กำเนิดจอมราชัน

บูม! คลื่นๆ ๆ ๆ

เสียงระเบิดดังสนั่นกึกก้องทั่วหล้า จางเซียนกัดฟันทนแรงลมที่เข้ามาปะทะ แต่ก็ไม่มีประโยชน์เมื่อมันมีความรุนแรงเกินไป ทำให้ชายหนุ่มปลิวกระเด็นเข้าแม่น้ำห่างเกือบ 100 เมตร

ณ บริเวณหน้าประตู ปรากฏเงาสีดำเดินออกมาจากประตูอย่างเชื่องช้า และมั่นคงและน่ากลัว ผู้อาวุโสที่มีพลังขอบเขต 'โลหิตเงิน ระดับ 1 ขั้นกลาง' ก็ลอบมองอย่างไม่สบายใจ ด้วยพลังที่ปลดปล่อยออกมานั้น มันเป็นของยอดยุทธ์ขั้นกลางเห็นจะได้ หากสู้กันจริงคนในที่นี้คงไม่มีใครรับไหวแน่นอน รวมถึงตนด้วย เพราะปราณอีกฝ่ายนั้นสูงเกินไป

ตึกๆ ๆ ๆ

เสียงฝีเท้าดังชัดมากขึ้นเรื่อยๆ เผยให้เห็นชายแก่คนหนึ่งสวมชุดสีดำ มีเครายาวถึงเอว นัยน์ตาประกายความโหดเหี้ยมราวดวงจันทร์สีเลือด , เพียงการเดินเข้ามาก็สามารถบดขยี้หัวใจผู้คนได้ง่ายๆ ด้วยแรงดันอากาศบางอย่าง ทำให้ผู้ที่มีพลังน้อยกว่าโลหิตเงินต่างนอนลงกับพื้นกระอักเลือดอย่างน่าสมเพช

ผู้อาวุโสแม่น้ำตั้งท่าสู้ แม้ร่างกายจะรู้สึกหนักอยู่ก็ตาม

ขณะนั้นเองชายแก่ผู้มาใหม่ก็กรีดยิ้มราวปีศาจพูดขึ้นนิ่มๆ

"เจ้าหลีกไปเสียเถอะเด็กน้อย ข้า 'ถังหยังฉา' ไม่อยากทำร้ายเจ้า" แม้ภายนอกจะดูอายุเท่ากัน แต่ภายในนั้นเหมือนกับอยู่คนละโลกกันเลยทีเดียว ด้วยเสียงแหบๆ และใบหน้าของอีกฝ่ายได้ทำให้ทุกคนหนาวจับใจ พลางขอร้องให้อาวุโสของแม่น้ำชีวิตรีบหลีกทาง ไม่งั้นหากต่อสู้กันพวกตนคงตายอย่างไม่มีทางเลือกแน่

"เช่นนั้นเจ้าต้องฆ่าข้าเสียก่อน!! " เสียงอาวุโสพูดขึ้นอย่างไร้เหตุผล หวังผลงานหน้าตาย และไม่เห็นผู้มีชีวิตเลยสักนิด , ตอนนั้นเองใบหน้าชาย (ผ้าคลุม) ดำก็กระตุกขึ้น

"เจ้าไม่ใช่คู่ต่อสู้ข้า" ถังหยังฉาสะบัดมือด้วยกิริยาที่อ่อนโยน เบาบาง แต่กลับสร้างลมปราณที่แข็งแกร่งกระแทกร่างอาวุโสอย่างแรง จนเสียงกระดูกดัง กร็อบ พร้อมร่างที่ปลิวกระเด็นไปด้านขวาชนเต็นท์นับพันดังโครม

ด้วยสถานการณ์ดังกล่าวทำให้ทุกคนเบิกตากว้าง แต่พวกเขาไม่ใช่ตะลึงกับความแข็งแกร่ง แต่เป็นความกลัวที่กัดกินในใจ ทิศทางที่กระเด็นไปนั้นมีผู้คนมากมายนอนซบแอ่งเลือดอยู่ พลันโดนพลังดังกล่าวร่างกายก็แตกกระจุย ไม่เว้นแต่รวมจิตฟ้าดินระดับ 3 ขั้นสูงก็ตาม

"ขะ แข็งแกร่ง! " นี้คือคำเดียวที่จะนิยายชายแก่คนนี้ได้

"เอาละ..." คลื่นๆ ๆ ๆ

ถังหยังตวาดนิ้วไปมาในอากาศ จนเกิดแสงสีแดงและอักษรจำนวนมาก พลันผ่านไป 10 นาทีทุกอย่างก็เสร็จสิ้น อาคมนี้บ่งบอกถึงความชำนาญของการสร้างอาคมชายแก่โดยเฉพาะ และดูจากสภาพมันน่าจะเป็นอาคมระดับสูงที่เหล่าขุนนางมักใช้กันสืบต่อกันมา

"เปิด..." คลื่น!! พริบตานั้นเองแม่น้ำสีเลือดก็แบ่งเป็น 2 ซีก พร้อมทางเดินลงไป ซึ่งสุดทางปรากฏประตูบานหนึ่งปรากฏขึ้น ด้วยการกระทำของชายแก่ ราวกับพระเจ้าผู้สร้างโลก สามารถตัดทะเลแบ่งครึ่ง ยกฟ้า ทำลายดิน

"ตายซะ! ผู้บุกรุก" ฟิ้ว ผู้อาวุโสที่ซบแอ่งเลือดขว้างดาบออกไป

ฉัวะ!!

"อึก" ดาบสีเงินตัดผ่านแขนขวาชายแก่จนขาดสะบั้น เลือดสีเงินพุ่งกระฉูดราวกับก๊อก แต่ก็ไม่ได้ทำให้ถังหยังฉารู้สึกตกใจแต่อย่างใด ราวกับว่ามันเป็นหางตุ๊กแกอย่างไงอย่างงั้น

"เจ้ารนหาที่ตายซะแล้ว..." ชายแก่ชุดดำใช้มือซ้ายกุมแผลตนเอง ก่อนที่แผลจะถูกความร้อนไหม้จนเกรียม ภายในพริบตาในมือซ้ายก็ปรากฏดาบยาวเล่มหนึ่งออกมา ดาบนี้มีสีดำนิวลวดลอยมังกรสีทอง ก่อนที่พลังจะเพิ่มสูงขึ้น

เป็นเวลาเดียวกันที่อาวุโสชักดาบสีเงินอีกเล่มออกมาด้วยพลังที่เท่ากัน และพูดขึ้น

"เจ้าต่างหากที่จะต้องตายที่นี้" บึม!

ทั้งสองพุ่งเข้าหากัน และต่อสู้กันอย่างรวดเร็ว

จางเซียนที่อยู่ห่างออกไป 1 กิโลเมตรตอนนี้โดนคลื่นซัดถอยห่างจากฝั่งมากขึ้นเรื่อยๆ ซึ่งเขาก็ยินยอมแต่โดยดี สายตาเหลือบไปเห็นประตูบางอย่างที่อยู่ไม่ไกล เพียงแค่เขาว่ายลงไปก็สามารถไปยังจุดนั้นได้แล้ว

"ไม่คิดเลยว่าอาคมนั้นจะแข็งแกร่ง และซับซ้อนขนาดนี้" แม้จางเซียนจะเรียนรู้ได้ไม่หมด เพราะไม่มีความเก่งที่เพียงพอ ทำให้เขาศึกษามันอย่างเงียบๆ สถานที่แห่งนี้คล้ายกับประตูเข้าสู่ภพหนึ่ง หรือแหล่งขุมทรัพย์บางอย่าง

หากอีกฝ่ายกล้าใช้ทักษะนี้หน้าโต้งๆ ก็สามารถบ่งบอกว่าอีกฝ่ายมีความสามารถที่จะข้ามผ่านคนในแม่น้ำแห่งชีวิตได้แน่นอน

"เหลือเวลาไม่มากนัก จากสภาพไอ้แก่ผมขาว อาวุโสแห่งที่นี้คงตายก่อน เพราะเกิดบาดแผลภายใน นี้ยังไม่รวมกระดูกที่หักด้วย จะแทงปอดตายห่าอยู่ละ ยังจะสู้อีก" จางเซียนอดดูถูกไม่ได้ ไม่รอช้าชายหนุ่มพุ่งจากน้ำร่อนลงกับพื้นอย่างนุ่มนวล , เบื้องหน้าของเขาคือประตูสีดำอัญมณีสีม่วง ไม่ต่างจากห้องของเฟินมิงฮาย (ผู้คุมศาลประหาร) เลยทีเดียว

"นี้น่าจะเป็นสถานที่หวงห้ามของอาณาจักรหงส์แดงสินะ แต่.." เขาโดนตามล่า และเกือบจะตายแล้วด้วย มีหรือที่เขายังจะต้องทำตามกฎของมันอีก นี้ยังไม่รวมไอ้จินชี่เอียรที่หายหัวไม่ไหนไม่รู้ของมัน คิดไม่ออกเลยจริงๆ จะฆ่ามันอย่างไง หากไม่เจออีกฝ่าย

ชายหนุ่มถอนหายใจ แต่เขาก็ไม่ได้คิดไรมาก เพราะพลังที่ปล่อยออกมาของชายแก่ทั้งสอง ต่อให้รวมจิตฟ้าดินระดับ 3 ขั้นสูง หรือโลหิตเงินระดับ 1 ขั้นต่ำก็ไม่อาจหลุดพ้นได้ เผลอไอ้เด็กเวรนั้นคงโดนพลังปราณทำลายจนซากเละไม่เหลือชิ้นดี

"เนตรมรกต" ฟูม

พริบตาทัศนวิสัยทั้งหมดก็เปลี่ยนไป จางเซียนมองรอบด้านก็กลืนน้ำลาย ไม่ใช่! ที่นี่คือกับดัก...

บริเวณโดยรอบมีค่ายกลบางอย่างโบราณมากๆ โดยรูปของมันนั้นเป็นสัตว์อสูรหลายอย่างเช่น ปลาวาฬ 10 ตา ฉลามสี่ขา แมลงกะพรุนหนวดเป็นเคียว และอื่นๆ อีกมากมาย จากข้อมูลหากเขาเปิดประตูนี้ มันจะสุ่มค่ายกลดังกล่าวสร้างอสูรตนนั้นออกมาสังหารคนนั้น

ทางเดียวที่จางเซียนจะเปิดได้อย่างปลอดภัยคือ 'ต้องไม่ใช่สิ่งมีชีวิต'

ถูกแล้ว! หากคนเปิดที่เป็นคนตาย ค่ายกลนี้จะไม่ทำงานทันที แน่นอนมันง่ายดายหากรู้ เพียงแค่ฆ่าใครมาคน และเอามือมาบิดประตูนี้ก็เสร็จ แต่!! จางเซียนจะทำแบบนั้นได้อย่างไง ในเมื่อด้านหลังมีการต่อสู้กันอยู่ เพียงเดินหลงเข้าไปเขาคงไม่เหลือซาก ละจะหาได้จากไหน

ในเวลานั้นเองแววตาชายหนุ่มก็เปลี่ยนไป

"ไม่ใช่สิ่งมีชีวิต" จะใช่น้ำมาเปิด? และมันต้องทำไง...

สถานที่แห่งนี้ราวกับของแข็ง จะเอาน้ำโลหิตนี้ออกมา คงต้องพึ่งขอบเขตโลหิตเงินเท่านั้น หรือจะใช้ดาบฟันอิฐสีขาวด้านล่างมาเปิด เฮ้อ! เสียใจด้วย เพราะมันแข็งมากถึงขนาดขอบเขตโลหิตเงินคงอยากจะทำลาย

แล้วมีวิธีไหนบ้างละ

"แล้วถ้าเป็นอย่างนี้ละ" จางเซียนนำดาบทั้งสองออกมาประกบกรประตูและเปิดขึ้น แต่แล้วก็ต้องแปลกใจเพราะมันฝืดมากๆ ฝืดชนิดที่มาด้ามจับเขาแทบจะแตกหักอยู่แล้ว

"เวร!! " ชายหนุ่มสบถเล็กน้อย ก่อนที่จะตวัดดาบสีเขียวในมือปรากฏงูขนาดยักษ์ออกมา

"เปิดมันซะ!! " ปัง! เอี๊ยด...

แววตาชายหนุ่มปรากฏความยินดี งูนี้ทำจากลมปราณ ไม่มีหัวใจ ไม่สามารถสืบพันธุ์ได้ ทำให้มันเป็นสิ่งมีชีวิตที่เหมือนไม่มีชีวิต แต่เขาไม่คิดเหมือนกันมันจะเปิดตาย ชายหนุ่มได้แต่อมยิ้มในใจ ก่อนจะมองเข้าไปด้านใน

"แล้วแต่ชะตาฟ้าลิขิต หากข้าตาย ก็ขอให้พจนานุกรมนี้เจอคนที่ดีกว่าข้า..." จางเซียนประกายความเย็นเฉียบออกมา เดินเข้าไปในประตูอย่างเชื่องช้า