เมื่อทุกอย่างผ่านพ้นไป คนธรส นอนตะแคงข้างหันหลังให้ ก้องภพ อย่างไม่อยากจะมองหน้าชายหนุ่มในตอนนี้ เพราะคำพูดที่ชายหนุ่มดูถูกดูแคลนเธอก่อนหน้านี้ มันช่างทำร้ายจิตใจเธอเหลือเกิน
“รส พี่ขอโทษที่ทำให้เราเจ็บ ตอนนี้ยังเจ็บอยู่หรือเปล่า?” ก้องภพ เอ่ยถามคนที่นอนหันหลังให้อย่างเป็ห่วงเป็ใย
“พี่ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ รสเจ็บแค่นี้ไม่ตายง่ายๆ หรอก ยังต้องอยู่ด้วยกันจนครบปีได้แน่นอน” คนธรส หันหน้ากลับมาแว้ดใส่ชายหนุ่ม
“ไม่เอาน่า อย่างอนพี่เลยนะ” ก้องภพ บอกพร้อมกับก้มลงจุมพิตไปตามลาดไหล่ ไล่ไปตามหลังบอบบางของคนตัวเล็ก
“รสผ่านผู้ชายมาแล้วเป็สิบเป็ร้อยคน พี่น่ะคนที่เท่าไรรสไม่รู้ นับไม่ทันเอาจริงๆ ค่ะ” คนธรส กล่าวบอกชายหนุ่มอย่างประชดประชัน
“หึหึ! จริงเหรอ อืม! ก็ดีนะ” ก้องภพ เอ่ยบอกอย่างคนอารมณ์ดี เพรารู้ว่าที่หญิงสาวพูดมานั้นไม่จริงอย่างที่พูดออกมาเลยแม้แต่นิดเดียว เพราะชายหนุ่มรู้ว่า เขาเป็เป็คนแรกของสาวเ้า ไอ้พวกสิบคนร้อยคนนั้นได้แค่มองเท่านั้นเอง
“รู้อย่างนี้แล้ว ก็ปล่อยรสได้แล้วค่ะ” คนธรส บอกออกไป พร้อมกับกัดริมฝีปากล่างอย่างเผลอไผล
“ทำไมพี่ต้องปล่อยรสด้วยล่ะครับ พี่ยังไม่อิ่มเลยนะ” ก้องภพ กล่าวยิ้มกรุ่มกริ่ม ซึ่งคำพูดนั้นทำให้ คนธรส หันกลับมามองคนตัวโตทันที พร้อมกับแก้มแดงระเรื่อขึ้นมาด้วยความอาย
“พี่ภพ” คนธรส อุทานเรียกชื่อชายหนุ่มออกไป อย่างไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง ชายหนุ่มจึงก้มลงจูบปากบางจิ้มลิ้มนั้นทันที อย่างหิวโหย ไม่รู้จักอิ่มเอมง่ายๆ
“อื้ออ!..” คนธรส พยายามผลักไสชายหนุ่มอยู่ได้ไม่นาน ร่างกายก็เริ่มอ่อนระทวยงวยงง จากความวาบหวาม เสียวซ่านสะท้านทรวง ไปกับรสจูบของคนตัวโต ที่เขาจูบแล้วจูบอีก ดูดดึง หยอกเย้าวนเวียนไปมา และทุกอย่างได้ดำเนินเดินไปตามที่ธรรมชาติได้สรรค์สร้างขึ้นอีกครั้ง
แต่ครั้งนี้ ก้องภพ เริ่มต้นอย่างทะนุถนอมค่อยๆ เป็ ค่อยๆ ไป ช้าแต่หนักหน่วง อ่อนหวานแต่เร้าร้อน บางจังหวะบาง่ช้าบ้างเร็วบ้างสลับกันไป ซึ่งทำให้ คนธรส แทบจะสำลักความสุขสมเกษมเปรมปรีดิ์ ไม่ได้เจ็บเหมือนคราวแรกเลยแม้แต่น้อย
ก้องภพ ไม่รู้เอาเรี่ยวแรงมาจากไหนนักหนา ไม่เหนื่อยเลยหรืออย่างไร พอเสร็จสิ้นกิจยังไม่ถึงสิบนาที ก็เริ่มต้นบทรักครั้งต่อไปและต่อไปได้ จวบจนกระทั้งฟ้าสว่างคาตาเลยทีเดียว และส่วนคนตัวเล็กได้หมดซึ่งเรี่ยวแรง คอพักคออ่อน หลับใหลไปกับอกแกร่งของเขาทันทีที่บทรักอันเร้าร้อนล่าสุดได้จบสิ้นลง ชายหนุ่มถึงยอมหยุดการกระทำอันเร้าร้อนนั้นลง และค่อยๆ หลับใหลเข้าสู่ห้วงนิทราไปด้วยกัน
คนธรส ตื่นนอนขึ้นมาตอนสายๆ ของวัน รู้สึกปวดเมื่อยเนื้อตัว และรู้สึกระบบตรงจุดนุ่มนิ่มของตนอย่างที่สุด คนธรส ค่อยๆ จับแขนแกร่งของผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็สามีของเธอ ที่ก่ายเกยอยู่บนเอวคอดกิ่วออกไปอย่างเบามือที่สุด จากนั้นก็พยุงตัวลุกลงจากเตียงนอน พอขาเรียวแตะถึงพื้นห้องเท่านั้นแหละ ความเจ็บแปล๊บก็วิ่งตรงเข้าใส่จุดนุ่มนิ่มของเธอทันที
“โอ้ย!..” คนธรส อุทานออกมาเบาๆ และโถมน้ำหนักตัวกลับมานั่งลงบนเตียงนอนอย่างเดิม
“ตื่นแล้วเหรอ” ก้องภพ ลืมตาตื่นและเอาแขนแกร่งของตน ยื่นไปสวมกอดเอวบางของคนตัวเล็กไว้
“ปล่อยค่ะ รสจะเข้าห้องน้ำ ป่านนี้คุณแม่รอทานข้าวนานแล้ว” คนธรส พยายามแกะแขนแกร่งของชายหนุ่มออกแต่ไม่เป็ผลสำเร็จ ยิ่งพยายามแกะก็ยิ่งรัดแน่น และแถมดึงลากร่างบางให้หงายนอนลงบนเตียงนอนอีกต่างหาก
“อุ้ย! พี่ภพ ปล่อยค่ะ” คนธรส อุทานเมื่อร่างของเธอนอนลงบนเตียงตามแรงดึงของชายหนุ่ม
“คุณแม่ไม่รอทานข้าวหรอกวันนี้ ท่านรู้ว่าเราจะต้องลงไปข้างล่างช้ากว่าปกติอยู่แล้ว” ก้องภพ กล่าวยิ้มกรุ่มกริ่ม
“ถึงท่านไม่รอทาน แต่เราก็ควรจะต้องลงไปข้างล่างค่ะไม่ควรอยู่บนนี้ทั้งวัน” คนธรส กล่าวพร้อมกับหน้าแดงระเรื่อขึ้นมา
“แต่พี่อยากอยู่นี้” ว่าแล้วชายหนุ่มก็พลิกตัวขึ้นค่อมร่างบางไว้ให้อยู่ใต้ร่างแกร่ง
“มะ ไม่เอาแล้วค่ะ” คนธรส ใพยายามเบี่ยงตัวหนีออกไปจากร่างแกร่งนั้น
“โอ้ยย!..” คนธรส ร้องออกมาเมื่อจุดนุ่มนิ่มเจ็บแปล๊บขึ้นมาอีก เพราะการขยับตัวอย่างรวดเร็วของเธอ
“เจ็บเหรอ พี่ขอโทษ เดี๋ยวเราไปแช่น้ำอุ่นกันจะได้รู้สึกผ่อนคลาย” กล่าวจบ ก้องภพ ก็อุ้มร่างบางขึ้นมาไว้ในอ้อมแขนแกร่ง ลุกขึ้นพาเดินเข้าไปในห้องน้ำทันที
“อุ้ย! พี่ภพ รสเดินเองก็ได้ค่ะ” คนธรส เอ่ยบอกคนตัวโตพร้อมกับใช้มือปิดส่วนสงวนทั้งด้านล่างและ้าของตนไว้
“รสเจ็บอยู่ พี่อุ้มนั้นแหละดีแล้ว” ชายหนุ่มพูดหน้าตาเฉย พลางมองสำรวจร่างบางไปทั่วตัวด้วยความรู้สึกหลงใหล ชื่นชอบและหวงแหน ทั้งที่ความรู้สึกนี้ไม่เคยเกิดขึ้นกับใครมาก่อนเลย
๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗
11K
