พันไมล์ของสีคราม

     “ข้างนอกนี้ชักจะร้อนยังไงก็ไม่รู้นะคะ”พันไมล์ทำเนียนเปลี่ยนเ๹ื่๪๫ ไม่รู้ทำไมเธอรู้สึกว่าคำว่า “ดุ”ของเขาอาจมีนัยบางอย่างแฝง และมันอาจไม่ใช่แบบเดียวกับที่เธอเข้าใจ...

     ดุมันหมายถึงเ๹ื่๪๫บนเตียงก็ได้เหมือนกันซึ่งเธอก็ไม่แน่ใจว่าเขาจะร้ายกาจขนาดนั้นเลยหรือไม่ เพราะในชาติก่อนเขาก็ไม่ใช่คนที่ใครจะไปแหย่เล่นได้จริง ๆ นั่นแหละ

     “เหรอ ร้อนเหรอ”สีครามมองเธอเหมือนรู้ทัน มุมปากของเขากดลึกมากขึ้น พันไมล์หลบสายตาไปวูบหนึ่งขนาดตายมาหนึ่งชาติ เธอก็ยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของคนคนนี้จริง ๆ

     “ค่ะ เรากลับเข้าไปข้างในกันดีกว่าค่ะ"พันไมล์ทำเหมือนจะเดินกลับไปยังคฤหาสน์ ติดตรงสีครามมือไวเขาคว้าแขนเธอไว้และรั้งให้หันกลับมาหาเขาอย่างรวดเร็วตัวของพันไมล์เกือบจะปะทะกับเรือนร่างใหญ่โตกว่า แม้ว่าเธอจะเก็บอาการแก้มเธอก็เหมือนจะสูบฉีดเ๧ื๪๨มากขึ้น “มีอะไรเหรอ คะ"

       เธอถามเขาพร้อมกับพยายามจะดึงมือออกอย่างเนียน ๆโดยหารู้ไม่ว่ามันไม่เนียนเอาซะเลย มือสีครามแข็งแรงราวกับคีมเหล็กยิ่งเธอขยับเขาก็ยิ่งยึดไว้แน่น แม้จะไม่ถึงกับทำให้เธอเจ็บก็ตาม

     “ยังไม่อยากเข้าไปพี่มีเ๹ื่๪๫จะพูดด้วย”

     “ค่ะ ก็ได้ งั้นก็ปล่อยไมล์ก่อนสิคะ"พันไมล์มองข้อมือสองข้างของเธอที่อยู่ในการจับกุมของเขาสายตาของสีครามที่ใช้มองเธอกลับนิ่งขึ้น เขายังคงจับค้างไว้ ไม่ยอมปล่อยพันไมล์จึงเอ่ย “พี่ครามคะ ได้ยินที่ไมล์พูดไหม"

     “ได้ยินแต่จับไว้แบบนี้แหละ เธอจะได้ไม่ต้องหนีตอนพี่กำลังพูด ไม่อยากไล่ตามจับเด็ก”

     “ไมล์ไม่ใช่เด็กแล้วนะคะ”เธอเถียง สีครามไม่ตอบ หากเธออ่านสายตาเขาออกอย่างไรเขาก็มองเธอเป็๞เด็กน้อยอยู่ดี ใบหน้าสวยจัดจึงหงิกงอเล็กน้อย“ถ้าคิดว่าพันไมล์เป็๞เด็ก จะอยากแต่งงานกับเด็กทำไมคะ”

     สีครามหัวเราะเสียงต่ำในลำคอเขาดึงร่างเธอไปใกล้จนน่าใจหาย "ก็ชอบเด็กไง"

     "พี่ครามโรคจิต" พันไมล์ว่าเขาด้วยความลืมตัว แล้วเธอก็รีบเม้มปากด้วยความ๻๷ใ๯นี่เป็๞อีกครั้งแล้วที่เธอเผลอแสดงความเป็๞คนชอบถูกเถียงออกมาเรียกได้ว่าในชาติก่อน จะแม่หรือใครมาพูดอะไร หากเธอไม่คิดจะฟัง เธอก็จะต่อต้านไม่งั้นเธอคงไม่ลงเอยด้วยการแต่งงานกับคณินได้หรอก

     “อะไรนะ”สีครามถามเธอทั้งที่รู้อยู่แล้ว

     “เปล่าค่ะ”

     “เมื่อกี้เรียกว่าอะไรอีกทีซิ หืม” เขาโน้มหน้าลงมาใกล้จนจมูกเกือบจะโดนแก้มเธออยู่แล้วพันไมล์จึงต้องรีบยอมรับผิดก่อนจะถูกเขาฉวยโอกาส

     "ขอโทษคะมันหลุดปากเฉย ๆ "

     "อืม อย่าหลุดปากบ่อยนักละกันไม่งั้นจะทำโทษ" สีครามพูดออกมานิ่ง ๆ เขาคลายมือที่จับข้อมือเธอไว้ออกซึ่งพันไมล์ก็ไม่ได้รีบหนีไปชาตินี้เธอต้องแต่งกับเขา เขาเป็๞คนอย่างไรเธอต้องเรียนรู้ไว้

     “ทำโทษยังไงคะพี่ครามเป็๞คนใช้ความรุนแรงเหรอ” สีครามได้ยินคำถามก็แลบลิ้นเลียริมฝีปากที่แห้งผากของตนเขาคิดอยู่ครู่หนึ่งถึงได้ตอบ

     “ทั้งใช่ และไม่ใช่”

     “หมายความว่ายังไง"พันไมล์หน้าซีด นี่เขาคงไม่ใช่พวกทำร้ายร่างกายผู้หญิงใช่ไหม ก็เขาเป็๲มาเฟียเธอไม่อยากหนีเสือมาปะจระเข้นะ “พี่คง...ไม่ตีผู้หญิงหรอกมั้งคะ"

     “ตีสิ”สีครามน่าจะกำลังกลืนน้ำลายลงคอ เธอเห็นลูกกระเดือกเขาขยับ “กลัวไหมล่ะ"

     “กลัวสิคะถ้าพี่มีรสนิยมแบบนั้น ไมล์คงไม่แต่ง” เธอออกตัวก่อนเลย สีครามยิ้มเล็กน้อยเขาพับแขนเสื้อที่ข้อมือขึ้นมาจนถึงข้อศอกด้วยท่าทางสบาย ๆ

     “เข้ามาใกล้ ๆ สิ”จู่ ๆ สีครามก็พูดแบบนั้น

     “อะไรของพี่อีกล่ะคะ"

     “เข้ามา มีอะไรจะบอกไม่มีตอนนี้หรอก สถานที่มันไม่เหมาะ"พันไมล์ขมวดคิ้วที่สีครามไม่เห็นละอายเ๱ื่๵๹ที่เขาใช้กำลังกับผู้หญิงเลยเธอถึงกับเครียดเลยทีเดียว

     “พี่คราม” พันไมล์เสียงแข็งเขาเลยขยับเข้ามาใกล้เธอแทน เด็กสาวยังไม่ทันหลบหลีกเขาก็โน้มหน้าลงมาพูดข้างหูเธอ

     “พี่ไม่ได้ตีด้วยมือ...พี่ตีด้วยอย่างอื่น”