ฮูหยินใหญ่วัย 4 หนาว

     กลับมาที่กลุ่มพวกเด็กๆ ที่กำลังคึกคักไม่แพ้กับพวกผู้ใหญ่เช่นกัน ต่างพากันพูดคุยกันเสียงดังแข่งกันยกใหญ่เลยทีเดียว

     “อ๊ะ…..!!จริงด้วยสิเจ้าคะ ยวี่ยวี่ว่าพวกเราจะต้องวางแผนล่วงหน้ากันแล้วล่ะ”ยวี่ยวี่น้อย

     “เอ๋….???”พวกท่านพี่

     “วางแผนล่วงหน้าเรื่องอะไรหรือเจ้าคะ???”พี่สาวลู่ซือ

     “ก็ลูกม้าที่กำลังจะออกมานี่อย่างไรเล่าเจ้าคะ”ยวี่ยวี่น้อย

     “เกี่ยวกับลูกม้าอย่างนั้นเหรอน้องเล็ก…????”พี่สาวเจินจู

     “ขี่คอหน่อยเจ้าค่ะ ขี่คอหน่อยยยยยยยเจ้าค่ะ…”ยวี่ยวี่น้อย ที่หันมาหาท่านพี่ที่ตัวสูงๆ 

     “มาข้าเอง…”ท่านพี่ไป๋ลู่ป๋อ ที่ท่านอายุมากที่สุดในบรรดาท่านพี่ชายนั่นเอง อายุ 12 หนาว!!!

     “ฮึ่บ…..”

     แต่ว่าความสูงของพวกท่านพี่สูงไล่ๆกันลดหลั่นกันไป แต่ก็ถือว่าสูงกว่ามตราฐานกว่าเด็กทั่วๆไป นี่ขนาดว่าไม่ได้อยู่ดีกินดีเหมือนกับพวเด็กๆในเมืองใหญ่เลยแม้แต่น้อย แต่ว่าเด็กๆหมู่บ้านเลี่ยงฯทั้งสามแห่งนั้นต่างต้องฝึกการตู่สู้ เรียนหนังสือ ในทุกๆรูปแบบในแต่ละวัน มันก็เหมือนการออกกำลังกายของคนโลกเก่านางนั่นแหละ สามารถช่วยให้ตัวสูงได้เช่นกัน

      “ท่านปู่ ท่านตา เจ้าค่ะ ทางนี้เจ้าค่ะยวี่ยวี่มีเรื่องจะพูดเจ้าค่าาาาาาาา”ยวี่ยวี่น้อย           

     เจ้าตัวน้อยยวี่ยวี่นั้นป้องปากตะโกนออกมาอย่างสุดเสียงเลย แถมยังมีพวกพี่สาวทั้งสามช่วยตะโกนเรียกท่านปู่ ท่านตาที่อยู่ด้านบนสุด 

     “ท่านปู่ ท่านตา เจ้าค่าาาาาาาาาาา ยู้ฮู้……..ยู้ฮู้……..ยู้ฮู้…….”แม่นางน้อยทั้งสี่

     “เสียงหลานสาวนี่…????”ท่านตาหม่า ที่กำลังเตรียมตัวจะกลับไปที่หมู่บ้านเลี่ยงฮวงเพื่อเตรียมตัว ก็หยุดชะงักฝีเท้าลงเพื่อฟังเสียงอีกครั้งหนึ่ง

     “ข้าก็ว่าได้ยินเสียงหลานสาวนะ”ท่านปู่ซุน ก็เลยกวาดมองไปที่กลุ่มคน ณ ที่ประชุม ก็เล็งไปที่กลุ่มพวกเด็กๆ และก็เจอจริงๆ แม่นางน้อยทั้งสี่คนที่พากันโบกไม้โบกมือส่งสัญญาณเรียกพวกท่านอยู่

     “เป็นหลานสาวจริงๆที่เรียกข้ากับพวกเจ้าน่ะ”ท่านปู่ซุน

     “ว่าอย่างไรเด็กๆ ???? มีอะไรอยากจะพูดกับตา และท่านปู่เจ้าอย่างนั้นหรือ..???”ท่านตาหม่า

     “เจ้าค่ะ”แม่นางน้อยทั้งสี่

     “น้องเล็กอยากจะเสนอความคิดเจ้าค่ะ”พี่สาวเจินจู 

     พี่สาวของนางเองก็ดันน้องเล็กของนางเต็มที่เลยเช่นกัน ว่านี่คือความคิดของน้องเล็กของข้าเองน่ะอะไรประมาณนี้เลย ถึงแม้นว่าจะยังไม่รู้เลยว่ารายละเอียดจะมีอะไรเพิ่มเติมเหนือจากที่นางคาดการเอาไว้ก็ตามที แต่นางมั่นใจในตัวน้องเล็กยวี่ยวี่ของนางมาก..!!!

     “ดีๆ ดีมากได้เลยหลานสาว งั้นเจ้าพูดออกมาเลยยวี่ยวี่น้อย”ท่านปู่ซุน

     “เจ้าค่ะ”แม่นางน้อยพูดตอบรับพร้อมเพรียงกันทั้งๆที่ผู้ที่จะพูดก็คือยวี่ยวี่น้อย

     “คือว่ายวี่ยวี่อยากขอเสนอว่าให้วางแผนล่วงหน้าเกี่ยวกับลูกม้าตัวน้อยที่จะออกมาจากท้องแม่ม้าเจ้าค่ะ”ยวี่ยวี่น้อย

     “วางแผนล่วงหน้า…????”พวกผู้ใหญ่ทั้งหมดกำลังสนใจเช่นเดียวกันว่ายวี่ยวี่น้อย จะพูดว่าอย่างไรกัน

     “ใช่เจ้าค่ะหมู่บ้านเลี่ยงฯทั้งสามแห่งจำเป็นจะต้องวางแผนล่วงหน้ากับลูกม้าที่เกิดมา เพราะว่าลูกม้าเหล่านี้จะเป็นกำลังฝึกฝนให้กับคนที่ตัวเท่ายวี่ยวี่เนี่ยเจ้าค่ะ”ยวี่ยวี่น้อย

     “อ้อออออออ……………..”พวกผู้ใหญ่ 

     “ดังนั้นเมื่อลูกม้าออกมาแล้วรุ่นราวคราวเดียวกับยวี่ยวี่ เพื่อนๆพี่ๆน้องๆในหมู่บ้านเลี่ยงฯทั้งสามแห่ง จะได้หัดขี่ม้ากันตั้งแต่เล็กๆนะเจ้าคะ ลูกม้า ลูกคนจะได้โตไล่ๆกันเลยเจ้าค่ะ แต่ลูกคนไม่ต้องกินหญ้าเหมือนลูกม้าหรอกนะเจ้าคะ เดี๋ยวไม่โตเจ้าค่ะ”ยวี่ยวี่น้อย

     “......................”พวกผู้ใหญ่ 

     ในตอนแรกๆก็พากันยิ้ม และคิดตามการวางแผนล่วงหน้าที่ยวี่ยวี่น้อยได้เสนอมาอย่างเห็นด้วยเป็นอย่างยิ่ง แต่ประโยคหลังตบท้ายจากยวี่ยวี่น้อยนี่น่ะสิ เล่นเอาพวกผู้ใหญ่ทั้งหมดพากันเงียบกริบเหมือนไม่มีผู้คนอาศัยอยู่ในหมู่บ้านเลี่ยงหลินเลยแม้แต่น้อย ต่างพากันยกมือกุมขมับเวียนหัวกันบ้างแล้วด้วย ความคิดของพวกเด็กๆเล็กๆนี่ช่างไปไกลเสียเหลือเกินจริงๆ …!!!

กลุ่มพวกเด็กๆ ก็ขอพูดกันบ้าง 

      “อ้าาาา….ใช่ๆพวกข้าไม่กินหญ้าเจ้าค่ะ/ขอรับ”พวกเด็กๆ 

     “ดังนั้นจะเลี้ยงแบบลูกม้าไม่ได้”

     “แต่เลี้ยงคู่และเติบโตมาเป็นเพื่อนได้ขอรับ”

     “ข้าก็เคยได้ยินนะบางคนบอกเลี้ยงลูกหมา ลูกแมวเหมือนลูกคนเลยนะ คนในเมืองใหญ่น่ะ ????”

     “เลี้ยงเหมือนลูกคนได้ แต่อย่าให้กินเหมือนกับพวกมันเท่านั้นแหละ ข้าไม่เอาด้วยหรอกนะ!!!”

     เสียงออกความคิดเห็นจากพวกเด็กๆ ยิ่งทำให้พวกผู้ใหญ่ทั้งหลายเงียบงันไปกว่าเดิมอีก และต่างพากันคิดไปว่าพวกท่านอาจจะสอนสั่งพวกเด็กๆ ใช้คำพูดที่พวกเด็กๆอาจจะไม่เข้าใจมากนักก็เป็นได้….!!!!!   

     “ข้ากำลังจะพูดออกปากชมอยู่แล้วเชียว ยวี่ยวี่น้อยดันเหมือนถีบข้าตกลงจากที่นี่เลยนะประโยคตบท้ายเนี่ย!!!”ท่านปู่ซุน

     “เจ้าเฒ่าซุน เจ้าทำเป็นไม่รู้จักหลานสาวไปได้นะ พวกนางน่ะมีความคิด จินตนาการลึกล้ำ เหนือๆ เอ่อ…….ช่างเหอะ ข้าว่าพวกเจ้าน่าจะเข้าใจ”ท่านตาหม่า

     “ใช่ๆ ข้าเองก็เข้าใจจนไม่อาจนึกถึงคำพูดออกมาเปรียบเทียบกับแม่นางน้อยซุนได้เลยจริงๆ”ท่านปู่ไป่

     “เฮ้ออออออออออออ…………”ท่านปู่ ท่านตา ทั้งสามพากันทอดถอนหายใจออกมากันอย่างยาวๆเลย

     “เอาล่ะเด็กๆ พวกข้ารับรู้แล้วนะว่าพวกเจ้าต้องการอะไรกัน เดี๋ยวจะเริ่มวางแผนตารางจัดสอนขี่ม้ากับพวกลูกม้าเมื่อมันออกมาจากท้องแม่ม้าแล้วนะ”ท่านปู่ซุน

     “เย้…เย้…..เย้…….”พวกเด็กๆ พากันกระโดดร้องโหวกเหวกโวยวายกันอย่างดีอกดีใจ ว่าในที่สุดพวกเขาก็ได้ขี่ม้ากันแล้วด้วยเช่นกัน ไม่ใช่ขี่ม้าแบบที่ม้าตัวใหญ่ๆและมีท่านพ่อ ท่านอา ท่านลุง ท่านพี่ คอยบังคับอยู่ด้วย 

     แต่ว่าจะมีลูกม้าตัวเล็กๆ รูปร่างไล่ๆกับพวกเขาที่พวกเขาสามารถบังคับขี่พวกมันได้เองตามลำพังอีกด้วย

     “เอาล่ะทุกๆคน เลิกประชุมกันเลยนะ”ท่านปู่ซุน

     “ขอร้บ” “เจ้าค่ะ” สมาชิกทุกๆคนในหมู่บ้านฯ

คนในหมู่บ้านฯ

     “ไปพวกเจ้า ไปที่หมู่บ้านเลี่ยงฮวงกันเลย”

     “ได้ๆ ไปกันเลยตอนนี้ข้าก็ว่างอยู่พอดีเช่นกัน”

     “ใช่ๆข้าก็ด้วย”

     “เดี๋ยวข้าจะตามไปทีหลัง ขอไปเก็บข้าวของที่สวนก่อนแล้วจะตามไปเช่นกัน”

     สมาชิกในหมู่บ้านเลี่ยงหลินต่างพากันทยอยเดินทางไปเรียนรู้วิธีการดูแลแม่ม้าที่กำลังตั้งท้องลูกม้าที่หมู่บ้านเลี่ยงฮวงกัน หมู่บ้านเลี่ยงรุ่ยเองก็เช่นกัน ต่างพากันไปรวมตัวที่หมู่บ้านเลี่ยงฮวงที่เป็นจุดนัดหมายของทุกๆจากหมู่บ้านเลี่ยงฯทั้งสามแห่ง

     “ข้าวของเครื่องใช้ไม่ต้องเตรียมไปหรอก ยังมีอยู่ที่บ้านตระกูลหม่าของข้าน่ะ”ท่านยายหม่า

     “ได้ๆ แต่ว่าข้าว่าจะเตรียมพวกเสื้อผ้าของพวกเด็กๆไปเพิ่มเติมน่ะ”ท่านย่าซุน

      “อือ….ข้าว่าก็ดีเหมือนกันนะ”ท่านย่าไป่

      “พวกเจ้าไปเตรียมของใช้พวกเด็กๆเพิ่มสักหน่อยเถอะ”ท่านย่าซุน

     “ได้เจ้าค่ะท่านแม่”ท่านป้าสะใภ้ ท่านแม่ 

     แน่นอนว่ารอบนี้ทุกๆคนจะย้ายไปอยู่ที่หมู่บ้านเลี่ยงฮวงกันบ้างแล้ว ซึ่งก็เป็นเรื่องปรกติที่พวกท่านทำกัน 

     “โอ้….แต่อย่าไปบอกแม่นางน้อยซุนทั้งสองนางนะว่าจะต้องตระเตรียมข้าวของเครื่องใช้ที่จำเป็นไปเพิ่มเติมน่ะ!!!”ท่านย่าซุน

      “ใช่ๆ จริงด้วยอย่าบอกพวกแม่นางน้อยอย่างเด็ดขาดเลย ไอ้ของที่จำเป็นของพวกนางเนี่ยมันจำเป็นไปหมดทุกอย่างจริงๆ …”ท่านยายหม่า

     “เหมือนขนของไปหมดเสียมากกว่าที่เรียกจำเป็นเสียอีก”ท่านย่าไป่

     “เจ้าค่ะ”ท่านป้าสะใภ้ ท่านแม่

     “งั้นพวกข้าไปก่อนที่แม่นางน้อยจะเห็นดีกว่าเจ้าค่ะ”ท่านแม่

     “ไปเถอะ”ท่านย่าซุน

      “เฮ้อออออ…….”ท่านย่าซุน ท่านยายหม่า ท่านย่าไป่

     ท่านแม่ ท่านป้าสะใภ้ซุน ต่างขอแยกตัวไปที่บ้านตระกูลซุนก่อน เพื่อกลับไปเอาของใช้ของแม่นางน้อยซุนทั้งสอง ที่ใช้เปลืองมากกว่าพวกท่านพี่ของพวกนางเสียอีก….!!!

     พวกท่านอดที่จะนึกถึงไม่ได้จริงๆเวลาให้ตระเตรียมข้าวของไปด้วยแม่นางน้อยไม่รู้เอาอะไรต่ออะไรขนเต็มไปหมด จะให้เอาออกก็ไม่ยอมเสียด้วยทำท่าจะร้องไห้กัน ดังนั้นถ้าไม่จำเป็นอะไรจะไม่มีการบอกให้แม่นางน้อยเตรียมของกันไปเองอย่างเด็ดขาดเลยทีเดียว….!!!

     “แต่ว่านะพวกเจ้าเห็นเจ้าตัวแสบน้อยกันหรือไม่เล่าตอนนี้น่ะ??”ท่านย่าซุน

     “ข้าเห็นเดินตามกลุ่มที่จะไปที่หมู่บ้านเลี่ยงฮวงกันแล้ว โล่งใจได้สักพักล่ะนะ”ท่านย่าไป่

     “ค่อยยังชั่วหน่อย”ท่านย่าซุน

     “ว่าแต่เจ้าเถอะ ทางบ้านตระกูลหม่าพร้อมที่จะรับมือแม่นางน้อยซุนทั้งสองแสบกันแล้วใช่ไหม????”ท่านย่าซุน

     “จะให้ข้าพูดอย่างไรดีเล่า ข้ากับพวกเจ้าน่าจะรู้ดีว่าต่อให้เตรียมพร้อมรับมือกับกลุ่มแม่นางน้อยกลุ่มนี้มากแค่ไหนก็ตามที่ แต่พวกแม่นางน้อยเนี่ยมักจะทะลุหาทางออกใหม่ๆให้ข้ากับพวกเจ้าได้ปวดหัวกันเสมออยู่ดีนั่นแหละ”ท่านยายหม่า

     “ก็จริงนะ…”ท่านย่าซุน ท่านย่าไป่

     “ฮ่า….ฮ่า….ฮ่า….”ท่านย่าซุน ท่านย่าไป่ ท่านยายหม่า พอมองหน้ากันก็พากันหลุดหัวเราะตัวของพวกท่านเองออกมากันอย่างเสียดัง เมื่อรู้ว่าพวกท่านจะต้องเจอกับอะไรกันบ้าง และมันหนีไม่พ้นหรอก

     “ตอนนี้ข้าว่าพวกเจ้ากับข้ารีบไปเตรียมตัวทำอาหารที่หมู่บ้านเลี่ยงฮวงกันดีกว่านะ สักพักก็จะถึงเวลาของมื้อต่อไปแล้ว”ท่านยายหม่า

     “จริงสินะ งั้นไปกันเลยเถอะ”ท่านย่าไป่

     “ไปสิ….”ท่านย่าซุน

     ผู้คนส่วนใหญ่ในหมู่บ้านเลี่ยงหลินต่างทยอยมุ่งหน้ากันไปที่หมู่บ้านเลี่ยงฮวงกันเสียส่วนใหญ่แล้ว และแน่นอนว่าคราวนี้เป็นรอบของหมู่บ้านเลี่ยงฮวงที่จะต้องต้อนรับจัดเตรียมการคนอีกสองหมู่บ้านเลี่ยงฯที่กำลังจะเดินทางไปเรียนรู้วิธีการดูแลแม่ม้าที่ตั้งท้องกัน อาจจะมีคนค้างคืนอยู่ที่นู้นด้วย

     ข้าวของเครื่องกิน เครื่องใช้ที่พึ่งซื้อมาจากในเมืองใหญ่ของวันนี้บางส่วนก็นำไปใช้ที่หมู่บ้านเลี่ยงฮวงกันเลย 

*****************

     ยวี่ยวี่น้อย ที่กำลังวางแผนล่วงหน้าสำหรับลูกม้าฝาแฝดทั้ง 6 คู่ หรือลูกม้าทั้ง 12 ตัว ที่กำลังจะเกิดมา เพื่อที่เด็กๆรุ่นราวคราวเดียวกันกับนางหรืออายุไล่ๆกันที่สามารถใช้ลูกม้าเป็นการสอนขี่ม้าได้ด้วยนั่นเอง

     ถือว่าเป็นการได้เปรียบกว่าพวกท่านพี่ที่โตกว่ามากนัก เพราะจังหวะการมีลูกม้าขึ้นมาดีสำหรับเด็กเล็กๆที่จะได้หัดเริ่มต้นขี่ม้ากันตั้งแต่เนิ่นๆ ย่อมดีกว่าที่จะได้เรียนรู้เพียงแค่ในตำรา หรือเรียนรู้นานๆครั้งจากในเมืองใหญ่ที่จะพาเด็กๆ ไปกัน