ตอนที่4 ออกเดินทาง
หลังจากอาบน้ำอาบท่าและเก็บของเสร็จเรียบร้อยทั้งสามคนก็ช่วยกันขนของขึ้นรถ และหาอาหารเช้าแบบง่ายๆกินรองท้องกันไปก่อนหลังจากนั้นก็พากันออกเดินทาง รถยนต์ที่เฮียกล้าใช้เป็กระบะสี่ประตูสีขาวคันใหญ่ค่อนข้างใหม่
"ใช้เวลาขับรถนานมั้ยคะเฮียกล้า"พราวมุกเอ่ยถามขึ้น ตอนนี้เธอรู้สึกตื่นเต้นมาก ที่บ้านของเธอมีแตู่เาเธออยากลองไปััทะเลดูบ้าง
"สิบชั่วโมงครับถ้าขับยาวนะ แต่ยังไงก็ต้องจอดพักรถบ้าง อยากแวะเที่ยวตรงไหนก็บอกได้นะเดี๋ยวเฮียพาจอดจะได้ไม่เบื่อ"
"วันนี้เฮียกล้าใจดีจัง"เป็เสียงของตะวันเธอนั่งอยู่ทางเบาะด้านหลังกับเพื่อนเอ่ยแซวพี่ชายด้วยใบหน้าอมยิ้มมีความสุขจนคนเป็พี่ชายถึงกลับต้องส่งสายตามองหน้าน้องสาวผ่านกระจกมองหลัง
"บ้านมุกมีแตู่เาอยากเห็นทะเลสวยๆจังเลยค่ะ" คนตื่นเต้นพูดไปยิ้มไป
"ถ้าอยู่ที่บ้านมองไม่เห็นทะเลหรอกครับต้องขับรถออกไปอีก ถ้ามุกอยากไปบอกเฮียได้ เดี๋ยวเฮียพาไป"คำพูดของพี่ชายทำเอาตะวันแอบอมยิ้มเงียบๆคนเดียว
"อยากไปค่ะ"มุกเป็ผู้หญิงพูดเก่งคุยเก่ง นิสัยดี แต่กิริยาและคำพูดของเธอออกจะนิ่มๆไปหน่อยตามนิสัยสาวเหนือตะวันคิดว่าพี่ชายของเธอน่าจะชอบ
"เห็นตะวันเคยเล่าให้มุกฟังว่าเฮียผาทำสวนผลไม้กับสวนยาง ส่วนเฮียสิงห์ขายอุปกรณ์การเกษตรของเฮียกล้านี่ขายวัสดุก่อสร้างใช่มั้ยคะ" คนสวยชวนคุยเฮียกล้าคลียิ้มบางๆออกมาแล้วตอบเธอกลับไปว่า...
"ใช่ครับ อยากไปทำงานตรงไหนบอกได้เลยนะเดี๋ยวเฮียจัดการให้"
"มีวันหยุดกับมีเวลาพักมั้ยคะ"
"อะไรกัน...ยังไม่ได้เริ่มทำงานเลยถามหาเวลาพักกับวันหยุดแล้วเหรอ"
"ไม่ใช่อย่างนั้นค่ะมุกอยากมีเวลาหลังเลิกงานมาแต่งนิยายค่ะ ไม่ได้จะี้เีสักหน่อย"ตะวันนั่งเงียบ แต่หูก็ยังคงฟังสองคนคุยกันไม่รู้ว่าพี่ชายของเธอจะลืมไปหรือเปล่าว่าในรถคันนี้มีน้องสาวนั่งมาด้วย
"ถ้าทำกับเฮียร้านเปิดสองโมง หยุดวันอาทิตย์ เลิกงานห้าโมงเย็น กลับบ้านไปอาบน้ำ กินข้าวเวลานอนโน่นแหละเวลาแต่งนิยาย ไหวมั้ยล่ะ"
"ต้องลองดูค่ะทำไปก่อนเก็บเกี่ยวประสบการณ์ไว้ก่อนก็ได้ค่ะ"
"ตะวันมันมากับเราด้วยหรือเปล่าเนี่ย"เฮียกล้าเห็นว่าน้องสาวของเขาเงียบไปจึงเอ่ยถามขึ้น
"หลับไปแล้วค่ะ"ที่จริงแค่เคลิ้มๆ
"เฮียจะแวะปั้มลงไปซื้อกาแฟให้เฮียแก้วนึงสิ"
"ได้ค่ะ"
"อ่ะตังเราอยากกินอะไรก็ซื้อมา ซื้อมาฝากตะวันด้วย" สองแบงค์เทาถูกยื่นให้พราวมุกเธอรับเอามาแบบงงๆ ทำไมให้เยอะจัง!
เฮียกล้าจัดการเติมน้ำมันเต็มถังพราวมุกวิ่งไปซื้อกาแฟและขนม ส่วนตะวันแกล้งหลับ เธอยืดตัวยาวนอนเต็มเบาะด้านหลังพร้อมกับหมอนหนึ่งใบหนุนศีรษะท่าทางสบาย
"กาแฟได้แล้วค่ะนี่เงินทอนค่ะ" ให้มาตั้งสองพันแต่ใช้ไปแค่สองร้อยกว่าบาทเธอยื่นเงินคืนให้เขา
"เก็บเอาไว้เถอะเดี๋ยวเผื่อลงไปซื้อปั้มข้างหน้าอีก"คำพูดของเฮียกล้าทำเอาคนที่กำลังนอนหลับอยู่ที่เบาะด้านหลังคลี่ยิ้มกว้างออกมาอย่างห้ามตัวเองไม่ได้ด้วยความหมั่นไส้
"จะดีเหรอคะ"
"เถอะน่า...ถ้าเราไม่ง่วงมานั่งด้านหน้าคุยเป็เพื่อนเฮียหน่อยสิ"ปากที่กำลังจะปฏิเสธ ก็ต้องยอมโอเคเพราะสายตาของเธอดันเหลือบไปเห็นเพื่อนนอนยืดขาเต็มพื้นที่ด้านหลังไม่มีที่เหลือให้เธอนั่งแล้ว
"ค่ะ"พราวมุกเดินอ้อมไปนั่งด้านหน้าข้างคนขับ จากนั้นเฮียกล้าก็ทำหน้าที่ขับรถต่อไป
"เฮียไม่รู้จะคุยอะไรขอถามเื่ส่วนตัวได้มั้ยครับ"
"ได้ค่ะ"
"คุณพ่อคุณแม่มุกทำอาชีพอะไรครับ"
"มุกไม่มีพ่อมีแม่หรอกค่ะพวกท่านเสียไปั้แ่มุกยังเล็ก แต่มุกมีพี่ชาย ชื่อพี่ปราชญ์ค่ะครอบครัวเรามีโรงแรมเป็ธุรกิจหลักค่ะ"
"ถ้าอย่างนั้นก็แสดงว่าเราโตมากับพี่ชายสินะ"
"ใช่ค่ะ พี่ปราชญ์แก่กว่ามุกหลายปีเขาเลี้ยงดูและทำงานส่งมุกเรียน เหมือนพ่อคนหนึ่งเลยค่ะ"
"พี่ชายดุมั้ย"คนที่นอนอยู่ด้านหลังอยากหลับจริงๆสักที แต่หูมันไม่รักดีคอยแอบฟังพี่ชายคุยกับเพื่อน
"ไม่ดุนะคะ แต่ขี้บ่นน่ารำคาญเหมือนคนแก่เลย"
"ยังไงครับ"
"เ้ากี้เ้าการชีวิตน้องมากไปค่ะอย่างเช่นเื่ที่มุกจะแต่งนิยายพี่ปราชญ์ก็ไม่เคยเห็นด้วยกับมุกเลยสักนิดหาว่ามุกเพ้อเจ้อ คุยเื่นี้กับพี่ปราชญ์ทีไร มุกอารมณ์เสียทุกทีเลยค่ะ"เฮียกล้าแอบขำหึๆ อยู่ในลำคอ
"หัวเราะอะไรคะ"
"อ่อ...เปล่าครับ"
"เฮียกล้าก็คิดเหมือนพี่ปราชญ์ใช่มั้ยล่ะ"
"ไม่ใช่สักหน่อย"
"เฮียมองยังไงกับเื่นี้คะไม่ต้องพูดเอาใจมุกก็ได้นะ"
"อื้อ...เฮียก็มองแบบที่พี่ชายมุกมองนั่นแหละ"
"นั่นไงไม่มีใครเห็นด้วยกับมุกเลยสักคน"
"คุยกันเบาๆหน่อยคนจะนอน"เสียงของคนที่นอนอยู่ด้านหลังแอบบ่น แต่ก็ไม่มีใครสนใจ
"ฟังเฮียให้จบก่อนสิเฮียแค่อยากจะบอกว่าอาชีพนี้มันต้องใจรักจริงๆ เพราะไม่ใช่ทุกคนจะทำได้เฮียก็เป็คนหนึ่งที่สนใจเื่คล้ายๆแบบนี้"
"คล้ายๆเหรอคะเื่อะไร..." พราวมุกเริ่มสนใจ
"เฮียชอบวาดรูป"
"อยากเป็นักวาดเหรอคะ"
"ครับ...ทุกวันนี้ก็ยังวาดอยู่นะตัดต่อภาพนิ่ง ภาพเคลื่อนไหว โฆษณา เฮียทำได้หมดเลย" แต่ไม่ได้ออกรับจ้างฝีมือพอใช้ได้ ไม่ถึงกลับดีมากส่วนมากเขาจะทำเอาไว้โฆษณาขายของในร้านตัวเองและร้านพี่ชาย เพื่อเรียกลูกค้าสมัยนี้ช่องทางออนไลน์ก็เป็อีกทางเลือกของการขาย
"จริงเหรอคะ"พราวมุกเริ่มตื่นเต้นและอยากเห็นฝีมือของเฮียกล้า
"สนใจอยากได้ปกแบบไหนเดี๋ยวเฮียวาดให้"
"ขอมุกดูผลงานก่อนได้มั้ยคะ"เธอไม่มั่นใจ
"ได้สิอยู่ในคอมที่ร้าน ว่าแต่มุกเคยมีผลงานบ้างหรือยัง"
"มีค่ะ แต่ไม่ปังมีอยู่สองเื่ค่ะ แต่มุกหยุดมานานแล้วพี่ปราชญ์ขอร้องให้มุกเรียนให้จบก่อน"
"เอาแบบนี้มั้ยทำเป็งานเสริม ทำเพราะใจรัก รายได้ที่มาจากตรงนั้นก็ช่างมันก่อน"เขาเองก็รู้สึกเห็นด้วยกับพี่ชายของเธอ
"แต่มุกก็อยากติดท๊อปนิยายขายดีบ้างนี่คะ"เฮียกล้าแอบหัวเราะเบาๆ ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากจะสนับสนุนเธอเพียงแต่เขาแค่ไม่อยากให้เธอรู้สึกผิดหวัง ถ้าสิ่งที่ตั้งใจมากๆไม่เป็ไปตามที่ได้หวังเอาไว้
"ถ้าเราสนใจรายได้ตรงส่วนนี้มากเกินไปเราจะไม่กดดันตัวเองเหรอ เฮียว่า...ทำเพราะใจรัก ฝึกฝนไปก่อนดีมั้ยอย่าเพิ่งเน้นขาย เคยได้ยินคำนี้มั้ย ไม่คาดหวังเท่ากับไม่ผิดหวัง"
"ทำไมเฮียดูเข้าใจเื่แบบนี้จังเลยคะ"
"ก็ไอ้คนที่หลับอยู่ด้านหลังมันชอบมาพูดมาคุยให้ฟัง...หลังๆเห็นบอกว่าอ่านดีกว่าไม่เหมาะกับงานเขียน" ตะวันเองก็ชอบอ่านและยังชอบคุยถึงพราวมุกให้พี่ชายอย่างเขาฟังอยู่บ่อยๆอีกด้วย
"แต่มุกอยากเขียน"
"อยากเขียนก็เขียนเลยว่าแต่นึกเื่ออกหรือยังล่ะ อยากให้เฮียช่วยอะไรก็บอกได้เลยนะ"
"พี่ปราชญ์บอกว่าประสบการณ์มุกยังน้อยต้องหาประสบการณ์ก่อน มุกอยากเขียนนิยายรักแต่มุกกลับยังไม่เคยมีความรักจริงๆเลยสักครั้ง"อยู่ๆใบหน้าของเฮียกล้าก็คลี่ยิ้มกว้างออกมา เธอกำลังจะบอกอะไรเขาหรือเปล่านะ!เขาจับใจความได้ว่าเธออยากมีความรัก...
"แล้วอะไรอีก..."
"หลายอย่างเลยค่ะแต่มุกเขินที่จะพูด ช่างมันเถอะ"เสือผู้หญิงอย่างต้นกล้ารีบยกมือขึ้นลูบใบหน้าตัวเอง เนื่องจากสมองคิดไปไกลมาก...
"มีอะไรที่อยากให้เฮียช่วยก็บอกแล้วกัน"
"ขอบคุณค่ะ"ขนมที่ซื้อมาถูกแกะถุงแล้วหยิบเอาเข้าปากเคี้ยวแก้เขิน
"ขนมมั้ยคะ"เธอชวน จะนั่งกินคนเดียวก็ยังไงอยู่
"จะกินยังไงล่ะมือไม่ว่าง" พราวมุกเบนหน้าหนีไปมองข้างทางด้วยความเขินอายแล้วหยิบขนมเข้าปากตัวเอง...ใครจะไปกล้าป้อน!
????????????????????
1K
