บทที่ 17 เื่เล่าผีที่อ่าวจันทร์เสี้ยว
หลังจากทานอาหารเย็นเสร็จ เย่เฟิงก็บอกกับเฉินซู่ซู่และวิ่งไปที่เพิงปลูกแตงโม
เขามาที่นี่ไม่ใช่เพื่อรดน้ำ แต่เพื่อศิลา์
สิ่งนี้เย่เฟิงพบแล้ว แต่ยังไม่ได้ใช้
เย่เฟิงนั่งลงข้างๆ ศิลา์ และวางมือลงบนนั้น
ทันใดนั้น เขารู้สึกได้ถึงปราณิญญาที่แหลมคมราวกับคมมีด ที่จะเฉือนผู้คนออกเป็ชิ้นๆ
ศิลา์นี้ ภายในมีปราณอยู่เป็ปราณิญญานี้ไม่ใช่สิ่งที่คนทั่วไปจะสามารถดูดซับได้ แม้แต่ผู้บำเพ็ญเซียนที่แท้จริงก็ยังไม่กล้าดูดซับโดยพลการ
ก่อนหน้านี้ เย่เฟิงพบศิลา์แต่ไม่ได้สนใจมัน ก็เพราะเหตุนี้
แต่่นี้ เขาได้สะสมปราณิญญาไว้ในร่างกายมากพอแล้ว เขารู้สึกว่าน่าจะเพียงพอแล้ว
"วิชาดูดซับพลังปราณ จงดูดซับ!"
ฟุ่บ!
ศิลา์สั่นะเื
พลังปราณศิลา์ภายในหิน เหมือนพบเป้าหมายที่จะโจมตี จึงพุ่งเข้าสู่ร่างของเย่เฟิงอย่างบ้าคลั่ง
พลังนี้จะเฉือนเส้นลมปราณและกระดูกของเย่เฟิงออกเป็ชิ้นๆ และในขณะเดียวกัน ร่างกายของเขาก็ดูเหมือนจะะเิ
"กดมันลงไป!"
เย่เฟิงระดมปราณิญญาที่สะสมไว้ใน่นี้ ออกมาเหมือนกับกองทัพทั้งสองเผชิญหน้ากัน ต่อสู้กับพลังปราณศิลา์เ่าั้
การต่อสู้อันดุเดือดจนฟ้ามืด สุดท้ายผู้ชนะคือเย่เฟิง
แน่นอนว่า นั่นเป็เพราะเขาดูดซับพลังปราณศิลา์ไม่มาก หากดูดซับมากกว่านี้ เขาอาจจะโชคร้าย
หลังจากที่กดพลังปราณศิลา์ลงไปแล้ว เย่เฟิงก็นั่งขัดสมาธิ ค่อยๆ ดูดซับพลังปราณศิลา์เหล่านี้
ร่างกายของเย่เฟิงเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่
สิ่งที่เปลี่ยนแปลงมากที่สุด น่าจะเป็ตันเถียนของเขา
เดิมทีตันเถียนเป็สีเทา ตอนนี้เต็มไปด้วยปราณิญญา ดูเหมือนว่ากำลังจะกลั่นตัวเป็ของเหลว
"ยังขาดอีกนิดหน่อยก็จะทะลวงสู่ขั้นหลอมรวมปราณขั้นที่หนึ่ง แต่ข้าก็ถือว่าได้ก้าวเข้าสู่ประตูแล้ว เหลือเพียงแค่เื่ของเวลาเท่านั้น"
เย่เฟิงมองไปที่ศิลา์แล้วส่ายหัว เขาไม่สามารถดูดซับได้อีกต่อไปแล้ว แม้ว่าพลังปราณศิลา์ของหินนี้จะดี แต่ก็รุนแรงเกินไป ไม่ใช่สิ่งที่เขาสามารถทนได้ในตอนนี้
แต่เขาใกล้จะทะลวงสู่ขั้นหลอมรวมปราณขั้นที่หนึ่งแล้ว เขายังคงมีความสุขมาก
วันรุ่งขึ้น
เย่เฟิงไปที่อำเภอั้แ่เช้า กลับมาอีกทีก็ตอนบ่าย
"เป็อะไร ตอนเช้ายังดูมีความสุขดี แต่พอกลับมาทำไมหน้าบึ้งล่ะ เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า?" เฉินซู่ซู่มองเย่เฟิงอย่างสงสัย
"ไม่มีใครยอมขายลูกปลาให้ผมเลย!" เย่เฟิงพูด
"ฉันจำได้ว่ามีร้านขายลูกปลามากมายในอำเภอ ทำไมไม่มีสักร้านที่ขายให้นาย?" เฉินซู่ซู่ขมวดคิ้ว
"ใช่ ไม่มีสักร้านที่ยอมขายให้ผม นี่ต้องมีคนอยู่เื้ัแน่!" เย่เฟิงหรี่ตาลง
"คนที่นายพูดถึงคือจ้าวต้าเฮยหรือเปล่า?" สีหน้าของเฉินซู่ซู่เปลี่ยนไป
"ต้องเป็เขาแน่ๆ จะเป็ใครที่มากลั่นแกล้งนายแบบนี้ เื่นี้คงจะยุ่งยากแล้ว!"
"ฟ้ายังไม่สิ้นหนทาง แม้ว่าจะหาซื้อลูกปลาในอำเภอไม่ได้ ผมก็สามารถไปหาในเมืองได้ ยังไงก็ต้องมีทางแก้ไข"
"แต่ถ้าไปซื้อลูกปลาในเมือง ราคาก็จะแพงขึ้น ไหนจะค่าขนส่งอีก ต้องเสียเงินไม่น้อยเลยนะ"
"พี่เฉิน เื่นี้พี่ไม่ต้องกังวล ผมมีวิธีแก้ไข"
เย่เฟิงไม่คิดว่าจ้าวต้าเฮยจะโหดร้ายขนาดนี้ ถึงกับติดสินบนร้านขายลูกปลาในอำเภอทั้งหมด ไม่ยอมขายลูกปลาให้เขาสักตัว แต่คิดว่าทำแบบนี้แล้วเขาจะเลี้ยงปลาไม่ได้งั้นเหรอ?
หลังจากกินข้าวเย็นเสร็จ เย่เฟิงก็ออกจากหมู่บ้านชิงซาน เขาจำได้ว่าข้างๆ หมู่บ้านชิงซานยังมีอีกหมู่บ้านหนึ่งชื่อว่าหมู่บ้านเหอถัง
ใกล้ๆ กับหมู่บ้านเหอถังมีอ่าวจันทร์เสี้ยว ปลาใหญ่ในอ่าวจันทร์เสี้ยวส่วนใหญ่ถูกชาวบ้านเหอถังจับไปเกือบหมดแล้ว
แต่ลูกปลาเล็กๆ ข้างในน่าจะยังมีอยู่มาก เป้าหมายของเย่เฟิงก็คือมาจับลูกปลาในอ่าวจันทร์เสี้ยว
แน่นอนว่า เขามาที่นี่โดยไม่ให้คนในหมู่บ้านเหอถังเห็น ไม่อย่างนั้นจะต้องเกิดปัญหาแน่
เพราะดูเหมือนว่าความสัมพันธ์ระหว่างหมู่บ้านชิงซานและหมู่บ้านเหอถังจะตึงเครียดมาก เื่นี้ต้องพูดั้แ่สมัยบรรพบุรุษ ยังไงเย่เฟิงก็ไม่ค่อยรู้อะไรมาก
ไม่นานเขาก็มาถึงอ่าวจันทร์เสี้ยว โดยไม่มีใครพบเห็น
ตูม!
เย่เฟิงะโลงไปในอ่าวจันทร์เสี้ยว ที่นี่มีลูกปลาเยอะจริงๆ เขาเห็นมากมายทันทีที่เข้ามา
"พวกเ้าทั้งหมดจงตามข้ามา!"
เย่เฟิงร่ายอาคม ปราณิญญากระจายออกมาจากร่างของเขา
ทันใดนั้น ลูกปลาที่อยู่รอบๆ ดูเหมือนจะถูกดึงดูดเข้าหาเย่เฟิง
เย่เฟิงใช้ปราณิญญานำทางลูกปลาเหล่านี้ ทั้งหมดไปยังถังพลาสติกที่เขานำมา
ภายในเวลาไม่ถึงสิบนาที เย่เฟิงก็เติมถังอาหารจนเต็ม ภายในมีลูกปลาอย่างน้อยสี่ถึงห้าร้อยตัว
จ้าวต้าเฮยเ้าต้องคิดไม่ถึงแน่ๆ!
เย่เฟิงยิ้มอย่างเ็า
ขณะที่เขากำลังจะจากไป ทันใดนั้นก็มีเงาปรากฏขึ้นเหนือศีรษะของเขา
เป็แพไม้
ดูเหมือนว่าจะมีคนสองคนนั่งอยู่บนนั้น ฟังจากเสียงแล้วน่าจะเป็ชายหนึ่ง หญิงหนึ่ง
"พี่หลี่ กลางวันแสกๆ แบบนี้ พวกเรามาแอบแซ่บกันตรงนี้ จะไม่ถูกใครเห็นเหรอ?"
"เธออย่ากลัวไปเลย ไม่มีใครมาที่นี่หรอก!"
"ดูท่าทางหื่นกระหายของพี่สิ..."
เย่เฟิงพูดไม่ออก
เขาไม่คิดว่าจะเป็คู่รักที่แอบมาพลอดรักกัน แต่ดูจากท่าทางแล้ว น่าจะเป็คนจากหมู่บ้านเหอถัง
"พี่หลี่ ฉันได้ยินมาว่าเมื่อไม่นานมานี้ ที่อ่าวจันทร์เสี้ยวมีผีออกอาละวาด พวกเราอย่าอยู่ที่นี่เลยดีไหม" เย่เฟิงแกล้งทำเสียงใต้น้ำ จนทำให้ผู้หญิงคนนั้นใ
"เธออย่าไปฟังชาวบ้านพูดไร้สาระ ฉันรู้ดีว่าอ่าวจันทร์เสี้ยวนี้เป็ยังไง ทุกปีใน่เวลานี้จะมีหมอกสีขาวเกิดขึ้น ชาวบ้านบอกว่าผีออกอาละวาด แต่นั่นเป็เพียงปรากฏการณ์ทางธรรมชาติ และนี่ก็กลางวันแสกๆ แม้ว่าจะมีผีก็ไม่กล้าออกมาหรอก"
"แต่ฉันได้ยินมาว่าในหมอกสีขาวนั้นมีเงาผีด้วย!"
"เงาผีอะไรกัน นั่นมันข่าวลือ!" ชายคนนั้นโอบกอดผู้หญิง "เสี่ยวจวน เธออย่าไปสนใจเลย ฉันคิดถึงเธอจะแย่แล้ว!"
"คนบ้า..."
ชายหญิงกำลังหยอกล้อกันอย่างได้ที่
ทันใดนั้น เสียงหัวเราะแหบแห้ง ไม่รู้ว่าดังมาจากที่ไหน
"คิกคิกคิก พวกเ้าทั้งสองช่างมีรสนิยมดีจริงๆ อยากให้ข้าอยู่เป็เพื่อนหรือ?"
เสียงนี้ทำให้ทั้งสองคนที่อยู่บนแพใกลัว
"ใครอยู่ที่นี่ ออกมาเดี๋ยวนี้นะ!"
ชายคนนั้นมองไปรอบๆ แต่ไม่เห็นใคร
"ข้าอยู่ที่นี่ พวกเ้ามองไม่เห็นข้าหรือ?"
เสียงแหบแห้งนั้นดังขึ้นอีกครั้ง
"เวรเอ้ย ผี!"
ชายคนนั้นใกลัวจนตัวสั่น รีบะโลงน้ำแล้วว่ายหนีไป
"พี่หลี่ อย่าทิ้งฉันไว้ที่นี่คนเดียวสิ!"
ผู้หญิงคนนั้นใกลัวจนหน้าซีด ร้องไห้โฮ
"ท่านเทพเ้า อย่าฆ่าฉันเลย ฉันไม่ได้ตั้งใจจะมารบกวนการพักผ่อนของท่าน ฉันจะไปเดี๋ยวนี้ ไปเดี๋ยวนี้..."
ผู้หญิงคนนั้นรีบพายแพไปยังฝั่ง
"คนบ้า แกกล้าทิ้งฉันไว้ที่นี่ กลับไปได้เมื่อไหร่ ฉันจะจัดการแก!"
หลังจากขึ้นฝั่ง ผู้หญิงคนนั้นก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก จากนั้นก็เริ่มด่าทอ แล้ววิ่งไปยังหมู่บ้านเหอถัง
หลังจากที่พวกเขาจากไป เย่เฟิงก็โผล่ขึ้นมาเหนือน้ำ คิดในใจว่า ขี้ขลาดตาขาวแบบนี้ ยังกล้ามาแอบแซ่บกันที่นี่อีก
แต่ที่พวกเขาพูดถึงหมอกสีขาวกับเงาผี เื่นี้น่าแปลกจริงๆ!
เย่เฟิงหรี่ตา หรือว่าจะมีสมบัติอะไรบางอย่างซ่อนอยู่?
เขารีบดำลงไปใต้น้ำ ค้นหาไปทั่วอ่าวจันทร์เสี้ยว แต่ก็ไม่พบอะไร
หรือว่าจะเป็ปรากฏการณ์ทางธรรมชาติจริงๆ?
เย่เฟิงขมวดคิ้ว หรือว่าตอนกลางคืนจะลองมาดูอีกที ชายคนนั้นไม่ได้บอกว่า ที่นี่ตอนกลางคืนจะมีหมอกสีขาวเกิดขึ้น
เมื่อตัดสินใจได้แล้ว เย่เฟิงก็ยกถังพลาสติกกลับไปยังหมู่บ้านชิงซาน โดยไม่มีใครพบเห็น
"เย่เฟิง นายถืออะไรมา?"
"แน่นอนว่าเป็ของดี!"
เย่เฟิงเปิดฝาถังพลาสติก แล้วเทลูกปลาทั้งหมดลงในบ่อปลา
"นายไปหาลูกปลาพวกนี้มาจากไหน?"
เฉินซู่ซู่มองเย่เฟิงด้วยความประหลาดใจ
เย่เฟิงกระซิบที่ข้างหูของเฉินซู่ซู่ ไม่รู้ว่าพูดอะไร
เฉินซู่ซู่ใพูดว่า"นี่นายถึงกับไปที่อ่าวจันทร์เสี้ยว นายช่างกล้าจริงๆ ที่นั่นเป็เขตของหมู่บ้านเหอถัง หากพวกเขาเห็นเข้า พวกเขาอาจจะมาหาเื่ถึงที่ได้"
"ก็ไม่มีใครเห็นไง" เย่เฟิงยิ้ม
"แต่เย่เฟิง ลูกปลาของนายดูจะน้อยไปหน่อยนะ!"
สี่ห้าร้อยตัว ถือว่าน้อยจริงๆ คนที่เลี้ยงปลาอย่างจ้าวต้าเฮย ทุกครั้งที่ซื้อลูกปลา จะซื้อครั้งละหลายพันหลายหมื่นตัว เพราะลูกปลาตัวเล็กๆ นั้นบอบบางมาก มีโอกาสตายได้ และจะมีเพียงไม่กี่ตัวเท่านั้นที่รอดชีวิต
"ไม่น้อยหรอก รอวันหน้าค่อยเลี้ยงเพิ่ม!"
"งั้นก็แล้วแต่นายเลย!"
เย่เฟิงมองเฉินซู่ซู่ "พี่เฉิน ตอนนี้พี่ดูเหมือนภรรยาที่คล้อยตามสามีเลย"
"ใครเป็ภรรยาที่คล้อยตามสามีกัน พูดจาเหลวไหล!"
เฉินซู่ซู่หน้าแดงและถลึงตาใส่เย่เฟิง
เย่เฟิงหัวเราะเสียงดัง ต่อหน้าเฉินซู่ซู่ เขาก็โยนไข่มุกน้ำแข็งลงในบ่อปลา
"นายโยนอะไรลงไป?"
"แน่นอนว่าเป็ของดี เป็ของดีที่ช่วยให้ลูกปลาโตเร็ว"
ไข่มุกน้ำแข็งมีความเย็นมากเกินไป แต่เย่เฟิงได้ผนึกมันไว้ชั้นหนึ่ง ทำให้ความเย็นที่กระจายออกมาในน้ำไม่รุนแรงมาก ไม่อย่างนั้นลูกปลาตัวเล็กๆ อาจทนความเย็นเ่าั้ไม่ไหว
เฉินซู่ซู่มองเย่เฟิงด้วยความสงสัย แต่ผู้หญิงที่ฉลาด มักจะไม่ถามมาก
5K
