ทะลุมิติมาเป็นมารดาของหนูน้อยนำโชคทั้งสาม (จบ)

        “ใช่ใช่ใช่! ผู้ดูแลโจวก็พูดเช่นนี้ดังนั้นจึงให้ข้ามาขอความเห็นจากฮูหยิน”

        ลั่วจิ่งเฉินเดินวนไปวนมา “เรื่องนี้ไม่ยากข้าจะเขียนสาส์น เจ้านำกลับไปให้ผู้ดูแลโจวดู เขาก็จะรู้เอง”

        เฉียงจื่อเชื่อมั่นในตัวเขาอย่างมากจึงเร่งนำสาส์นเดินทางกลับไปโดยไม่พักผ่อนด้วยซ้ำ

        …...

        เมื่อได้ยินการรายงานของอันอีชีเหนียงก็ทอดถอนใจกับความสามารถอันยิ่งใหญ่ของชายสวมหน้ากาก

        “จิ่งเฉินว่าอย่างไร?”

        “คุณชายใหญ่ให้คนแกล้งปลอมตัวเป็นฮูหยินแล้วพาโจวย่าอวิ๋นกับสิงเหล่าซื่อไปเดินวนรอบค่ายอันหยางอีกทั้งยังฟ้องพวกนักเลงที่ไปก่อเรื่องกับศาลาว่าการหลังจากตรวจพบผู้สั่งการเบื้องหลัง จึงได้ป่าวประกาศออกไปว่าต่อไปนี้เรือนพักผ่อนจะไม่พิจารณาร่วมงานกับผู้ที่ก่อเรื่องเหล่านี้ส่วนผู้ที่ไม่ได้เข้าร่วมการก่อกวน วันที่หนึ่งเดือนหน้าสามารถมาเจรจาร่วมงานกับเรือนพักผ่อนอันหยางได้”

        สาส์นของลั่วจิ่งเฉินมาได้ทันการคืนนั้นสิงเหล่าซื่อเกือบทนไม่ไหวและจะพาคนไปหาเรื่องกลับโชคดีที่เฉียงจื่อนำสาส์นกลับมาพอดี จึงลากเขากลับมาได้

        ชีเหนียงไม่ได้รับรู้ความเคลื่อนไหวในเมืองหลวงเลยดังนั้นจึงพอใจกับการจัดการของลั่วจิ่งเฉินอย่างมาก เขาทำเช่นนี้เป็นการยืดเวลาให้นางจริงๆ

        ส่วนจ้าวจือชิงหลังจากทราบข่าว ก็อิ่มอกอิ่มใจอย่างมาก โชคดีที่สิงเหล่าซื่อไม่ได้วู่วามตอนนี้คนกลุ่มนั้นในเมืองหลวงยังกุมเรื่องความผิดของค่ายโจรเลี่ยหยางไว้หากสิงเหล่าซื่อไปก่อเรื่องจริง ร่องรอยของพวกเขาก็จะถูกตรวจสอบได้ง่ายขึ้นไม่แน่ว่าเรือนพักผ่อนอันหยางตอนนี้อาจจะขึ้นชื่อว่าเป็นรังโจรเก่าไปแล้วก็เป็นได้เมื่อถึงเวลานั้น แม้ชีเหนียงอยากจะชะล้างก็คงเป็นไปไม่ได้

        “ทุกอย่างบังเอิญเกินไปตรวจสอบได้หรือไม่ว่าใครอยู่เบื้องหลัง?” ขณะนี้จ้าวจือชิงเพิ่งมาถึงอำเภอเฉาเดิมทีเขาคิดจะไปเจอชีเหนียงทันที แต่ตอนนี้ยังไม่เหมาะสมนัก

        อันอียื่นของสิ่งหนึ่งให้เขา “แม้ว่าระหว่างขั้นตอนการสอบสวนเถ้าแก่ฝางจะเปิดเผยว่ามีคนแนะนำพวกเขา แต่ก็ไม่ได้พูดอย่างชัดเจนว่าคนผู้นี้คือผู้ใดส่วนนายอำเภออัน เห็นได้ชัดว่าได้รับผลประโยชน์ จึงไม่ได้สืบต่อเพียงแค่ปรับเงินและปล่อยไป จากหลักฐานของหน่วยชื่อเซียวเหมือนจะมาจากเมืองหลวงขอรับ”

        จ้าวจือชิงรับของในมืออันอีมาดูก่อนจะเก็บไว้

        “นายน้อยของสิ่งนี้มีที่มาไม่ธรรมดา อีกอย่างยังเกี่ยวโยงไปถึงท่านผู้นั้นด้วย”

        หลังจากของสิ่งนี้ถูกค้นพบก็ถูกส่งต่อไปยังคนทั้งหมดของหน่วยชื่อเซียวในรูปแบบภาพวาด

        ผลลัพธ์นี้จ้าวจือชิงได้คาดเดาไว้นานแล้ว “ไม่เป็นไรหาต้นตอของมันให้เจอก่อนว่ามาจากไหน”

        เขากล่าวต่อ “ในเมื่อชีเหนียงอยากรู้ว่าจี้ฉงเหวินทำอะไรในอำเภอเฉาบ้างเช่นนั้นก็ทำให้หลี่ซื่อคายออกมาให้หมด”

        อันอีทำสีหน้าลำบากใจก่อนจะเอ่ยอย่างระมัดระวัง “แต่หากเกี่ยวพันถึง…”

        ยังพูดไม่ทันจบก็รับรู้ได้ถึงสายตาคมกริบของจ้าวจือชิงจึงรู้ว่าตนเองปากมากไป

        “เรื่องแบบนี้หลี่ซื่อไม่มีสิทธิ์รู้”

        ดังนั้นนี่จึงเป็นเหตุผลที่เขาวางใจที่จะให้หลี่ซื่อคายความจริงออกมาเรื่องแบบนี้คงไม่มีชายใดยอมบอกความจริงง่ายๆ แน่

        หน่วยชื่อเซียวทำงานรวดเร็วคำพูดที่หลี่ซื่อคายออกมา ไม่นานก็ปรากฏอยู่ตรงหน้าโต๊ะชีเหนียง

        กระดาษยี่สิบใบที่มีตัวหนังสือยุกยิกสิ่งที่หลี่ซื่อสารภาพออกมา มีทั้งเรื่องก่อนและหลังจากชีเหนียงมาถึงอำเภอเฉาไม่ว่าจะเรื่องยุยงลั่วจิ่งซีให้ไปกู้เงินโรงพนันสือวานเพื่อทำให้เขาดูเป็นคนติดการพนันหรือว่าที่มีคนไปหาเรื่องโรงชานม รวมถึงการลอบสังหารล้วนเป็นคำสั่งที่มาจากหลี่ซื่อ

        นอกจากนี้หลี่ซื่อยังหลักแหลมรู้ว่าโรงพนันสือวานไม่พอใจชีเหนียง ดังนั้นจึงใช้ชื่อโรงพนันสือวานเป็นฉากบังหน้าตอนสืบเรื่องชีเหนียงอีกทั้งก่อนหน้าที่ชีเหนียงจะข้ามมิติมา ข่าวลือที่ทำลายชื่อเสียงเสียๆ หายๆก็เกิดจากหลี่ซื่อจงใจให้คนสร้างเรื่องขึ้น จุดประสงค์ของเขาชัดเจนมากว่าต้องการทำให้สกุลลั่วพัง

        “ข้าฟังคำสั่งมาอีกทีใต้เท้าบอกว่าขอเพียงให้ครอบครัวพวกเขาในอำเภอเฉาตกระกำลำบากทางที่ดีที่สุดคือตายอยู่ที่นี่ ข้าก็แค่ทำตามคำสั่งเท่านั้น!”

        หลี่ซื่อแม้ตายก็คิดไม่ถึงเลยว่าจากที่เขาดีอกดีใจและคิดว่าอันอีจะพาหลานไฉ่เตี๋ยมาเขาจะได้ฆ่าปิดปากตัวหายนะให้จบสิ้น กลายเป็นว่าพอมาถึงไฉนจึงเป็นการส่งตนเองเข้าห้องนรก

        เมื่ออ่านคำสารภาพของหลี่ซื่อหัวใจของชีเหนียงก็โศกเศร้าอย่างยากจะบรรยาย นางกำคำสารภาพไว้ “เหตุใดจึงไม่ได้สารภาพเหตุผลที่จี้ฉงเหวินทำเช่นนี้?”

        พออันอีเงยหน้าขึ้นและเห็นสีหน้าปกติจึงตอบตามความเป็นจริง “จี้ฉงเหวินเคยบอกว่าคนสกุลลั่วคือความอับอายชั่วชีวิตของเขาอย่างอื่น เขาไม่ได้บอกกับหลี่ซื่อมากนักหลี่ซื่อเองก็เป็นเพียงคนเดียวที่รู้ว่าเขาเคยแต่งงานมีลูกอยู่ที่อำเภอเฉา

        ที่จี้ฉงเหวินเชื่อใจหลี่ซื่อถึงขั้นนี้ก็เพราะหลี่ซื่อกุมจุดอ่อนของเขาไว้ในมือ ทั้งสองก็แค่ใช้ประโยชน์ซึ่งกันและกันขอรับ”

        ใช่แล้วคนจิตใจต่ำช้าอย่างจี้ฉงเหวินจะเชื่อใจคนคนหนึ่งอย่างไร้เหตุผลได้อย่างไรนอกเสียจากเพราะหลี่ซื่อเคยข้องแวะกับขุนนางไม่น้อย และยังมีหลักฐานเรื่องครอบครัวของพวกนางอยู่ในมือสิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นเหตุผลที่หลี่ซื่อหน้าด้านอยู่ในเมืองหลวงได้แน่นอนว่าจากผลประโยชน์ในตัวของหลี่ซื่อนี้ จี้ฉงเหวินเจริญรุ่งเรืองขึ้นมาได้คงเกี่ยวข้องกับหลี่ซื่อไม่มากก็น้อย

        ชีเหนียงพยักหน้าเข้าใจจี้ฉงเหวินไม่เคยทำให้คนผิดหวังจริงๆ

        นางหัวเราะเย็นชาแล้วเก็บคำสารภาพเหล่านี้ไว้ในกล่องอย่างดี จากนั้นจึงเอ่ยถามเหมือนไม่ใส่ใจ “นายน้อยของพวกเจ้าจะมาเมื่อใดข้าอยากพบเขา”

        อันอีทำตามคำสั่งที่ได้รับก่อนหน้านี้ “อีกไม่กี่วันนายน้อยจะมาถึงขอรับฮูหยินคิดว่าจะออกเดินทางเมื่อใดขอรับ?”

        ตอนนี้เรื่องของหลี่ซื่อได้รับการจัดการแล้วแต่เพราะหลี่ซื่อทนความทรมานจากการไต่สวนไม่ได้ จึงค่อนข้างแย่ ส่วนด้านจี้ฉงเหวินเมื่อไม่ได้รับข่าวจากหลี่ซื่อ จะต้องส่งคนมาอีกแน่ ดังนั้นแผนการของทางนี้ยังไม่อาจเปลี่ยนแปลงสิ่งเดียวที่เปลี่ยนไปอย่างมากก็คงเป็นเรื่องที่คนไม่สามารถแยกแยะนางกับหงหนี่ว์ได้มีเพียงหลานไฉ่เตี๋ยเท่านั้นที่มักจะจับผิดได้ทุกครั้ง

        ดังนั้นเมื่อเลี่ยงไม่ได้ นางจึงอาจจะต้องพาหลานไฉ่เตี๋ยเข้าเมืองหลวงด้วย

        “รออีกไม่กี่วันแล้วกัน”

        ครั้งนี้ชีเหนียงอยากเจอชายสวมหน้ากากเพียงแค่อยากถามว่าเขาต้องการทำอะไรกันแน่ เนื่องจากตอนนี้เรื่องทั้งหมดทำให้นางประหวั่นพรั่นพรึงในใจ

        สำหรับเรื่องที่ชีเหนียงยืนกรานอยากพบเขาจ้าวจือชิงก็ได้ฟังจากทั้งอันอีและหงหนี่ว์ เขารู้ว่าชีเหนียงคิดสิ่งใดอยู่นางกำลังกลัวว่าเขาจะหลอกใช้นาง จากนั้นจะฆ่านางปิดปากนางต้องการคำมั่นสัญญาจากเขา

        ปฏิเสธไม่ได้ว่าจ้าวจือชิงรู้จักนิสัยของชีเหนียงดีเกินไปเมื่อได้ยินชีเหนียงเอ่ย เขาก็ตอบตกลง

        “หรือว่าเจ้าทำเครื่องปรุงทะเลได้แล้วจะทำอย่างอื่นไม่ได้อีก? ความสวยงาม ของกินมีอย่างใดบ้างที่ไม่พิเศษและหายาก แม้ว่าข้าจะครอบครองเครื่องปรุงของเจ้าจริง แต่เจ้าจะไม่มีพลังในการโต้กลับเลยหรือ?”

        “จากที่ข้าดูเจ้ามิใช่คนไร้ความสามารถเช่นนั้น มิสู้ข้าจะบอกเจ้าให้ ข้าเล็งเห็นกำไรจากโรงผลิตทะเลจริงๆบนโลกนี้จะมีสักกี่คนที่ไม่หวั่นไหวเพราะเงิน แต่เทียบกับโรงผลิตทะเลแล้ว ข้าสนใจเจ้ามากกว่าข้าค่อนข้างคาดหวังในตัวเจ้า…”

        ----