ตอนที่ 9 หาทางช่วยเหลือมู่ซือฉี
ในเรือนเล็กทางฝั่งตะวันออกที่ปิดเงียบในยามโหย่ว(17.00-18.59 น.) แสงแดดอ่อนจางที่สาดส่องมาได้เพียงเล็กน้อยทำให้เรือนนี้ดูวังเวง เงียบเหงาผิดแปลกไปจากยามปกติที่มู่เทียนเฉิงมาหาน้องสาวมากนัก
สาวใช้ที่เคยเดินไปมาในเรือนต่างหายไปเหลือเพียงบ่าวหญิงร่างกายกำยำยืนอยู่หน้าประตูเรือนสองคนและเดินสำรวจไปมารอบ ๆ เรือนอีกสองสามคน เขามองคนเ่าั้ด้วยความสงสัยนี่เขาไม่ได้มาหาน้องสาวสองสัปดาห์เรือนของนางเปลี่ยนไปขนาดนี้เลยหรือ
มู่เทียนเฉิงเดินเข้าไปในเรือนกำลังจะยื่นมือไปผลักประตูถูกสาวใช้สองคนที่ยืนอยู่หน้าประตูยกมือกันเขาไม่ให้เข้าไป “คุณชายโปรดแจ้งชื่อก่อนเ้าค่ะ”
“ข้าจำเป็ต้องแจ้งชื่อให้พวกเ้ารู้ด้วยหรือ ข้าจะเดินไปที่ไหนในจวนนี้ก็ได้เหตุใดพวกเ้าต้องกันข้าไม่ให้เข้าไปหาน้องสาวข้าด้วย”
มู่เทียนเฉิงเอ่ยขึ้นพร้อมกับจ้องเขม็งไปยังสาวใช้ทั้งสอง เมื่อทั้งสองได้ยินว่าเป็พี่ชายของคุณหนูจึงได้แต่คำนับขออภัยก่อนจะเปิดประตูเรือนให้เขา
มู่เทียนเฉิงคร้านจะใส่ใจกับสาวใช้สองคนนี้ เขารีบเดินเข้าไปในเรือนด้วยความร้อนใจ เมื่อเดินเข้ามาข้างในก็ต้องใกับภาพที่ได้เห็น น้องสาวของเขาที่เคยสดใสร่าเริง ดวงตาเป็ประกายส่งยิ้มให้เขาตลอดมาตอนนี้กลับกลายเป็หญิงสาวร่างกายผ่ายผอม ใบหน้าซีดเซียว ดวงตาหม่นหมองเศร้าซึม กำลังร้องไห้ในอ้อมกอดของมารดา
“เหตุใดเ้าจึงกลายเป็เช่นนี้ ท่านแม่ทำไม่ฉีเอ๋อร์ถึงได้ผ่ายผอมเช่นนี้ขอรับ” มู่เทียงเฉิงเดินเข้าไปนั่งที่เตียงลูบไปที่ผมดำขลับของน้องสาวด้วยแววตาสงสาร
“พี่ใหญ่ เหตุใดท่านถึงพึ่งมาหาข้า” มู่ซือฉีเมื่อได้ยินเสียงพี่ชายตนก็ผละจากอ้อมกอดมารดาแล้วขยับไปหาพี่ชาย มู่เทียนเฉิงเห็นแล้วก็ขยับเข้าไปแล้วดึงน้องสาวเข้ามากอดแน่น
“แม่รู้ว่าเ้าคงจะได้ยินที่แม่กับพ่อของเ้าคุยกันในห้องนั้นแล้ว
ฉีเอ๋อร์ไม่ยินยอมแต่งให้กับโซว่อ๋องจึงได้ทุกข์ใจจนเป็เช่นนี้ ท่านพ่อของเ้าก็ยังดึงดันจะให้ฉีเอ๋อร์แต่งให้ได้!”
“ฉีเอ๋อร์ไม่ต้องกังวลพี่ชายจะไม่ยอมให้เ้าแต่งให้โซว่อ๋องแน่นอน เ้าต้องกินข้าวให้มาก ๆ ไม่ต้องกังวลมีพี่ชายอยู่ พี่ชายจะไม่ยอมให้ฉีเอ๋อร์ต้องทุกข์ใจแน่” มู่เทียนเฉิงเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าหมายมาด
“จริงหรือเ้าคะ ท่านพี่ช่วยข้าได้จริงหรือ” มู่ซือฉีลุกขึ้นมองที่
มู่เทียนเฉิงด้วยสายตาเป็ประกายมีความหวัง
“จริงสิ เ้าจงกินข้าวแล้วนอนพักให้สบายเถิด ที่เหลือให้พี่จัดการเอง” มู่เทียนเฉิงเอ่ยขึ้นก่อนจะกอดน้องสาวของตนแล้วหันไปพยักหน้าให้มารดาที่กำลังมองมาที่เขา เขาได้รับจดหมายจากคนแปลกหน้าในนั้นเขียนบอกเขาไว้ว่าบิดาของเขาสมคบคิดกับโซว่อ๋องเพื่อจะก่อกบฎ ตอนแรกเขายังคิดว่าเป็จดหมายที่คนส่งมาเพื่อกลั่นแกล้ง แต่เมื่อได้ยินคำพูดจากบิดาวันนี้ทำให้เขาเชื่อแล้วว่าข้อความในจดหมายปริศนานั้นเป็ความจริง เขาไม่อยากให้ครอบครัวของเขาข้องเกี่ยวกับการชิงบัลลังก์นี้ยิ่งนัก แต่บิดากลับปีนขึ้นหลังเสือไปแล้ว เห็นทีครอบครัวของเขาจะถึงคราวตกต่ำลงเสียแล้ว มู่เทียนเชิงหลับตาลงด้วยความเคร่งเครียดก่อนจะลืมตาขึ้นด้วยความมุ่งมั่น ถึงอย่างไรเขาก็ต้องรักษาครอบครัวของเขาเอาไว้ไม่ว่าจะแลกด้วยสิ่งใดก็ตาม!
การขึ้นภาษีของชาวเมืองหย่งชุน ทำให้ชาวบ้านต่างพากันเดือดร้อนยิ่งนัก ทั้งชาวนา พ่อค้าและขุนนางตำแหน่งเล็ก ๆ ต่างประสบปัญหาการเงินที่เมื่อหักภาษีแล้วกลับเหลือให้ตนเองใช้จ่ายเพียงกินประทังชีวิตเท่านั้น เมื่อมีคนเริ่มลุกขึ้นมาเพื่อให้ชาวเมืองลงชื่อแล้วจะส่งข้อร้องเรียนนี้ไปให้หน่วยงานที่เมืองหลวง ชาวเมืองหยุ่งชุนในแต่ละอำเภอต่างรีบลงนามแล้วรวมรวมได้มากมาย จากนั้นมีตัวแทนเดินทางออกจากเมืองไป แต่ผ่านไปไม่นานคนผู้นั้นก็กลับเข้าเมืองมาด้วยสภาพที่ไร้ลมหายใจ
มีคนพบศพของพวกเขาอยู่ชายป่ากำลังจะออกจากเมืองหย่งชุน เ้าหน้าที่ทางการต่างบอกว่าเป็โจรป่าที่ลอบดักปล้นฆ่า ชาวเมืองบางส่วนเชื่อว่ามีโจรป่าจริง บางส่วนไม่เชื่อต่างคิดว่าเป็โซว่อ๋องที่ส่งคนไปจัดการกับคนที่บังอาจฝืนคำสั่งของเขา
“มีใครจะลงชื่ออีกหรือไม่” ชายหนุ่มคนหนึ่งเอ่ยขึ้นแล้วเดินไปตามตัวอำเภอ ชาวบ้านที่เคยลงชื่อในรอบแรกต่างหันหน้าหนีเดินเข้าบ้าน เขามองรายชื่อแล้วก็ส่ายหน้ารายชื่อลดลงไปเหลือเพียงสามส่วนจากเดิม เขาหันไปหาสหาย “ครั้งนี้รายชื่อน้อยยิ่งนัก แต่ก็พอจะส่งไปได้เราจ้างสำนักคุ้มภัยสักหน่อยดีหรือไม่”
“อืม ข้าเห็นด้วยอย่างน้อยก็พอจะป้องกันเราจากโจรป่าได้ ครั้งนี้เราต้องส่งเื่ไปเมืองหลวงให้ได้!”
“ขออภัยท่านทั้งสองขอรับ” หวังจงที่เดินตามหลังมาไม่นานได้ยินบทสนทนาของทั้งสองรีบเอ่ยขัดขึ้น
ชายหนุ่มทั้งสองชะงักไปแล้วหันกลับไปมองก็เห็นว่าเป็ชายหนุ่มร่างกายกำยำสูงใหญ่ ใบหน้ามีแต่หนวดเครา ดวงตาคมเวลามองสบตา
ดูน่ากลัวยิ่งนัก พวกเขาถอยหลังไปหนึ่งก้าวอย่างไม่รู้ตัว
“พวกข้าขวางทางเดินเ้าหรือ ขออภัยด้วยเชิญ ๆ” หนึ่งในสองคนเอ่ยขึ้นพร้อมกับยืนหลบไปอีกทางแล้วดึงชายอีกคนที่ยังยืนนิ่งไปไก่ไม้มาด้วยกัน หวังจงมองการกระทำของเขาแล้วเดินเข้าไปหาพวกเขา
“ข้อน้อยได้ยินว่าท่านทั้งสองจะไปเมืองหลวงหรือขอรับ” หวังจงเอ่ยขึ้น
“ใช่ ๆ พวกข้าจะไปยื่นเื่ร้องทุกข์การขึ้นภาษีที่ไม่เป็ธรรมของเมืองเรา!” ชายหนุ่มอีกคนหลังจากได้สติกลับคืนมารีบเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าจริงจัง
“ข้าได้ยินมาว่าคนก่อนหน้าที่ไปประสบภัยร้าย พวกท่านไม่กลัวบ้างหรือ ไม่แน่ฮ่องเต้อาจจะทราบแล้วและส่งเ้าหน้าที่ทางการมาสืบเื่แล้วก็เป็ได้ พวกท่านเพียงแค่รอเวลาเท่านั้น อย่าเอาชีวิตไปเสี่ยงเลยขอรับ” หวังจงเอ่ยเตือนด้วยความหวังดี ครั้งที่แล้วชาวบ้านเจอกับโจรป่าเอาชีวิตไปทิ้งทั้งหมด เขาไม่อยากให้ใครต้องประสบเหตุร้ายเช่นนั้นอีก
“เ้าจะไปเข้าใจอะไร ฮ่องเต้อยู่ไกลถึงเพียงนั้นข่าวสารจะส่งถึงอยู่หรือ พวกข้าคิดว่าการขึ้นภาษีนี้ต้องมีโซว่อ๋องกับเ้าเมืองกระทำร่วมกันแน่นอน แล้วนายอำเภอของเราคงจะเห็นชอบด้วย พวกเราจะหวังพึ่งเ้าหน้าที่ทางการได้หรือ!”
“พวกท่านรออีกสักนิดเถิด ข้าเชื่อว่าฮ่องเต้ต้องส่งคนลงมาช่วยเหลือพวกท่านแล้วเป็แน่”
“ที่เ้าว่ามาเป็แค่การคาดการเพียงเท่านั้น แต่การที่พวกข้าออกไปทำเป็สิ่งที่เห็นแน่นอน ถ้าเ้าไม่คิดจะลงชื่อก็อย่ามาขัดขวาง เชิญ!”
หวังจงมองชายหนุ่มทั้งสองด้วยสีหน้ากังวล เขาพยายามจะห้ามไม่ได้พวกเขาออกไปแล้วแต่หากห้ามไม่ได้เขาก็ช่วยได้เพียงเท่านี้
มู่เทียนเฉิงเดินเข้าไปในร้านอาหารจินฟงเขาเดินเข้าไปแล้วขึ้นไปชั้นบนแล้วนั่งโต๊ะที่อยู่มุมด้านในสุดของร้าน วันนั้นเขากำลังจะเดินออกจากสำนักศึกษาก็มีชายวัยกลางคนผมเผ้ารุงรัง เสื้อผ้าเก่าโทรมราวกับเป็ขอทานเดินมาชนเขา เขาหาได้รังเกียจชายขอทานคนนั้นไม่เขาสอบถามอาการาเ็เมื่อเห็นว่าไม่มีแล้วชายคนนั้นก็ขอโทษเขาแล้วก็รีบเดินออกไป แต่สหายที่ยืนอยู่ข้างกันกลับบอกให้เขาตรวจดูถุงเงินชายคนนั้นอาจเป็โจรก็ได้ เขาจึงได้ล้วงเข้าไปในเสื้อคลำก็พบถุงเงินยังอยู่ดีแต่เขากลับคลำพบกระดาษแผ่นหนึ่งด้วย เมื่อเขาดึงกระดาษแผ่นนั้นออกมาก็พบว่าเป็จดหมายบอกเขาว่าบิดากำลังร่วมมือกับโซว่อ๋องก่อกบฎ หากไม่อยากให้ครอบครัวต้องโทษให้มาที่ร้านอาหารจินฟงในวันที่ยี่สิบ ปลายยามซื่อ(09.00-10.59 น.) ตอนแรกเขาไม่เชื่อแต่เมื่อได้ยินจากปากของบิดาเองเขาจึงต้องมาตามนัดหมายนี้ เขาไม่อยากให้ครอบครัวของเขาต้องเขาไปยุ่งเกี่ยวกับเื่นี้ และคนที่ส่งจดหมายมาให้คงเป็สายลับของฮ่องเต้!
มู่เทียนเฉิงสั่งน้ำชาและอาหารว่างกับเสี่ยวเออร์เสร็จเขาก็หันมองภายในร้านหาได้มีสิ่งใดผิดแปลกไป เมื่อเสี่ยวเอ้อร์นำกาน้ำชาและของว่างมาให้ “คุณชายเชิญดื่มชาขอรับ”
“ขอบใจมาก” มู่เทียนเฉิงยกถ้วยชาขึ้นจิบก่อนจะมองไปรอบ ๆ จวบจนเขาจิบชาจนหมดกาก็ยังไม่เห็นมีสิ่งใดแปลกไป หรือว่าเขามาผิดวันหรือเพราะหลังจากได้จดหมายแปลก ๆ มาเขาก็ทิ้งจดหมายนั่นทิ้งไป จนเสี่ยวเอ้อคนเดิมเดินมาหาเขาแล้วเปลี่ยนกาน้ำชาอันใหม่ให้
“คุณชายมีห้องว่างแล้วนะขอรับ คุณชายจะเข้าไปพักด้านในหรือไม่” เสี่ยวเอ้อร์เอ่ยขึ้นพลางมองไปที่เขาเขม็ง มู่เทียนเฉิงกำลังจะตอบปฏิเสธไปแต่เมื่อมองสบตากับเขาแล้วก็ชะงักไปแล้วพยักหน้าตอบ
“ดี ข้ากำลังรออยู่เลยเชียว ขอบใจเ้ามาก” ว่าแล้วเสี่ยวเอ้อก็เดินนำมู่เทียนเฉิงเข้าไปในห้องส่วนตัวของชั้นสองห้องมุมสุดท้าย เมื่อเขาเข้าไปก็พบกับชายวัยกลางคนกำลังนั่งจิบชารอเขาอยู่เป็คนที่เขาคุ้นเคยดี
“เถ้าแก่เฉาท่าน!” มู่เทียนเฉิงเอ่ยขึ้นสีหน้าเขาตกตะลึง ยืนชะงักนิ่งเสี่ยวเอ้อร์ที่นำทางมาคารวะเถ้าแก่ร้านจินฟงเสร็จก็เดินออกไปแล้วปิดประตูห้องให้
“เชิญนั่งก่อนเถิดคุณชายมู่” เฉาโป๋เหวินหรือเถ้าแก่ร้านจินฟง
ผายมือเชิญให้มู่เทียนเฉิงนั่งลงที่เก้าอี้ตรงข้ามกับเขา มู่เทียนเฉิงจึงเดินไปนั่งลงแล้วเอ่ยขึ้นว่า “เหตุใดจึงเป็ท่านเล่า ข้าเห็นท่านเปิดร้านมานานแล้วไม่ใช่หรือขอรับ”
“เื่นั้นเราค่อยคุยกันเถิด ที่เ้ามาวันนี้คงจะเชื่อคำในจดหมายแล้วใช่หรือไม่”
“ขอรับ”
“ดี เช่นนั้นเ้าคิดเห็นอย่างไร ข้าก็ถามแปลกเ้ามาวันนี้คงจะไม่เห็นด้วยกับการที่บิดาเ้าร่วมกับโซว่อ๋องจะก่อฏสินะ”
“ขอรับ ข้าไม่เห็นด้วยและท่านพ่อกำลังจะส่งน้องสาวของข้าแต่งงานกับโซว่อ๋องอีก ข้าจึงร้อนใจยิ่งนัก ท่านมีทางช่วยได้หรือไม่”
“เื่การหมั้นหมายพวกข้าคงช่วยได้เพียงยืดเวลาออกไปเท่านั้น แต่อีกไม่นานโซว่อ๋องไม่มีทางหนีความผิดนี้ไปได้” หลังจากนั้นเฉาโป๋เหวินได้พูดคุยวางแผนกับมู่เทียนเฉิงจนเวลาผ่านไปเกือบครึ่งชั่วยาม
มู่เทียนเฉิงจึงเดินออกมาจากร้านอาหารพร้อมกับกล่องอาหารที่เขาสั่งไว้เพื่อนำไปฝากน้องสาวของตน สีหน้าเมื่อเดินออกมาของเขาดีขึ้นมากนัก
ด้านหลังร้านของร้านอาหารจินฟง เฉาโป๋เหวินเดินเข้าไปในห้องรับรองหลังร้านก่อนจะคำนับคนที่นั่งอยู่ด้านหน้าของเขา “ข้าน้อยจัดการตามที่ท่านสั่งเรียบร้อยแล้วขอรับ”
“ดีมาก คุณชายมู่ว่าอย่างไรบ้าง”
“คุณชายมู่รับปากว่าจะทำตามที่เราสั่งขอรับ ขอเพียงละเว้นครอบครัวเขาไม่ให้มีความผิดฐานร่วมก่อฏขอรับ”
“อีม ทำตามคำขอของเขา ข้ามองออกว่ามู่เหว่ยหางเพียงพายเรือไปตามน้ำ จริง ๆ แล้วหาได้มีความคิดที่ร่วมมือกับโซว่อ๋องก่อฏไม่”
“ข้าน้อยรับคำสั่งขอรับ” เฉาโป๋เหวินเอ่ยเสร็จก็เดินออกไปจากห้องนั้นแล้วกลับไปทำหน้าที่เถ้าแก่ร้านอาหารต้อนรับลูกค้าอย่างที่ทำปกติ
มู่เทียนเฉิงกลับมาถึงเรือนเขาก็เดินตรงไปบิดาที่เรือนก่อนปิดประตูพูดคุยกับบิดาเกือบหนึ่งชั่วยาม ( 2 ชั่วโมง) จากนั้นจึงเดินออกมาด้วยสีหน้าผ่อนคลาย เขาเดินไปหาน้องสาวของเขาก็พบว่ามารดาอยู่ในห้องด้วยจึงส่งรอยยิ้มแล้วคารวะมารดาก่อนจะหันไปถามอาการของน้องสาว
“ฉีเอ๋อร์เป็อย่างไรบ้าง วันนี้เ้าทานอาหารได้มากขึ้นหรือไม่”
มู่เทียนเฉิงมองไปที่น้องสาวด้วยความเป็ห่วง สีหน้าของมู่ซือฉีดีขึ้นมากนักเขาเองก็วางใจไปได้มาก
“วันนี้ฉีเอ๋อร์กินข้าวได้ครึ่งถ้วยเชียวนะเ้าคะ ขอบคุณพี่ใหญ่
ที่เป็ห่วงเ้าค่ะ” มู่ซือฉีลุกขึ้นนั่งบนเตียงส่งรอยยิ้มให้พี่ชาย
“ดียิ่งนัก ข้าเองก็พบหนทางช่วยเ้าได้แล้ว ต้องให้ท่านแม่ช่วยข้าด้วยนะขอรับ อีกอย่างท่านพ่อก็เห็นด้วยแล้ว ฉีเอ๋อร์อย่าได้กังวลเื่นี้อีก” จากนั้นมู่เทียนเฉิงก็เล่าแผนการที่ตนเองกับบิดาวางแผนไว้ให้สองแม่ลูกฟัง มู่ซือฉีเมื่อได้ฟังแล้วก็เผยรอยยิ้มออกมาก่อนจะถามพี่ชายตนว่า
“แล้วพี่หานเล่า พี่หานจะเข้าใจฉีเอ๋อร์หรือไม่ ข้าไม่อยากให้พี่หานเข้าใจข้าผิดไป”
“ฉีเอ๋อร์อย่าได้กังวล ไว้ข้าไปสำนักศึกษาแล้วข้าจะบอกลี่มู่หานเอง เขาต้องเข้าใจเ้า” มู่เทียนเฉิงลูบผมดำยาวของน้องสาวด้วยความเอ็นดู เขารับรู้มาตลอดว่ามู่ซือฉีชอบลี่มู่หานมากนัก และไม่นานมานี้ลี่มู่หานเองก็บอกเขาแล้วว่าพึงใจในตัวน้องสาวเขา รอให้เขาสอบได้จวี่เหรินแล้วจะให้ครอบครัวและแม่สื่อมาสู่ขอน้องสาวเขาแน่นอน เขาเองเป็สหายร่วมสำนักศึกษากับลี่มู่หานมานานปีถึงไม่ได้สนิทสนมกันมากนัก แต่เขารับรู้ได้ว่าลี่มู่หานเป็คนที่ไว้วางใจได้ อนาคตต้องก้าวหน้าได้แน่ เขาจึงไม่ได้ขัดขวางหากลี่มู่หานจะสู่ขอน้องสาวเขาไปเป็ภรรยา
เวลาผ่านไปราวหนึ่งสัปดาห์ก็เกิดข่าวลือขึ้นเมื่อจวนนายอำเภอส่งบุตรสาวคนเดียวของตนเองออกไปปฏิบัติธรรมกับเหล่าแม่ชีที่วัดิ่อานที่เป็วัดชื่อดังของมณฑล เนื่องจากมีนักพรตทักท้วงว่ามีปีศาจหมายจะเอาชีวิตของบุตรสาวต้องส่งไปปฏิบัติธรรมเป็เวลาหนึ่งปีจึงจะกำจัดเหล่าปีศาจที่หมายจะเอาชีวิตออกไปได้หมด เมืองหย่งชุนรวมทั้งอำเภอซานซูยังมีความเชื่อเื่ภูตผีปีศาจ ยิ่งเมื่อมาเห็นสีหน้าและร่างอันผ่ายผอมของ
มู่ซือฉีแล้วต่างเชื่อสนิทใจ ชาวเมืองต่างขอพรให้คุณหนูมู่ปลอดภัยและขอให้แม่ชีกำจัดปีศาจให้คุณหนูมู่ได้
วันนี้เป็วันที่มู่ซือฉีต้องออกจากบ้านของตนเองไปไกล
นางเดินทางไปพร้อมกับมารดาและสาวใช้อีกสองคน ฮวาเซียงเซียงเองเมื่อได้ยินข่าวก็ใและมาส่งนางออกนอกเมืองในวันนี้เช่นกัน
“ขอให้เ้าเดินทางปลอดภัย นี่เป็ขนมเซาปิ่งข้าลงครัวทำเองเชียวให้เ้ากินระหว่างเดินทาง” ฮวาเซียงเซียงเอ่ยขึ้นตาของนางเริ่มแดงก่อนจะพยักหน้าให้อาจือที่อยู่ด้านหลังยื่นกล่องขนมให้กับชิงชิง
“ขอบใจเ้ามากอีกไม่นานข้าก็จะกลับมา ไม่แน่แม่ชีที่วัดอาจจะกำจัดปีศาจที่ตามติดข้าออกไปได้หมด” มู่ซือฉีเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม แม้ร่างกายของนางจะยังผ่ายผอมแต่สีหน้าและแววตากลับดีขึ้นมากนัก
ฮวาเซียงเซียงที่ไม่รู้ต้นสายปลายเหตุคิดว่าเป็เื่ของภูตผีจริง ๆ มองสหายด้วยสีหน้ากังวล
มู่ซือฉียิ้มให้กับสหายของนางก่อนสายตาจะสบเข้ากับดวงตาคมของชายหนุ่มที่กำลังมองนางจากอีกมุมถนน นางยิ้มให้เขาแล้วเขาก็ยิ้มตอบกลับมาพร้อมพยักหน้าให้เพียงเท่านี้ใจนางที่หนักอึ้งก็เบาลงมากนัก บ่าวรับใช้ขนของขึ้นรถม้าเสร็จแล้ว มู่ฮูหยินและมู่ซือฉีจึงได้เดินขึ้นรถม้าแล้วออกเดินทาง ฮวาเซียงเซียงมองตามรถม้าด้วยสีหน้าห่วงใยจนรถม้าลับตาไป
ห้องส่วนตัวชั้นสองของร้านอาหารจินฟง โซว่อ๋องเฉิงฝานเจี้ยน เ้าเมืองหย่งชุน นายอำเภอมู่เหว่ยหาง รวมทั้งเหล่าแม่ทัพในเขตเมือง
หย่งชุนต่างนั่งประชุมกันด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ก่อนโซว่อ๋องจะหันไปถาม
มู่เหว่ยหางว่า “ข้าได้ยินมาว่าเ้าส่งบุตรสาวของเ้าไปที่วัดิ่อานหรือ”
“ขอรับ ท่านนักพรตทำนายดวงชะตาของบุตรสาวข้าเห็นว่ามีปีศาจกำลังจ้องจะเอาชีวิต ข้าจึงจำต้องส่งนางไปปฏิบัติธรรมที่วัดขอรับ”
มู่เหว่ยหางหลุบตาก้มหน้าตอบด้วยความนอบน้อม
“งั้นหรือ มีคนเห็นว่าก่อนนางจะไปร่างกายผ่ายผอมยิ่งนักเป็เช่นนั้นจริงหรือ” โซว่อ๋องยังคงเอ่ยถามด้วยความสงสัยต่อ
“ใช่แล้วขอรับ ตอนแรกข้าและภรรยาเพียงคิดว่านางป่วยธรรมดาไหนเลยจะคิดว่าหมอที่หามากลับรักษานางไม่หายเสียที จนพวกข้าต้องเชิญนักพรตมาจึงรู้ถึงสาเหตุขอรับ”
“อืม เช่นนั้นเื่การรับนางเป็ภรรยารองคงต้องยืดออกไปก่อน รอนางกลับมาข้าจะรับนางเป็ภรรยารองแน่นอน ขอให้เ้าทำงานตามที่ข้าสั่งเป็พอ ข้ารับรองว่าภายหน้าข้าจะดูแลครอบครัวเ้าเป็อย่างดี”
“ข้าเข้าใจแล้วขอรับ ขอบคุณโซว่อ๋องที่เมตตาครอบครัวข้าและ
ฉีเอ๋อร์” มู่เหว่ยหางลุกขึ้นแล้วคำนับเขา แม้สีหน้าของเขาจะบ่งบอกว่า
ซาบซึ้งในความโปรดปรานนี้แต่ในใจของเขากลับเต้นระส่ำด้วยความหวาดหวั่น.....
672
