี หมอลำแบบร่วมสมัย รวมทั้งมินิคอนเสิร์ต ตบท้ายด้วยการจุดพลุอย่างยิ่งใหญ่
คนนับพันบ้างนั่ง บ้างยืนชมพิธีเปิดงาน พอพิธีเปิดเสร็จสิ้นคุณภิวัฒน์ก็ให้สัมภาษณ์นักข่าว
“การที่เราเปิดห้างสรรพสินค้าที่ใหญ่ที่สุดในเวลานี้ เป็นการตอกย้ำว่าธุรกิจเราไม่ถูกพายุเศรษฐกิจทำลาย เครือเจริญทรัพย์ของเราจะเป็นส่วนหนึ่งของการขับเคลื่อนเศรษฐกิจของประเทศ ทำให้เกิดการจ้างงาน การจับจ่ายใช้สอย…”
ผมนั่งรอคุณภิวัฒน์โม้กับนักข่าวเกือบยี่สิบนาที เมื่อคุณภิวัฒน์ให้สัมภาษณ์เสร็จเดินออกจากนักข่าว ผมก็รีบเดินเข้าไปหาพร้อมตะโกน
“คุณภิวัฒน์ครับ”
คุณภิวัฒน์หันมามองหน้าผม คุณนายลิซ่าภรรยาคุณภิวัฒน์ซึ่งเป็นหญิงอายุสี่สิบกว่าปีปลายๆ ก็หันมามอง
“เธอ…” คุณภิวัฒน์ถาม
ผมรีบพูด
“ผมอยากให้คุณช่วยครับ”
คุณภิวัฒน์ถามว่า
“ช่วยอะไร?”
“ผมขอเวลาคุยกับคุณสักยี่สิบนาทีได้ไหมครับ”
คุณภิวัฒน์ตอบ
“ไม่ได้หรอก ฉันยังต้องไปงานที่อื่นต่อ”
“งั้นคุณว่างเมื่อไรครับ?”
“โทรมานัดเวลากับเลขาฉันละกัน”
พูดแบบนี้ผมรู้เลย โอกาสจะได้นัดเวลากับคุณภิวัฒน์น้อยมาก ผมได้แต่พูดว่า
“แต่คุณเคยรับปากจะร่วมมือกับผมนะครับ”
คุณภิวัฒน์ขมวดคิ้ว
“ฉันไปรับปากกับเธอตั้งแต่เมื่อไร?”
ผมเดินไปหาแกแต่บอดี้การ์ดแกสองคนก็มาขวางผมไว้ ผมเลยพูดเบาๆ
“จำครั้งแรกที่เราพบกันได้ไหมครับ คุณเคยบอกว่าถ้าผมปั่นหุ้น IE ของคุณธีรโรจน์ได้สำเร็จ คุณจะร่วมมือกับผม คุณเป็นผู้ใหญ่ที่ผมนับถือมากคงไม่ผิดสัญญาหรอกมั้งครับ”
คุณภิวัฒน์นึกอยู่พักหนึ่งก็นึกออก
“เธอจะมาชวนฉันปั่นหุ้น?”
“ผมมีให้คุณมากกว่านั้นอีกครับ!”
คุณภิวัฒน์รีบถามว่าอะไร
ผมใจเต้นระทึกตูมตาม ผมบอกสิ่งที่ตัวเองคิดไว้ออกมา โดยไม่รู้ว่ามันจะสำเร็จหรือไม่? ถ้าไม่สำเร็จผมก็เตรียมเข้าคุกได้เลย!
จบตอนที่ 29 พล็อตมีแผนเด็ดอะไร คุณภิวัฒน์จะร่วมมือด้วยหรือไม่ เหตุการ์ณจะเป็นไงต่อโปรดติดตาม!!
218
![หยุดรัก, ไม่ให้รัก [YURI]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1689258192_50843906.webp)
