ไรเดน ธอร์น

เสียงก้าวเท้ากระทบหินเก่าในทางเดินแคบของหอคอยเงียบกริบ ไรเดนเดินตามหลังเซราฟิน่าไปเงียบ ๆ

ท่ามกลางแสงอรุณที่ส่องผ่านกระจกสีโบราณของหอคอย

แต่ละก้าวที่เขาเดินผ่าน…รู้สึกแปลกไป

คล้ายมีบางอย่างในอากาศ “สะท้อนกลับ” มาถึงเขา

เสียงฝีเท้าของเซราฟิน่าในเบื้องหน้า…กลับได้ยิน ชัดเกินจริง

แม้เสียงฝนที่เริ่มตกเบา ๆ ภายนอก…ก็ราวกับไหลผ่านหูเขารอบด้าน ไม่ใช่แค่ได้ยิน แต่มองเห็นเส้นเสียงรอบตัวในแสงเรืองจาง ๆ

ไรเดนชะงักเล็กน้อย พลัน๼ั๬๶ั๼ได้ว่า ลูเมเนลล์ ที่ข้อมือเริ่มอุ่นขึ้น

อักขระสีเงินบางเส้นลุกวาบวูบหนึ่งเหมือนมีสิ่งมากระทบภายในตัวเขาเอง

“...นี่มันอะไร…” เขาคิดในใจ

ลมหายใจเริ่มติดขัด ราวกับหัวใจรับรู้ถึงแรงบางอย่างนอกเหนือการควบคุม

ภาพเบื้องหน้าเริ่มบิดเบี้ยวเล็กน้อยก่อนกลับสู่ปกติ…

เขาขยับมือขวาช้า ๆ ๼ั๬๶ั๼กับกำแพงหินข้างทาง แล้ว…รู้สึกได้ถึง พลังสะท้อนกลับจากผนัง

ไม่ใช่เวทมนตร์ธรรมดา แต่มันคือการ “รับรู้” คลื่นพลังงานจาง ๆ เหมือนผิวผนังมีเสียงที่เขา อ่านได้

ข้างหน้า เซราฟิน่าหยุดเดิน

เธอหันมาเล็กน้อย ดวงตาสีน้ำเงินครามสบกับเขา

“นายรู้สึกแล้วสินะ” น้ำเสียงนั้นเย็นเฉียบแต่ไม่หยิ่งยโส

ไรเดนขมวดคิ้ว ยังไม่เข้าใจ

“เธอหมายถึงแอสตราลเกียร์เหรอ?”

เซราฟิน่าหันกลับ ไม่ตอบอะไรตรง ๆ

“อย่า๻๷ใ๯ ถ้ามันจะเริ่มแสดงออกโดยที่นายไม่ได้เรียกหา” เธอพูดทิ้งท้าย

แสงบางจากลูเมเนลล์ยังคงเต้นไปตามชีพจรของเขา

ไรเดนกำมือแน่น ก่อนจะถอนหายใจ แล้วก้าวต่อไป

เขาไม่รู้ว่ามันคือพลังแบบไหน

แต่รู้แน่…ว่าเขากำลังจะพบกับคำตอบในไม่ช้า

ประตูไม้เก่าแก่ที่สลักลวดลายลึกลับเบิกออกอย่างเชื่องช้า เสียงครืนเบา ๆ ของบานพับสะท้อนอยู่ในโถงแคบไร้หน้าต่าง

ไรเดนก้าวเข้าไปในห้องเวทย์ลับเป็๲คนแรก จังหวะนั้นเอง —

ตึง

ฝ่าเท้าเขาเหยียบลงบนวงเวทโบราณที่ซ่อนอยู่ใต้พรมสีหม่น มันเปล่งแสงเรืองจาง ๆ ออกมาเพียงแวบเดียว

ก่อนจะหายวับไปเหมือนไม่เคยมีอยู่

“เฮ้…” เขาพึมพำ ขมวดคิ้วเล็กน้อย ขณะที่หัวใจเริ่มเต้นผิดจังหวะ

บรรยากาศในห้องเงียบงัน แต่ไรเดนกลับรู้สึกเหมือนเสียงบางอย่างกำลังกระซิบ —

เสียงสั่นของเส้นพลังเวท

เบา ลึก และกึกก้องอยู่ในอกของเขาเอง

เขายืนนิ่ง ราวกับ๼ั๬๶ั๼ได้ถึง “โครงสร้าง” ของเวทมนตร์ในห้อง

แต่ไม่ใช่แค่ความรู้สึกทั่วไป มันเหมือนกับว่า —

เขาได้ยินเวทมนตร์

เส้นสายพลังเวทที่หล่อหลอมห้องนี้ดูจะขยับไหวเพียงแค่เขาเพ่งสมาธิ ภาพบางอย่างแล่นผ่านหัวสมอง — ไม่ชัดเจน

แต่เหมือนเข้าใจมันในระดับที่ไม่ควรจะเข้าใจได้ง่าย ๆ

เวทในห้องนี้สร้างขึ้นเพื่อกลบซ่อนบางสิ่ง

และ มันกำลังยอมให้เขามองเห็น

“ไรเดน?” เสียงหนึ่งดังขึ้นที่ประตู

เขาสะดุ้งน้อย ๆ หันกลับไปเห็น ไอลาธีน ก้าวเข้ามา เธอสวมเสื้อคลุมสีน้ำหมึกที่ขลิบทอง เส้นผมสีแดงรวบขึ้นอย่างเรียบร้อย

ดวงตาในกรอบแว่นสีน้ำตาลเรียวคมทอดมองเขาด้วยแววพินิจ

“คุณ…รู้สึกถึงมัน?” เธอถามเสียงต่ำ มุมปากกระตุกขึ้นเล็กน้อย

ไรเดนเม้มปากขึ้น พลางพยักหน้าอย่างระวัง

“ตอนผมเหยียบเข้ามา…มันเหมือนอะไรบางอย่างในห้องนี้ตื่นขึ้นมา”

“มันพูดกับผม…ไม่ใช่เสียงจริง ๆ แต่ผมรู้ว่ามันพยายามสื่ออะไรบางอย่าง”

ไอลาธีนก้าวเข้ามาใกล้ วางมือลงบนหนึ่งในโต๊ะหินเวทมนตร์กลางห้อง

วงเวทใต้โต๊ะเปล่งแสงเบา ๆ ขึ้นตามจังหวะฝ่ามือของเธอ ก่อนจะสงบลง

เธอพยักหน้าเบา ๆ อย่างเข้าใจ ก่อนจะหันมามองเขาตรง ๆ

“Inæther — อินเอเธอร์”

เธอพูดชื่อพลังของเขาโดยไม่ลังเล “— มันเริ่มเผยตัวแล้วสินะ”

ไรเดนเบิกตา “คุณรู้?”

“รู้๻ั้๫แ๻่เห็นคุณครั้งแรก..แต่ฉันก็ไม่แน่ใจนัก” ไอลาธีนยิ้มมุมปาก “พลังนี้จะเผยตัวก็ต่อเมื่อถึง ‘เวลา’ ที่มันเลือกเอง…คุณควรบันทึกทุกสิ่งที่คุณรู้สึกในวันนี้ไว้ แม้แต่เ๹ื่๪๫ที่คุณคิดว่าไร้สาระ เพราะไม่มีอะไรไร้ความหมายในสายตา Inæther”